Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

Παιχνίδια της πολιτικής


• Η Διεύθυνση Κυβερνάμυνας (ΔΙΚΥΒ) του ΓΕΕΘΑ διοργάνωσε την πρώτη εθνική άσκηση αντιμετώπισης ηλεκτρονικού πολέμου.

• Ο κυβερνοπόλεμος, για τους επαΐοντες, είναι μια χαμηλού σχετικά κόστους μορφή πολέμου, με ικανοποιητικά αποτελέσματα.

• Δεν γνωρίζω το ποσοστό επιτυχίας της άσκησης, εκείνο όμως που ξέρω καλά είναι ότι:

- Ο ελληνικός στρατός στερείται ενός ολοκληρωμένου συστήματος διεξαγωγής ηλεκτρονικού πολέμου, που έχει χρυσοπληρωθεί, γιατί ο ρέκτης επιχειρηματίας στον οποίον ανατέθηκε το πρόγραμμα το 2000, κομπινοειδώς, απέτυχε να το κατασκευάσει. Αυτό ήταν αναμενόμενο από όλους, ακόμη και από τον υπουργό και την κομπανία του, που του το ανέθεσαν. Έκτοτε, ΟΥΔΕΙΣ τον έλεγξε καίτοι το σύστημα έπρεπε να είχε παραδοθεί από το 2005. Ας βρεθεί, παρακαλώ, σήμερα ένας που να αμφισβητεί ότι ο ελληνικός στρατός είναι τυφλός και κωφός.

• Τα ραντάρ TRQ-3, ένα άλλο μέσο ηλεκτρονικού πολέμου, που πάλι τα φόρτωσε στον Στρατό με το έτσι θέλω ο ίδιος υπουργός, ημιλειτουργούν. Αν η πληροφορία είναι ανακριβής, ας βγάλει ανακοίνωση το ΓΕΣ να με διαψεύσει.

• «... Τα μποφόρ είναι πολλά, το ύψος κύματος μεγάλο, οι καιρικές συνθήκες εξαιρετικά δυσμενείς, ορισμένα ηλεκτρονικά συστήματα δεν λειτουργούν, έχουμε και ορισμένα προβλήματα στα οπλικά συστήματα, όμως τελικά όλα θα αποδώσουν στην κρίσιμη στιγμή...». Οι δηλώσεις αυτές έγιναν από τον κ. Βενιζέλο (18 Μαΐου) και όχι από εμένα.

• Υπάρχει όμως κάτι το σπαρταριστό, που σας το φύλαξα τελευταίο. Το χοντρό σκάνδαλο της προμήθειας των TRQ-37 οδηγήθηκε τελικά σε Εξεταστική Επιτροπή στη Βουλή, ομού με το TOR-MI, με πόρισμα-καταπέλτη του Α.Π. κατά του εν λόγω υπουργού. Κραυγαλέα τα στοιχεία...

• Ποιος πρωταγωνίστησε, ποιος ξιφούλκησε υποστηρίζοντας, συνταγματολόγος ων, ότι τα ραντάρ ήταν άριστα; Ο Ευ. Βενιζέλος, τότε μέλος της επιτροπής. Αντιθέτως ο τότε Α/ΓΕΣ στρατηγός Κ. Παναγιωτάκης υποστήριζε ότι είναι άχρηστα! Σήμερα ο κ. Βενιζέλος τα βρήκε μπροστά του.

• Τα νεώτερα; Άνθρωποι του κυκλώματος που «πέρασαν» τότε τα ραντάρ ετοιμάζουν, καθώς πληροφορούμαι, ογκώδεις παραγγελίες... ανταλλακτικών. Τον νου σας, κύριε Αρχηγέ του ΓΕΣ.

Αθώοι!

• Ο αντιεισαγγελέας του Α.Π. Ν. Τσάγκας εισηγήθηκε την αθώωση των εκτελεσθέντων το 1922 πολιτικών που είχαν καταδικαστεί και εκτελεστεί ως υπεύθυνοι της Μικρασιατικής Καταστροφής.

• Ύστερα από 87 χρόνια. Ποτέ δεν είναι αργά.

• Για τη φοβερή καταστροφή, τους χιλιάδες νεκρούς, τον ξεριζωμό των Ελλήνων από τη Μικρά Ασία, την εθνική τραγωδία, ουδείς υπεύθυνος... Υπάρχει, μάλλον, υπεύθυνος. Θα είναι, φαίνεται, ο Πλαστήρας και οι «συνωστιζόμενοι» στην προκυμαία της Σμύρνης.
Το Παρόν

Η Τουρκία περικυκλώνει και στρατιωτικά την Ελλάδα

Του ΣΤΕΛΙΟΥ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗ
 
Η Αλβανία όφειλε να είναι ο φυσικός σύμμαχός μας. Τα τελευταία 20 χρόνια υπήρξε αποδέκτης μυρίων ελληνικών δωρεών. Απορροφήσαμε όλη την ανεργία, τη μιζέρια και την εγκληματικότητά της. 750.000 πολίτες της εισέβαλαν εδώ, τους κρατήσαμε, τους δώσαμε δουλειά, έβγαλαν χρήματα. Έθρεψαν μ' αυτά και τις εκεί οικογένειές τους, επιχορηγήσαμε αφειδώς το κράτος τους.
Οποιαδήποτε χώρα στη θέση μας θα είχε μετατρέψει όλη αυτήν τη σχέση σε επικυριαρχία. Οποιαδήποτε, εκτός από μας!

Εισπράττουμε αντί του μάννα χολήν και αντί του ύδατος όξος.

Αδιστάκτως αγνώμων, συνήψε σειρά στρατιωτικών συμφωνιών με την Άγκυρα, με κορυφαία τον προχθεσινό ομοφώνως ψηφισθέντα νόμο στα Τίρανα για ελεύθερο ελλιμενισμό, περιπολίες και ασκήσεις του τουρκικού στόλου στα αλβανικά χωρικά ύδατα.

Η συμφωνία έρχεται στη συνέχεια ακύρωσης, με προδήλως διατεταγμένη απόφαση του συνταγματικού Δικαστηρίου της Αλβανίας, κατόπιν τουρκικής πιέσεως (27/1/10), της ελληνοαλβανικής συμφωνίας καθορισμού της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, για δήθεν νομικά ελαττώματα.

Δεν υπήρξε καμία ελληνική αντίδραση ούτε προχθές ούτε τον Ιανουάριο ούτε το προηγούμενο διάστημα για τις κατ' εξακολούθηση βλαπτικές για την ασφάλεια της Ελλάδος ενέργειες των Τιράνων.

Οποιοσδήποτε με τέτοια ολοκληρωτική οικονομική εξάρτηση της γείτονος από εμάς θα προέβαινε σε αντίμετρα απολύτως συμβατά.

Η ψοφοδεής εξωτερική μας πολιτική είναι ανίκανη και, ακόμη χειρότερα, ανύπαρκτη. Δεν φαίνεται να αισχύνεται για την απραξία και την παθητική συνέργεια που προσφέρει ευκαίρως, ακαίρως στον εξ ανατολών παμφάγο αντίπαλο.

Ο βεζίρης Νταβούτογλου έχει ανεβάσει στην επιφάνεια το «στρατηγικό βάθος» της Άγκυρας. Συνολικά ξεκαθαρίζει ότι: «Η Τουρκία για να γίνει μια πραγματική περιφερειακή δύναμη, είναι υποχρεωμένη να αυξήσει την πολιτική και οικονομική της επιρροή στις θαλάσσιες αρτηρίες που εκτείνονται από το Αιγαίο ως την Αδριατική».

Τις εκ βορρά όμορές μας Αλβανία και Βοσνία θεωρεί «φυσικούς συμμάχους» της Τουρκίας. Και διαπιστώνει ότι υπάρχει εκατέρωθεν βούληση (οι πρόσφατες συμφωνίες με τα Τίρανα την επιβεβαιώνουν) «να μετατραπεί αυτή η κοινή ιστορική συσσώρευση σε μια συμμαχία».

Ο Νταβούτογλου με πλεονασματική αυτοπεποίθηση και περισσό θράσος αποκαλύπτει ότι οι δύο σημαντικοί βραχυπρόθεσμοι και μεσοπρόθεσμοι στόχοι τους στα Βαλκάνια είναι η «ισχυροποίηση της Βοσνίας και της Αλβανίας» και η διαμόρφωση ενός νομικού πλαισίου που θα θέτει υπό τουρκική προστασία τις εθνικές μειονότητες της περιοχής.

Γι' αυτό «επιδιώκει συνεχώς την εξασφάλιση εγγυήσεων που θα της παρέχουν δικαίωμα παρέμβασης» στα ζητήματα των μουσουλμανικών μειονοτήτων (Καλοέμαθε από την Κύπρο).

Ακόμη και ο αείποτε σύμμαχος της Ελλάδος, η Σερβία, παραδόθηκε στην αγκαλιά της Τουρκίας, αποτέλεσμα και αυτό του ελληνικού «απολύτου τίποτε».

Οι Αμερικανοί έχουν υιοθετήσει, ή όπως νομίζουν οι γνωστοί μας Ρόμπερτ Κάπλαν, Γκράχαμ Φούλερ και Πολ Κένεντι, έχουν εμφυσήσει τον νεοοθωμανισμό στην ισλαμοεθνικιστική παρούσα τουρκική ηγεσία.

Στα πλαίσια της «360 μοιρών» τουρκικής εξωτερικής πολιτικής τα εκατέρωθεν ανοίγματα Τουρκίας - Ρωσίας είναι χωρίς προηγούμενο.

Η Άγκυρα μετά την πρόσφατη συμφωνία Μεντβέντεφ - Ερντογάν για το Ακούγιου και την οριστικοποίηση του ρωσοτουρκικού αγωγού Σαμψούντα - Τσεϊχάν, αναδεικνύεται σε μέγα γεωστρατηγικό συμπαίκτη της Μόσχας: Η Ρωσία κατάλαβε ότι πότε εξαιτίας μας και πότε εξαιτίας των παθολογικά αμερικανόφιλων Βουλγάρων ο αγωγός Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη θα πάει στον επόμενο αιώνα και έκανε τη μεγάλη στροφή. Δυστυχώς ο κ. Καραμανλής δεν πίεσε τότε την προηγούμενη, θετική βουλγαρική κυβέρνηση.

Ο πυρηνικός σταθμός Ακούγιου και η συμφωνία της Τεχεράνης που αποθηκεύει στην Τουρκία το ιρανικό εμπλουτισμένο ουράνιο εκτινάσσουν την Τουρκία στα ύψη.

Η Άγκυρα προελαύνει και εμείς οπισθοχωρούμε.

Η Αλβανία συμφώνησε με την Ελλάδα, η Τουρκία πίεσε την Αλβανία να ακυρώσει τη ελληνοαλβανική συμφωνία και η Αλβανία ενέδωσε στην πίεση. Άρα η Αλβανία καταλαβαίνει μόνο από πιέσεις και αυτό δείχνει στην Ελλάδα τι να κάνει τόσο για την ΑΟΖ όσο και για τον ελλιμενισμό του τουρκικού στόλου.

Η Ελλάδα έχει και μια οίκοθεν ανοιχτή πληγή, τον νόμο Ραγκούση με τον οποίο ελληνοποιούνται 750.000 Αλβανοί. Διερωτώμεθα αν μετά τα όσα έχει διαπράξει εις βάρος της εθνικής μας ασφαλείας η Αλβανία, η κυβέρνηση επιμένει στην επικίνδυνη ρύθμιση. Εννοείται ότι αυτό σημαίνει πως η Τουρκία διά της Αλβανίας θα ορίζει λίαν προσεχώς την κρίσιμη εκλογική μάζα που θα εκλέγει την ελληνική κυβέρνηση.

Τι άλλο χρειαζόμαστε για να βγούμε από τον εθνικό μας λήθαργο; Πού είναι ο λαός μας;

Γιατί «Όταν ο λαός διατηρεί τις αρετές του και την επαγρύπνησή του, καμία κυβέρνηση με οποιαδήποτε ακρότητα, αδυναμία και αστόχαστες πράξεις δεν μπορεί να τον βλάψει στο σύντομο διάστημα των 4 ετών» (Λίνκολν).

Πώς το έγκλημα της τουρκικής κατοχής έγινε δικοινοτική διαφορά;

Με τον Σάββα Ιακωβίδη

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ Κύπριοι που ζουν και δημιουργούν στην αλλοδαπή είναι και νιώθουν περισσότερο Έλληνες από εμάς. Το σύνδρομο του νόστου και η αγάπη για την πατρίδα είναι πολύ πιο έντονα, γι’ αυτό και νιώθουν και αντιδρούν πολύ πιο γνήσια για όσα η ιδιαίτερη πατρίδα τους υπομένει, εξαιτίας της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Οι αναγνώστες της στήλης ενθυμούνται τον εκλεκτό Έλληνα Κύπριο ψυχολόγο δρα Παναγιώτη Κωνσταντά, που διαπρέπει στη Φλώριδα των ΗΠΑ. Προ καιρού μου είχε γράψει για το γνωστό Σύνδρομο της Στοκχόλμης. Σήμερα επανέρχεται και καταθέτει, με αιχμηρότητα, πιο αναλυτικά τις απόψεις του, όσον αφορά τη νοοτροπία του θύματος, που διακατέχει και ταλανίζει ακόμα τους Κυπρίους:
«Όπως σας είχα υποσχεθεί, κάποια στιγμή πρέπει να εξηγήσουμε στους αναγνώστες της στήλης και όχι μόνο: Πώς θα βοηθήσουμε η κυπριακή κοινωνία να μπορέσει κάποτε να ξεπεράσει το Σύνδρομο της Στοκχόλµης, ή αλλιώς τη νοοτροπία του θύματος, που διακατέχει το μεγαλύτερο ποσοστό του κυπριακού Ελληνισμού. Τώρα, αν κάποιοι βρίσκονται ακόμα στο στάδιο της άρνησης, ας στρέψουν απλώς το κεφάλι βόρεια, προς Πενταδάκτυλο πλευρά, και θα δουν µια τεράστια λευκή και χρησιµοποιηµένη σερβιέτα γυναικείας υγιεινής, που θα τους υπενθυμίσει ότι πράγματι είναι θύματα.
Αν είναι νύκτα, και βλέπουν το έµβληµα της ντροπής φωτισμένο, ας σκεφτούν ότι το λογαριασμό για το ηλεκτρικό τον πληρώνουν και αυτοί μέσω φορολογίας. Αν ορισμένοι έχουν ακόμα αμφιβολίες, θα πρέπει να τηλεφωνήσουν στο Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών, και να ρωτήσουν να μάθουν πόσα εκατομμύρια από τα δικά τους λεφτά έχει ξοδέψει η Κυβέρνηση τα τελευταία δυο χρόνια για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και άλλα επιδόματα για τους ''αδελφούς Τουρκοκυπρίους''. Ναι, αυτούς και τους συγγενείς τους, που σκότωσαν και πέταξαν τους δικούς µας συγγενείς σε πηγάδια.
Αφού πρώτα πάρετε µια βαθιά ανάσα, σκεφτείτε για 20 δευτερόλεπτα τις πιο πάνω εικόνες και απαντήστε ειλικρινά στον εαυτό σας, το απλό ερώτημα: ''Είμαι θύμα ή όχι'';
»Η παραδοχή ότι κάποιος έπεσε θύμα δεν είναι ντροπή. Ντροπή είναι, όμως, η άρνηση και ακόμα μεγαλύτερη ντροπή είναι η απόκρυψη της πράξης. Την άρνηση, σαν αμυντικό µηχανισµό, την κατανοώ απόλυτα. Είναι ανθρώπινο, κάποτε, να απαρνιόµαστε ορισμένα συμβάντα, για απλούς σκοπούς επιβίωσης. Αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει επ’ άπειρον, κάποτε πρέπει ο καθένας και όλοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους.
Έχω, όμως, πολλές δυσκολίες να καταλάβω πώς τα κατάφεραν οι εκάστοτε κυβερνώντες να παραλάβουν ένα, χωρίς καμιά αµφιβολία, έγκλημα εισβολής και κατοχής, και να το μειώσουν σε μιαν απλή δικοινοτική διαφορά. Αυτό κι αν είναι κατόρθωμα, αυτό κι αν είναι άθλος! Του μεγάλου Ηρακλή οι 12 άθλοι φαίνονται παιγνιδάκια κοντά σε αυτό! Όταν κάποιος παραδεχθεί ότι θυµατοποιήθηκε είτε από λάθος προσωπικό είτε από λάθη άλλων, πρέπει αμέσως να σταματήσει το αυτοµαστίγωµα και το δακτυλοδείξιµο. Όταν αυτές οι δυο επικίνδυνες και καταστροφικές συμπεριφορές σταματήσουν απόλυτα, τότε και μόνον τότε δηµιουργούνται οι κατάλληλες συνθήκες για την ψυχική αποκατάσταση.
»Αυτές οι δυο λέξεις είναι το κριτήριο για τη µελλοντική πορεία ενός θύματος. Μετά τα συντρίμµια και τον εκτοπισμό, που προκάλεσε η εισβολή, η αντίδραση επανάκτησης για βασικές φυσιολογικές ανάγκες ήταν και είναι εντυπωσιακή. Δεν είμαι σίγουρος ότι έγινε ανάλογα καλή αποκατάσταση στον ψυχικό τοµέα. Βλέποντας τα αποτελέσματα στη συμπεριφορά των νεότερων γενεών, πιστεύω ότι έγινε τεράστια προσπάθεια αποπλάνησης από πραγματικά γεγονότα, είτε αυτό ήταν αποτέλεσμα υπερπροστατευτικότητας είτε ήταν αποτέλεσμα συστρατευµένων μεθοδεύσεων αποπροσανατολισμού.
Δηλαδή, µε λίγα λόγια, το θύμα διατηρείται στη θέση του θύματος, χωρίς ποτέ να του δίνεται η ευκαιρία ψυχικής αποκατάστασης. Δεν μπορεί να αναπτύξει αμυντικούς µηχανισµούς και εφόδια χρήσιμα για µια δυνατή προσωπικότητα, που θα μπορεί να αντεπεξέλθει σε δυσκολίες. Είναι πάντοτε εκτεθειμένο σε πολλούς κινδύνους. Αποκτά την ταυτότητα του θύματος, μένει βασικά µουδιασµένο από ντροπή, ενοχές και φόβο, και µε την αποσπασματική συμπεριφορά του αναπαράγει θύματα.
»Πιστεύω ότι σαν κοινωνία υπό ηµικατοχή είχαμε και έχουμε χρέος να επενδύσουμε στις επόμενες γενιές, έτσι ώστε να τους δοθεί η ευκαιρία να αποκαταστήσουν την ψυχική τους δύναμη και να απελευθερωθούν από τη νοοτροπία θύματος. Έτσι μόνο μπορούν να γίνουν και πιο διεκδικητικοί για την απελευθέρωση το τόπου µας. Αυτό μπορεί μόνο να γίνει µε προγραµµατισµό, µε υποδομή και µε όραμα. Δεν προχωρούμε µε κούφια λόγια, συνθηματολογίες, υποσχέσεις, που ποτέ δεν τηρούνται, ούτε µε αλλοπρόσαλλα µηνύµατα ούτε µε εγωιστικές συμπεριφορές ούτε µε προσωπολατρίες ούτε µε κοµµατολατρίες.
Έργα, όχι λόγια. Βλέπω όλους τους πολιτικάντηδες και λοιπούς να βγαίνουν στα κανάλια, και να αναρωτιούνται τι έπαθαν όλοι αυτοί οι αλήτες, οι χούλιγκανς και θέλουν να καταστρέψουν τα πάντα. Αναρωτήθηκε κανείς, αν αυτοί οι αλήτες είναι, ίσως, θυµωµένοι, επειδή η κοινωνία που τους μεγάλωσε απέτυχε να τους προσφέρει πνευματική τροφή και όραμα για το μέλλον; Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι αυτοί που δημιουργούν τις φασαρίες είναι σεσηµασµένοι μαστούρηδες, άρα πάλι πνευματικά άρρωστοι, νέοι χωρίς όραμα για το μέλλον.
»Όλοι θέλουμε να τους συλλάβουν και να τους τιμωρήσουν παραδειγματικά. Σιγά, ρε μάγκες, και πού θα τους βάλετε; Στις Κεντρικές Φυλακές, που δεν έχουν χώρο πλέον ούτε για τους πραγματικούς κακούργους; Μονάδες καταστολής βίας, τεθωρακισμένα και λοιπές τιμωρίες απλώς ανακυκλώνουν την παραγωγή θυμάτων. Τα θύματα πάνε στη φυλακή για να πληρώνουν τα άλλα θύματα, που τους φυλάκισαν. Ένας τέλειος φαύλος κύκλος, που οδηγεί στο πουθενά. Ό,τι σπέρνεις θερίζεις.
Μέτρα καταστολής είναι να σταματήσουν οι κάθε είδους συμφεροντολόγοι και καιροσκόποι να ταΐζουν ψέματα τα παιδιά και τη νεολαία. Μέτρα καταστολής είναι, για παράδειγμα, να κτίζεις βιβλιοθήκες σε κάθε ενορία. Διάβασμα, μόρφωση. Δεν μπορεί να υπάρξει ψυχική αποκατάσταση όταν δάσκαλος, που συνοδεύει παιδιά του δημοτικού στα Φυλακισμένα Μνήματα, τους λέει ότι αυτοί όλοι εδώ κρεμάστηκαν επειδή ήταν κακούργοι, μεθύστακες, που σκότωσαν αθώους Εγγλέζους.
»Αυτοί οι νεαροί που κρεμάστηκαν είναι μεγάλο µέρος της ψυχής αυτού του τόπου και όταν κάποιος τούς προσβάλλει, πληγώνει ανεπανόρθωτα τις ψυχές όλων µας. Ούτε μπορεί κάποιος θείος ή θεία να παραπονιέται ότι κακοί δάσκαλοι πήραν το 9 χρονών ανιψάκι τους στα Φυλακισμένα Μνήµατα για να δημιουργήσουν ψυχολογικά προβλήματα στην προσωπικότητα του µωρού. Η προσωπικότητα του µωρού διαμορφώθηκε στα έξι περίπου πρώτα χρόνια και δεν κινδυνεύει από µια επίσκεψη στο εργαστήρι της ελευθερίας. Κινδυνεύει από ηλίθιους ενήλικες, που του λένε από τη µια ότι είναι πρόσφυγες γιατί τους έδιωξαν οι Τούρκοι, κι από την άλλη του λένε ότι οι Τούρκοι είναι αδελφοί µας. Αλλοπρόσαλλα µηνύµατα.
Είναι καιρός οι µεγαλύτερες γενιές να αποφασίσουν τι θέλουν να κάνουν όταν μεγαλώσουν. Αν δεν μπορούν, ας αφήσουν τα παιδιά και τους νέους ήσυχους, ανεπηρέαστους και απελευθερωμένους από τα σύνδρομα των γονιών τους, να αποφασίσουν για το δικό τους μέλλον»

Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

Εθνική Ιδεολογία

Ο Μέγας Κωνσταντίνος εγκαινιάζει στίς 11 Μαΐου τού έτους 330 τήν νέα Ρώμη, πρωτεύουσα του Ρωμαϊκού κράτους. Σύμφωνα μέ τόν Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο η Ρωμαϊκή κυριαρχία διήρκησε μέχρι τόν 5ο αιώνα, καί ομοίως συμφωνεί η ιστορικός Ελένη Γλυκατζή Αρβελέρ, η οποία αναφέρει: "Κατά τήν διάρκεια της περίοδου (379-641), τό Βυζάντιο θά αποκτήσει τά χαρακτηριστικά, πού θά τό καταστήσουν αργότερα, Ελληνική Αυτοκρατορία της χριστιανικής Ανατολής." O Finlay θεωρεί ότι: "από τό 716 η ιστορία των Ελλήνων τοσούτον στενώς συμπλέκεται μετά των χρονικών της κραταιώς ήδη οργανωθείσης αυτοκρατορικής κυβερνήσεως, ώστε η ιστορία του ανατολικού κράτους αποτελεί έκτοτε έν όλον μετά της του ελληνικού έθνους ιστορίας."

 
Η Ελληνική αυτοκρατορία ήταν ο προμαχώνας της χριστιανικής Ευρώπης γιά χίλια καί πλέον έτη, προστατεύοντάς τήν από επιδρομές βαρβάρων, επιδρομές οι οποίες ήταν ικανές νά διαγράψουν τελείως τήν πολιτιστική ταυτότητα της Ευρώπης πού γνωρίζουμε σήμερα. Αν οι Πέρσες ή οι Aραβες ή οι Οθωμανοί είχαν κατακλύσει τήν Ευρώπη, σίγουρα η Ευρωπαϊκή ιστορία θά ήταν πολύ διαφορετική σήμερα. Επίσης τό κράτος του Βυζαντίου ήταν ο θεματοφύλακας της Ελληνικής γλώσσας καί της πνευματικής κληρονομιάς των Αρχαίων Ελλήνων. Αν δέν είχαν αντιγραφεί τά χιλιάδες έργα των αρχαίων σοφών καί είχαν παραδοθεί στό έλεος των ασιατών εισβολέων, ελάχιστα θά γνωρίζαμε γιά τίς αρχαίες επιστήμες καί τήν αρχαία φιλοσοφία.

Οι αρχαίοι Ελληνες ανέπτυξαν όλες τίς επιστήμες, αλλά παρέλειψαν νά κάνουν κάτι εξίσου σημαντικό. Δέν δημιούργησαν Ελληνικό κράτος μέ αποτέλεσμα νά γίνουν υπόδουλοι των αρχαίων Ρωμαίων χωρίς νά οργανώσουν ούτε τήν υποτυπώδη αντίσταση. Οι μεσαιωνικοί Έλληνες δημιούργησαν καί οργάνωσαν τό πρώτο Ελληνικό κράτος, τό οποίο ήταν τό ισχυρότερο του τότε γνωστού κόσμου. Όλοι οι υπόλοιποι λαοί σέβονταν τόν Έλληνα αυτοκράτορα καί φθονούσαν τόν πλούτο καί τήν αίγλη της Κωνσταντινουπόλεως. 
Η Ελληνική γλώσσα ακούγονταν από τήν Σικελία μέχρι τήν Καππαδοκία καί τόν Πόντο, καί από τήν Μακεδονία μέχρι τήν Κρήτη καί τήν Κύπρο. Οι Ελληνες, γιά πρώτη φορά ήταν ενωμένοι καί δέν μάχονταν ο ένας τόν άλλον.
Οι αρχαίοι Ελληνες ανέπτυξαν τήν ιατρική, αλλά οι Βυζαντινοί δημιούργησαν νοσοκομεία καί ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, οι αρχαίοι Ελληνες είπαν: "Υπέρ πάντων η Πατρίς", αλλά οι Βυζαντινοί έκτισαν τά δυνατότερα τείχη καί οργάνωσαν τόν ισχυρότερο στρατό καί στόλο της εποχής, οι αρχαίοι Ελληνες μίλησαν πρώτοι γιά δικαιοσύνη καί ισότητα, αλλά οι Βυζαντινοί ανέπτυξαν τό καλύτερο νομοθετικό καί διοικητικό σύστημα γιά νά διοικήσουν τό αχανές κράτος τους, οι αρχαίοι Ελληνες ήταν οι καλύτεροι μαθηματικοί καί φυσικοί, αλλά οι Βυζαντινοί έκτισαν τό μεγαλύτερο κτίριο του τότε γνωστού κόσμου μέσα σέ πέντε χρόνια, τήν του Θεού Αγία Σοφία. Οι μεσαιωνικοί Ελληνες ή Ρωμιοί, όπως αποκαλούσαν τούς εαυτούς τους, ήταν εξίσου ικανοί μέ τούς προγόνους τους στήν τέχνη. 
Σύμφωνα μέ τόν ιστορικό Steven Runciman: "Η βυζαντινή τέχνη ήταν από τίς μεγαλύτερες σχολές τέχνης παγκοσμίως. Κανένας αρχαίος Ελληνας δέ θά μπορούσε νά χτίσει τήν Αγία Σοφία, αυτό απαιτούσε πολύ βαθιά τεχνική γνώση".

Οι Βυζαντινοί πού συνέχισαν μέ φανατισμό νά ομιλούν τήν αρχαία Ελληνική γλώσσα καί νά εξελληνίζουν τά ξένα ονόματα θεωρούσαν τιμή τους ότι ήταν απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων. Τά πρώτα βιβλία πού μάθαιναν τά παιδιά ήταν η Ιλιάδα καί η Οδύσσεια του Ομήρου καί οι αγαπημένοι τους ήρωες ήταν μεταξύ άλλων, ο Λεωνίδας καί ο Μέγας Αλέξανδρος. 
O Παναγιώτης Κανελλόπουλος άριστος μελετητής της Ελληνικής Ιστορίας μάς παραθέτει στό βιβλίο του, Γεννήθηκα στό 1402: "Οι πατέρες της Εκκλησίας πήραν από τήν αρχαία Αθήνα τά φώτα τους, ενώ οι άριστα μορφωμένοι Πατριάρχες, Φώτιος καί Αρέθας, είχαν αγκαλιάσει τόν Πλάτωνα. Όταν δε οι Φράγκοι κατέλαβαν τήν Βασιλεύουσα, ξύπνησε έντονα η Ελληνική συνείδηση των Ελλήνων καί αισθάνθηκαν όσοι αποσύρθηκαν στήν Μικρά Ασία, αντικρύζοντας τήν Σμύρνη, τήν Έφεσσο καί τή Μίλητο, τό Ελληνικό αίμα νά ρέει στίς φλέβες τους. Εάλω μέν η πατρίς, αλλ' ανδρί σοφώ πάς τόπος Ελλάς".                                                                  

H Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ, στό έργο της: L'idelogie politique de l' empire byzantin υποστηρίζει ότι: "Tό βασικό χαρακτηριστικό της πνευματικής ζωής του Βυζαντίου κατά τούς αιώνες του μεγαλείου του, παραμένει η ανανέωση του ενδιαφέροντος γιά τήν ελληνική αρχαιότητα καί τίς επιτεύξεις της. Είναι πράγματι σημαντικό ότι σ'αυτή τήν περίοδο οι αναφορές στόν κλασσικό κόσμο καί στίς αξίες του πολλαπλασιάζονται, ενώ η μελέτη της κλασσικής λογοτεχνίας κατακτά όλο καί περισσότερο, όχι μόνο τίς σχολές της Κωνσταντινουπόλεως, αλλά επίσης καί τό ενημερωμένο κοινό. Oι βυζαντινοί συνειδητοποιούν όλο καί περισσότερο, τούς προνομιακούς δεσμούς τους μέ τήν ελληνική αρχαιότητα εξαιτίας της ελληνοφωνίας τους. Αυτό τούς διαφοροποιεί από τόν λατινικό κόσμο, ενώ στίς στιγμές κρίσης μεταξύ της χριστιανικής Δύσης καί του Βυζαντίου, η αναφορά στόν ελληνισμό βεβαιώνει τήν υπεροχή της βυζαντινής παιδείας έναντι των Δυτικών τούς οποίους τούς συγχέουν σκόπιμα μέ τόν βαρβαρικό κόσμο."

O αρχαίος ελληνισμός καί η μεσαιωνική ελληνικότητα αποτελούν δύο σταθμούς της ιστορίας καί του πολιτισμού της Ελλάδος καί είναι λάθος νά παραμερίζουμε τόν δεύτερο, διότι έτσι αποκόβουμε τους εαυτούς μας από τόν πρώτο σταθμό. Καί οι δύο αντιμετώπισαν αποτελεσματικά τίς εφόδους του βαρβαρικού κόσμου γιά τήν τιμή καί τήν σωτηρία του πολιτισμένου κόσμου. Απλά επειδή οι σύγχρονοι Ελληνες, είμαστε μιμητές των Δυτικών αφιερώνουμε όλη μας τήν προσοχή στήν αρχαιότητα όπως κάνουν καί εκείνοι, που θεωρούν τούς εαυτούς τους κληρονόμους της αρχαίας Ελληνικής Παιδείας, αφού οι πρόγονοί τους εκείνη τήν εποχή δέν είχαν αναπτύξει στοιχειώδη πολιτισμό. Στόν Μεσαίωνα η Δύση άρχισε νά αναπτύσει τόν πολιτισμό καί τήν ταυτότητά της, οπότε θα ήταν μειωτικό γι'αυτούς νά ασχολούνται μέ τόν δικό μας μεσαιωνικό πολιτισμό ο οποίος ήταν πολύ ανώτερός τους.

Ενώ οι ανιστόρητοι πολίτες της Δύσης ξέχασαν καί αγνοούν τό Ελληνικό κράτος του Μεσαίωνα, οι ιστορικοί της Δύσης μάλλον είναι αυτοί πού μάς δίδαξαν γιά αυτό τό κράτος. Δέν υπάρχει ούτε μία ταινεία στόν Αμερικανικό κινηματογράφο πού νά αναφέρει έστω τήν λέξη Κωνσταντινούπολη. Απλά αναφέρω ότι μία αμερικανική ταινεία πού είχε σάν θέμα της τή ζωή τού Μεγάλου Κωνσταντίνου, τελείωσε μέ τήν τελευταία του μάχη πού τόν καθιέρωσε μόνο καί πανίσχυρο αυτοκράτορα, αγνοώντας παντελώς τή ίδρυση της Νέας Ρώμης, καί τήν μεταφορά της πρωτεύουσας στήν αρχαία πόλη του Βυζαντίου. Ευτυχώς όμως η ξένη βιβλιογραφία γιά τό Βυζάντιο είναι απέραντη.

O ιστορικός Norman H. Baynes υποστηρίζει μέσα από τό βιβλίο του BYZANTIUM, INTRODUCTION TO EAST ROMAN CIVILIZATION, Oxford University Press: Μέσα στήν αυτοκρατορία, η παιδεία του ελληνιστικού κόσμου, πού αναπτύχθηκε στά βασίλεια των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, συνεχίζεται καί επηρεάζει βαθιά τά επιτεύγματα του Βυζαντίου. Γιατί οι Βυζαντινοί είναι χριστιανοί Αλεξανδρινοί. Στήν τέχνη ακόμα ακολουθούν τά ελληνιστικά πρότυπα, κληρονομούν τή ρητορική παράδοση, τήν φιλομάθεια, τό θαυμασμό γιά τό μεγάλο αιώνα της κλασσικής Ελλάδος. Είναι τιμή του πού ο βυζαντινός κόσμος έκανε συνείδησή του καί ζήτησε νά ελαφρώσει τά βάρη της ζωής, θεμελιώνοντας νοσοκομεία γιά τούς ασθενείς, τούς λεπρούς καί τούς αδύνατους, κτίζοντας ξενοδοχεία γιά τούς οδοιπόρους καί τούς ξένους, γηροκομεία γιά τούς γέρους, οίκους μητρότητος γιά τίς γυναίκες, καταφύγια γιά τά εγκαταλελειμμένα παιδιά καί τούς πτωχούς καί φιλανθρωπικά ιδρύματα.


 www.agiasofia.com                                                                  
   

Η κρίση στην Ελλάδα και τα εθνικά θέματα

Με τον Πανίκο Ελευθερίου

Μετά την ψήφιση των μέτρων, που επέβαλαν οι ξένοι, από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, η Ελλάδα πλέον (και το ελληνικό έθνος στο σύνολό του), βρίσκεται ουσιαστικά υπό κηδεμονία. Γίνεται αντιληπτό ότι το πρόβλημα δεν θα έχει μόνο οικονομικές προεκτάσεις. Οι νόρμες που μας έχουν επιβάλει στα οικονομικά, ουσιαστικά καθιστούν αδύνατη την άσκηση ανεξάρτητης και ανεπηρέαστης από ξένα κέντρα αποφάσεων, εθνικής πολιτικής. Το φυσικό επακόλουθο στο «ντόμινο των οικονομικών εξελίξεων» μπορεί να είναι και κάποιες ολέθριες επιπτώσεις στα εθνικά μας θέματα.

Αν δεν αφυπνιστεί ο οικουμενικός Ελληνισμός κι αν τελικά δεν γίνει πραγματικότητα η γενική εξυγίανση που υπόσχονται οι ηγέτες εντός της χώρας, τότε νομοτελειακά οδεύουμε προς το τέλος. Αν δεν ορθοποδήσει σύντομα η Ελλάδα κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα πολυπολιτισμικό κράτος, με μειωμένη εθνική κυριαρχία, που προορίζεται από τους Ευρωπαίους «εταίρους» και τους «υπερατλαντικούς συμμάχους», για να υποδεχθεί και να «απορροφήσει» ακόμα μεγαλύτερους αριθμούς λαθρομεταναστών, ούτως ώστε να αποτραπεί η μετάβασή τους στις δικές τους χώρες της κεντρικής και δυτικής Ευρώπης.

Οσφραίνονται όλοι πια την ελληνική «οικονομική αποσύνθεση», η οποία μοιραία εκπέμπει ταυτόχρονα και την αδυναμία του Ελληνισμού να υπερασπίσει τα ζωτικά του συμφέροντα. Άλλο που δεν θέλουν όλοι αυτοί που αποβλέπουν στον νέο εθνικό ακρωτηριασμό του Ελληνισμού. Η μεθοδευμένη (με «βοήθεια» εκ των έσω) οικονομική εξαθλίωση του ελληνικού κράτους, τους πάει γάντι. Ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για την εκμετάλλευση από τους ξένους, του ελληνικού εθνικού πλούτου (τα πετρέλαια και τα ορυκτά, για τα οποία επικρατεί μια ύποπτη σιωπή).

Οι νουνεχείς Έλληνες ανά την υφήλιο παρακολουθούν με θλίψη τα όσα συμβαίνουν στη Μητέρα Πατρίδα. Με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα, απειλείται η συνέχεια της Ελλάδας ως συγκροτημένου κράτους, αλλά και η επιβίωση του Έθνους. Η πρόσφατη ψήφιση του νομοσχεδίου για τη χορήγηση ιθαγένειας τους αλλοδαπούς αναμένεται ότι θα δώσει την… «τέλεια ώθηση» προς μία πολυπολιτισμική Ελλάδα, κινώντας τα γρανάζια ενός μηχανισμού αφελληνισμού της Ελλάδας. Με τους ρυθμούς που πάμε, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι στο μέλλον, ένας συνασπισμός ξενόφωνων «ελληνικών» κομμάτων («ελληνοποιημένων» Αλβανών, Πακιστανών, Νιγηριανών κ.ά.), δεν θα περάσει ένα νομοσχέδιο που θα αλλάζει όχι μόνο το όνομα της Ελλάδας, αλλά και τα πάντα που θα θυμίζουν την Ελλάδα που ξέρουμε.

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, οι εξελίξεις στα εθνικά θέματα μόνο θετικές δεν είναι. Στο Κυπριακό κυοφορείται λύση τουρκικών προδιαγραφών, Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Στο Σκοπιανό, βρισκόμαστε κοντά στην αποδοχή ονομασίας που χαρίζει ονομασία με τον όρο Μακεδονία στους επίδοξους κλέφτες της ιστορίας μας. Στο Αιγαίο οι γκρίζες ζώνες είναι ήδη πραγματικότητα, ενώ οι Τούρκοι δεν μένουν ώς εκεί. Η Θράκη είναι το επόμενο κομμάτι του Ελληνισμού που απειλείται άμεσα με «κυπριοποίηση», ενώ το Βορειοηπειρωτικό βγήκε από την ατζέντα εδώ και κάποιες δεκαετίες.
Ο Ελληνισμός αιμορραγεί ακατάσχετα. Ως Έλληνες, ούτε και στους αιώνες που βρισκόμασταν στη σκλαβιά δεν βιώσαμε τέτοιον εθνικό μαρασμό. Τώρα, στον σύγχρονο κόσμο της νέας τάξης πραγμάτων, η υποδούλωση παίρνει άλλη μορφή. Ο ελληνικός λαός ήδη άρχισε να αντιδρά έντονα στα σχέδια αυτά. Μένει να ακολουθήσει η ηγεσία. Μια θετική νότα είναι οι κόκκινες γραμμές του Αντώνη Σαμαρά, οι οποίες είναι η μη διαπραγμάτευση για τα εθνικά θέματα αυτές τις κρίσιμες ώρες. Η κοινή λογική επιτάσσει ότι σε αυτό το στάδιο, με τον Ελληνισμό ευάλωτο, αποδυναμωμένο οικονομικά και διπλωματικά, και με την Τουρκία να βρίσκεται στα πρόθυρα κρίσης με τους μέχρι πρότινος συμμάχους και συνεργάτες της (που ήδη μιλούν για έναν αμφίβολο και αναξιόπιστο σύμμαχο), δεν θα πρέπει να επειγόμαστε για οποιουδήποτε είδους διαπραγματεύσεις που στοχεύουν στο κλείσιμο των εθνικών θεμάτων.
Η πλειοψηφία των Ελλήνων διερωτώνται: Θα ακούσει όμως ο Γιώργος Παπανδρέου τις φωνές της λογικής ή θα συνεχίσει την πολιτική των υποχωρήσεων; Είναι αλήθεια ότι η… Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει ή πεθαίνει σύντομα, λόγω οικονομικών προβλημάτων και ενός πρωθυπουργού, απρόθυμου να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, ασκώντας ελληνική εθνική πολιτική;

Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010

Προκλητική αφίσα από το Athens Pride

Προκλητική αφίσα από το Athens Pride

Ποικίλες αντιδράσεις έχει προκαλέσει η φετινή αφίσα του Athens Pride 2010 (της «Παρέλασης Περηφάνιας» των ομοφυλόφιλων, όπως την αποκαλούν οι διοργανωτές της) η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 5 Ιουνίου στην Αθήνα.

Τα σχόλια για την αφίσα στο διαδίκτυο είναι τις περισσότερες φορές ειρωνικά, άλλες επιθετικά, χωρίς να λείπουν και εκείνα που επαινούν τους δημιουργούς της για την ευρηματικότητά τους...
Από κάθε άποψη πάντως η κεντρική αφίσα του Athens Pride είναι προκλητική δεδομένου ότι χρησιμοποιεί ευαίσθητους εθνικούς συμβολισμούς: με φόντο έναν τσολιά που στέκεται «προσοχή» μπροστά από το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, οι διοργανωτές σημειώνουν: «Λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικές και αμφισεξουαλικοί, τρανσεξουαλικές και τρανσεξουαλικοί. Ειμαστε Παντού»
Έθνος

Οι πρώτες εντυπώσεις από τον «Μίνωα 2010»




Η ελληνοισραηλινή αεροπορική άσκηση «Μίνωας 2010» και σκέλος των δραστηριοτήτων που εξελίχθηκε στην Πελοπόννησο την Τρίτη 25 Μαΐου 2010, όπως την περιγράφει ένας παρατηρητής από την περιοχή της Αρκαδίας, ο οποίος κατάθεσε τις εντυπώσεις του σε γνωστό ελληνικό διαδικτυακό φόρουμ:

«Η συνεκπαίδευση, όπως την παρατηρήσαμε σήμερα στην Ορεινή Αρκαδία, αφορά κυρίως αποστολές εδάφους όπου ήταν η πρώτη φορά που είδαμε αεροσκάφη ξένης πολεμικής αεροπορίας να πετάνε τόοοοσο χαμηλα και μάλιστα επανειλημένα. Μόνο Ελληνικά μαχητικά μέχρι τώρα είχαν εμφανιστεί στα 100-300 πόδια AGL καθώς ξένα μαχητικά που στο παρελθόν έχουν περάσει για συνεκπαίδευση (π.χ. Γερμανικά Tornado) δεν τόλμησαν να βουτήξουν στο άγριο εδαφικό αναγλυφο της περιοχής βόρεια της Τρίπολης.

Σίγουρα η σημερινή μαχιμότατη εμφάνιση των F15I και F16I είναι δείγμα της υψηλής επιχειρισιακής ικανότητας των Ισραηλινών χειριστών.

Δεν εμφανίστηκαν σε στείρες και απλές διελεύσεις, έστω και σε πολύ χαμηλό ύψος αλλά πραγματοποιούσαν συνεχή hard turns στην γενική πορεία τους σαν να προσπαθούσαν συνέχεια να αποφύγουν στοιχεία αεράμυνας.

Σε μια περίπτωση κατά τις 12:05, ένα F15I απέφυγε οριακά έναν λόφο με πολύ σκληρό pull up (στην έξοδο μιας σκληρής αριστερής στροφής όταν το ζευγάρι του ταυτόχρονα έσπαζε σκληρά δεξιά) και Full AB αν και γενικότερα πετούσαν με λίγα στοιχεία στους κινητήρες, πραγματικά ιδιαίτερα αθόρυβα!


Η εκπαίδευση ήταν συνεχής, με διελέυσεις από την περιοχή μας από τις 8:00 μέχρι και τις 16:00 και ξαναπέρασαν πάλι πρίν 10 λεπτά, για βραδυνή προφανώς. Φυσικά όποτε περνούν βουίζει ο τόπος (15 κινητήρες μαζεμένοι + τα συνοδά Ελληνικά μαχητικά) για ώρα. Να δούμε αύριο τί θα γίνει!

Το νυχτερινό σκέλος, τουλάχιστον στην περιοχή μας, έληξε στις 21:40 περίπου, πάλι με μαζική διέλευση αλλά σε μεγαλύτερο ύψος (1000 AGL) εκτός και αν κάποιος πέρασε χαμηλότερα και δεν τον πήραμε χαμπάρι... Πράγματι, πάντως, οι ημερήσιοι ελιγμοί πρέπει να έγιναν με επικουρική χρήση TFR (Terrain Following Radar) αλλά μάλλον πέταγαν και στο χέρι αν κρίνω από τη νευρικότητα των ελιγμών. Οι Έλληνες συνήθως "σέρνουν" τα F-16 και τα Α-7 πάρα πολύ χαμηλά αλλά ποτέ δεν πετούν νευρικά.

Δεν ξέρω αν πέταξαν έτσι στο σύνολο της Πελοποννήσου αλλά πρέπει να καταπονήθηκαν εξαιρετικά χειριστές και αεροσκάφη! Έδιναν την εντύπωση οτι πραγματικά ήταν στην κορύφωση της μάχης με σκληρούς ελιγμούς αποφυγής σε κάθε χαμηλή διέλευση. Σίγουρα εκμεταλλέυτηκαν στο έπακρο το άγριο ανάγλυφο της περιοχής. Πέρασαν τρείς φορές πολύ χαμηλά και τρείς φορές πάνω από τα σύννεφα (2500-3500 AGL), την πρώτη φορά με κατεύθυνση βόρεια, μετά νότια κ.ο.κ. Σαφώς περισσότερη δραστηριότητα σε σχέση με την Glorious Spartan όπου απλά πέρασαν σε μεγάλο ύψος μαζικά προς την Κρανέα.

Περιμένουμε να δούμε πότε θα περάσουν και τα CSAR ελικόπτερα! »


(Credits to kosvas)


Για τη συγκεκριμένη αεροπορική άσκηση κυκλοφόρησε ένα σύντομο βίντεο στον διαδυκτικό τόπο του You Tube, στο οποίο είναι εμφανές μια σειρά ισραηλινών μαχητικών F-15 με φόντο την Τρίπολη και τα καμπαναριά του Αγίου Βασιλείου, όπως μας ενημέρωσαν.
fox2

Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010

H εθνική και πολιτική μας μιζέρια

 Με τον Κωστάκη Αντωνίου

Έως τον Κόφι Ανάν, οι Γενικοί Γραμματείς των Ηνωμένων Εθνών τηρούσαν στάση Πόντιου Πιλάτου στο Κυπριακό. Προσπαθώντας να διατηρήσουν λεπτές ισορροπίες μεταξύ των δύο πλευρών, κατέληγαν να αδικούν το θύμα και να θωπεύουν τον δράστη. Σχεδόν ουδέποτε η τουρκική εισβολή και κατοχή υπήρξε γι' αυτούς σημείο αναφοράς και επίκρισης. Την αγνοούσαν παντελώς, μαζί με όλες τις εγκληματικές συνέπειές της, και απομόνωναν το Κυπριακό, ως θέμα διαφοράς μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Σε αυτή βεβαίως τη συμπεριφορά τούς οδηγούσε και η πολιτική Ελλάδας και Κύπρου, ιδιαίτερα της κυπριακής ηγεσίας, η οποία επικεντρωνόταν πάντα στο διακοινοτικό διάλογο, ως το Κυπριακό να ήταν θέμα διαφοράς μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, και όχι πρόβλημα εισβολής και κατοχής από μια ξένη δύναμη, σε βάρος ενός άλλου ανεξάρτητου κράτους.

Ο Κόφι Ανάν ούτε καν προσχήματα Πιλάτου δεν τήρησε. Προχώρησε σε μια εντελώς φιλοτουρκική θεώρηση του Κυπριακού, και υπό την καθοδήγηση των αγγλοαμερικανών, προχώρησε στην υποβολή του ρατσιστικού σχεδίου του. Προχωρώντας μάλιστα αργότερα, και μετά την απόρριψή του από την ελληνοκυπριακή πλευρά, στην εκδικητική έκθεσή του διά της οποίας ζητούσε την άρση της λεγόμενης απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων.

Τώρα, έχουμε ενώπιόν μας τον Μπαν Κι Μουν. Ο άνθρωπος, εκτός του ότι αγνοεί πλήρως -ή υποκρίνεται ότι αγνοεί- ότι σε αυτή τη χώρα υπάρχει τουρκική κατοχή και παραβίαση κάθε αρχής δικαίου και των καταστατικών προνοιών του Χάρτη του Οργανισμού του οποίου προΐσταται, επιδεικνύει και προκλητική τουρκολαγνία. Η πραγματική, ή τεχνητή, αχαμπαροσύνη του Γ.Γ., κατ’ αρχήν, αποδεικνύεται, από την ακράτεια των λόγων του. «Στην Κύπρο βρισκόμαστε κοντά σε μια συμφωνία»(!), δήλωσε με στόμφο στη «Χουριέτ». Για να προσθέσει σε ομιλία του σε Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης: «Σχηματίζεται μια σύγκλιση απόψεων».

Πού είδε ο Γ.Γ. την επικείμενη συμφωνία, μόνο ο ίδιος γνωρίζει. Και πώς βιάζεται να σχηματίσει άποψη περί συγκλίσεων, όταν τα μεγάλα θέματα δεν έχουν ακόμη συζητηθεί και ο Έρογλου είναι έτοιμος να ανατινάξει και τις όποιες συγκλίσεις υπήρξαν μεταξύ Χριστόφια-Ταλάτ;

Όμως ο Μπαν Κι Μουν παίζει τα παιγνίδια του, ή χορεύει στους ρυθμούς που του παίζουν από τα παρασκήνια οι γνωστοί-άγνωστοι προστάτες του. Με το βάρος του κύρους που εκπέμπει το αξίωμά του, και μιλώντας συνεχώς για επερχόμενη λύση και αόρατες συγκλίσεις, προδιαθέτει τη διεθνή κοινή γνώμη υπέρ της Τουρκίας.

Την αποενοχοποιεί, τη διευκολύνει στην ευρωπαϊκή πορεία της και γενικά την αφήνει εκ των προτέρων έξω από κάθε ευθύνη, σε περίπτωση ναυαγίου των συνομιλιών. Να είναι βέβαιος από τώρα ο Πρόεδρος Χριστόφιας ότι εάν ο διάλογος καταλήξει σε αδιέξοδο, δεν θα βρει σύμμαχο τα Ηνωμένα Έθνη, ούτε θα υπάρξει άνθρωπος στη Νέα Υόρκη που θα ενοχοποιήσει την τουρκική πλευρά. Όλες οι ευθύνες της αποτυχίας θα φορτωθούν πάνω του και στην ελληνοκυπριακή πλευρά γενικότερα.

Ύμνος στην Τουρκία


Η ομιλία του Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών στο Πανεπιστήμιο Μπογάζιτσι στην Κωνσταντινούπολη, αποτελούσε έναν ύμνο για την Τουρκία και μια εσκεμμένη και πλήρη παραγνώριση της επιδρομικής πολιτικής της και των εγκλημάτων που διέπραξε.
Σταχυολογούμε μερικά αποσπάσματα:

*«Η Τουρκία είναι μεταξύ των 25 κορυφαίων χορηγών στον προϋπολογισμό των Ηνωμένων Εθνών, συμμετέχοντας στις ειρηνευτικές αποστολές στο Λίβανο, στην Αφρική, και με το ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, ενώ Τούρκοι αστυνομικοί βρίσκονται με την αποστολή του ΟΗΕ στην Αϊτή». Και απευθυνόμενος στο τουρκικό ακροατήριο, ανέφερε: «Η διπλωματία σας είναι ενεργητική, δημιουργική και με αρχές. Το πιο σημαντικό, φέρνει αποτελέσματα».

*«Ο κ. Ερντογάν, με την επίσκεψή του στην Ελλάδα, έδειξε πραγματικές ηγετικές ικανότητες. Οι προσπάθειές σας για τη δημιουργία μιας σταθερής γειτονιάς, μιας περιοχής κοινής ευημερίας στη Μεσόγειο, θα προχωρήσουν, βοηθώντας ιστορικούς αντιπάλους να αδράξουν κοινές ευκαιρίες».

*«Η Τουρκία έχει γίνει δύναμη προόδου στην περιοχή και πέραν από αυτή».

*«Αφήστε μας να ασπαστούμε το όραμα του Υπουργού σας Εξωτερικών: ας υπάρχουν μηδενικά προβλήματα στη γειτονιά».

Αυτούς και άλλους πολλούς διθυράμβους έπλεξε για την Τουρκία ο Μπαν Κι Μουν. Ούτε σε κατοχή της Κύπρου αναφέρθηκε, ούτε σε επιδρομικές ενέργειες στο Αιγαίο, ούτε σε καταδυνάστευση των μειονοτήτων, ούτε σε εθνικά ξεκαθαρίσματα, ούτε σε δίωξη θρησκειών, ούτε σε Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Αλίμονο, εάν αυτός ο άνθρωπος κληθεί σε κάποια στιγμή να παρουσιάσει σχέδιο για το Κυπριακό και αλίμονο στην ελληνοκυπριακή πλευρά, αν κληθεί να καταλογίσει ευθύνες σε περίπτωση αποτυχίας των συνομιλιών. Ας προετοιμαστεί ο Πρόεδρος Χριστόφιας να ζήσει το μεγαλύτερο πολιτικό εφιάλτη της ζωής του.

Τους δώσαμε σταυρό να μας σταυρώσουν


Ας μη μείνουμε μόνο στους Πόντιους Πιλάτους και τους τουρκολάτρεις, της Γενικής Γραμματείας των Ηνωμένων Εθνών. Ας πάμε και στους δικούς μας ηγέτες, διότι εμείς τους προσφέραμε το σταυρό για να μας σταυρώσουν.

1. Πόσες φορές οι ηγέτες μας άφησαν στο απυρόβλητο την Τουρκία και διακήρυξαν με την πολιτική τους ότι το Κυπριακό είναι δικοινοτική διαφορά και θα λυθεί μόνο μέσω του διακοινοτικού διαλόγου και στη βάση μιας «κυπριακής λύσης»;

2. Πόσες φορές ακούσαμε ότι δεν πρέπει να αντιπαρατιθέμεθα με τους Γενικούς Γραμματείς των Ηνωμένων Εθνών και ότι δεν μπορούμε να λέμε «όχι» σε ό,τι μας προτείνουν;

3. Πόσες φορές αφήσαμε αναπάντητες προκλητικές δηλώσεις Γενικών Γραμματέων και εκπροσώπων τους, και τους αφήσαμε ανενόχλητους να αλωνίζουν και να διαστρέφουν την πραγματικότητα και την αλήθεια;

4. Γιατί επιτρέπουμε στους κάθε ντε Σότο και στους κάθε Ντάουνερ να παίζουν παιγνίδια σε βάρος μας, και δεν ζητούμε την αντικατάστασή τους;

Η ευθύνη του Χριστόφια


Ιδιαίτερα με τον Πρόεδρο Χριστόφια, την πολιτική και την ανοχή του, φθάσαμε εδώ που φθάσαμε. Εγκωμιάζοντας συνεχώς τον Ταλάτ, περιθωριοποιώντας τις ευθύνες και τον κατοχικό ρόλο της Τουρκίας, επιμένοντας στις κυπριακές λύσεις, κάνοντας πως δεν καταλαβαίνει για το μεγάλο σκάνδαλο της επίσκεψης του Γ.Γ. στο ψευδοπροεδρικό, μη ζητώντας ανάκληση του Ντάουνερ, αναδεικνύοντας το δήθεν δικοινοτικό χαρακτήρα του Κυπριακού, και τρεφόμενος με ψευδαισθήσεις ότι, σε περίπτωση αδιεξόδου, θα έλθει ο ΟΗΕ ή οποιοσδήποτε άλλος από τη διεθνή κοινότητα να επιρρίψει ευθύνες στην υπερδύναμη Τουρκία, και θα δικαιώσει τη μίζερη Κύπρο, και διαπράττοντας λάθη επί λαθών, η πολιτική και η φιλοσοφία του Προέδρου της Δημοκρατίας μάς οδήγησε στον γκρεμό.

Αν προσθέσουμε σε αυτά την ανύπαρκτη λειτουργία των διπλωματικών μας υπηρεσιών και την αδυναμία της χρεοκοπημένης Ελλάδας, να διαδραματίσει υποφερτό, έστω, ρόλο στη διεθνή πολιτική και να επηρεάσει καταστάσεις, έχουμε συμπληρωμένη την εικόνα της πολιτικής και εθνικής μιζέριας μας.

Τρίτη, 25 Μαΐου 2010

Στην εφεδρεία η ισχύς του στρατού

Του Άδωνη Παλληκαρίδη

Την ώρα που στην Εθνική Φρουρά παρατηρούνται φαινόμενα αποσύνθεσης, η Τουρκία στοχεύει προς την Κύπρο με τη διατήρηση ισχυρών ενόπλων δυνάμεων στις ακτές της Μερσίνας και των Αδάνων, έτοιμων να ενισχύσουν το στρατό κατοχής. Το θέμα βρίσκεται σε γνώση των Αρχών Ασφαλείας και ίσως είναι αυτός ο λόγος που η συζήτηση για μείωση της θητείας έχει ατονίσει. Η οικονομική κρίση δεν επιτρέπει την εξέλιξη της Εθνικής Φρουράς στον ημιεπαγγελματισμό, έτσι που να απελευθερωθούν οι νεαροί Κύπριοι από την υποχρέωσή τους για μακρά θητεία.

Είμαστε καταδικασμένοι


Η χώρα μας είναι καταδικασμένη, λένε έγκυροι στρατιωτικοί αναλυτές, να αναβαθμίζει συνεχώς την άμυνά της, έστω κι αν αυτό βαίνει σε βάρος της οικονομικής της ανάπτυξης. Ο κίνδυνος από την Τουρκία είναι ορατός, διαχρονικός και όταν εκδηλωθεί δεν θα υπάρξει έλεος ή συγκατάβαση. Με αυτό το καταθλιπτικό δεδομένο, είναι αδιανόητο, επισημαίνουν όσοι γνωρίζουν καλά τους σχεδιασμούς του τουρκικού κράτους, να εφησυχάζει η Κύπρος στις δηλώσεις των Τούρκων πολιτικών. Πέρα από τον Ταγίπ Ερντογάν και τον Αμπντουλάχ Γκιουλ, υπάρχει το βαθύ κράτος, που σχεδιάζει ακόμη την κατάληψη ολόκληρης της Κύπρου.

Ενθαρρύνεται ο Αττίλας


Όπως επισημαίνουν οι έγκυροι στρατιωτικοί αναλυτές, αυτό που πρέπει να γίνει πάραυτα είναι να διαφοροποιηθεί η επίσημη θέση για αποστρατιωτικοποίηση, γιατί από μόνη της ενθαρρύνει τον Αττίλα και του δίνει συγκριτικό πλεονέκτημα, για να διεκδικεί το σύστημα ασφαλείας της περιοχής.

Άλλη η μορφή της απειλής

Όπως λέγει σε μελέτη του ο βουλευτής του ΑΚΕΛ Άριστος Αριστοτέλους: «Η Εθνική Φρουρά όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, με τα μόνιμα στελέχη, τους υπαξιωματικούς, την υποχρεωτική στράτευση κληρωτών και την υπηρεσία των εφέδρων, είναι δημιούργημα των συνθηκών που επικράτησαν μετά την αναβίωση του κυπριακού προβλήματος, της τουρκοκυπριακής ανταρσίας και της απειλής της Τουρκίας το 1964 να εισβάλει και να διχοτομήσει την Κύπρο. Η απειλή σήμερα συνεχίζει να υφίσταται με άλλη μορφή, ως αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής το 1974, της ντε-φάκτο διχοτόμησης, της διαρκούς παρουσίας των 41.000 κατοχικών δυνάμεων στο νησί και των άλλων 80.000 στρατιωτών στην Τουρκία που είναι εκχωρημένοι στο κυπριακό μέτωπο. Και τούτο, παρά την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση».

Ο φιλόσοφος Σουν Τσου

Παραφράζοντας τον μεγάλο Κινέζο φιλόσοφο Σουν Τσου, ο στρατιωτικός αναλυτής επισημαίνει ότι πρέπει να λειτουργούμε «με την υπόθεση ότι ο εχθρός δεν θα έρθει αλλά ότι θα επιτεθεί και ότι θα πρέπει να είσαι καλά προετοιμασμένος, να τον υποδεχθείς όπως πρέπει».
Πέραν της τουρκικής απειλής με τις διαβαθμίσεις της, αλλά και διαφόρων άλλων μορφών προκλήσεων, κινδύνων, καθώς και υποχρεώσεων τις οποίες καλείται η Εθνική Φρουρά να αντιμετωπίσει, υπάρχουν οι νεότερες υποχρεώσεις που ανέλαβε η χώρα για Έρευνα και Διάσωση. Σε περίπτωση που δηλώσει αδυναμία σε αυτό, θα την υποκαταστήσει η Τουρκία και το Ισραήλ, και αυτό δεν είναι καθόλου καλό για την εθνική της κυριαρχία.
Ευτυχώς, τον τελευταίο καιρό γίνονται κινήσεις προς τη σωστή κατεύθυνση και η Κύπρος σταδιακά αναλαμβάνει το ρόλο που της αναλογεί στην Ανατολική Μεσόγειο. Υπάρχουν όμως πολλά που υπολείπονται να γίνουν.
Λείπουν αεροναυτικές δυνάμεις, σύμφωνα στρατιωτικής συνεργασίας με ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες κ.ά. Αυτό πρέπει να είναι το νέο δόγμα.

Τι αντιτάσσουμε στον Αττίλα


Μπροστά στην ασύμμετρη τουρκική απειλή, η Κύπρος προτάσσει έναντι του Αττίλα οκτώ χιλιάδες κληρωτούς στρατιώτες, τέσσερις χιλιάδες μόνιμα στελέχη και 75.000 καλά εκπαιδευμένη και εξοπλισμένη με ατομικό οπλισμό εφεδρεία. Υπάρχει βέβαια και η συμπληρωματική στήριξη της ΕΛΔΥΚ.
Η Εθνική Φουρά λειτουργεί ήδη ως ημιεπαγγελματικός στρατός και έχει να αντιμετωπίσει μια κατοχική δύναμη της τάξης των 41.000 περίπου στρατιωτών. Οι αναλογίες δυνάμεων είναι 3,4:1 υπέρ των Τούρκων, και είναι αντιληπτό τι σημαίνει το πλεονέκτημα αυτό για την άλλη πλευρά. Με την εφεδρεία οι συνολικοί συσχετισμοί των ανωτέρω δυνάμεων σε ανθρώπινο δυναμικό μετατρέπονται σε 1,1:1 υπέρ της Τουρκίας.

Δεν μπορεί να εφαρμοστεί

Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει η ανάλυση Αριστοτέλους, είναι ότι η πλήρης αντικατάσταση των κληρωτών από επαγγελματίες στρατιώτες, δηλαδή η εφαρμογή του επαγγελματικού στρατού, και κατ’ επέκτασιν η κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας, τόσο για στρατιωτικούς όσο και για οικονομικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς λόγους, δεν μπορεί να εφαρμοστεί. Οπότε, ενόσω οι λόγοι αυτοί υφίστανται, οι πιθανότητες κατάργησης της θητείας των κληρωτών είναι ανύπαρκτες.
Από την άλλη, η προσπάθεια περαιτέρω διεύρυνσης του θεσμού του ημιεπαγγελματικού στρατού, ίσως με μερικές εκατοντάδες άτομα, χωρίς τεράστιες δαπάνες, θα ήταν μια λογική ενέργεια, που θα ενίσχυε την Ε.Φ. Προς την κατεύθυνση της ενίσχυσής της θα επιδράσει και η διεξαγόμενη αναδιοργάνωση της Δύναμης, ώστε να μπορεί πιο αποτελεσματικά και με ευελιξία να ανταποκριθεί σε όλο το φάσμα των προκλήσεων και απειλών, και στις καθημερινές ανάγκες λειτουργίας της Ε.Φ.
Ο κ. Αριστοτέλους επισημαίνει ότι υπό αυτές τις συνθήκες και λαμβανομένου υπόψη ότι το βάρος της άμυνας της Κύπρου το επωμίζεται η εφεδρεία, αλλά και με την προοπτική ότι τα οικονομικά της Δημοκρατίας θα καλυτερεύσουν, ενισχύονται και οι πιθανότητες μείωσης της θητείας.

Παρασκευή, 21 Μαΐου 2010

Προπαγάνδα με όλη την ...σουλτανική μεγαλοπρέπεα

Δεν θα συνεχίζεται επ' άπειρον ο διάλογος

Του Κωστάκη Αντωνίου

Εγκωμίασε τον Ερντογάν, επικρότησε τον Έρογλου, επαίνεσε το ρόλο που διαδραματίζει η Τουρκία στην περιοχή, εξέφρασε συμπάθεια στους Τουρκοκυπρίους που "υποφέρουν από τον αποκλεισμό" και ενστερνίστηκε πλήρως την τουρκική θέση ότι οι συνομιλίες δεν μπορούν να συνεχίζονται στο άπειρο.
Ο Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών, σε συνέντευξή του στο τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων "Ανατολή", επαίνεσε τον Τούρκο Πρωθυπουργό διότι με τις πρόσφατες δηλώσεις του "έδωσε ώθηση στις διαπραγματεύσεις", όπως είπε. Ο Μπαν Κι Μουν δήλωσε ακόμη ενθαρρυμένος από δηλώσεις του Ντερβίς Έρογλου ότι οι συνομιλίες θα συνεχιστούν και εξέφρασε την ελπίδα ότι οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων θα συναντηθούν σύντομα, για να συνεχίσουν τις συνομιλίες.

Ο Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών, ο οποίος μεταβαίνει στην Κωνσταντινούπολη αύριο Παρασκευή για να παραστεί στη διεθνή σύνοδο για τη Σομαλία, ανέφερε ότι ο Αλεξάντερ Ντάουνερ καταβάλλει προσπάθειες ώστε να διευκολύνει τη διαδικασία των συνομιλιών.

Απαντώντας σε ερωτήσεις, ο Γενικός Γραμματέας ανέφερε ότι αν και δεν έχει καθοριστεί χρονοδιάγραμμα για τις συνομιλίες, αυτό δεν σημαίνει ότι οι συνομιλίες θα συνεχιστούν για πάντα. Πρόσθεσε ότι πρέπει να υπάρχουν κάποιες προσδοκίες ότι τα δύο μέρη θα αποδεχθούν τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία στη βάση της πολιτικής ισότητας, "σε κάποιο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα".

Αναφερόμενος στη δήθεν απομόνωση των Τουρκοκυπρίων, ο Μπαν Κι Μουν είπε ότι γνωρίζει πως οι Τουρκοκύπριοι "υπέφεραν από τον αποκλεισμό και ότι αυτό το πρόβλημα αφορούσε και πολλά ανθρωπιστικά ζητήματα". Οι συνομιλίες, είπε, πρέπει να επισπευσθούν για να λυθεί αυτό το ζήτημα, και βεβαίως δεν επέρριψε καμιά ευθύνη στην τουρκική κατοχή, η οποία προκαλεί την πραγματική απομόνωση των Τουρκοκυπρίων.

Τέλος, ο Γ.Γ. χαρακτήρισε "θετική εξέλιξη" το γεγονός ότι έχουν πραγματοποιηθεί πέραν των 70 συναντήσεων μεταξύ Χριστόφια και Ταλάτ, ενώ σχολιάζοντας το ρόλο της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή, εξέφρασε την ελπίδα ότι οι συνομιλίες που προωθεί η Τουρκία, μεταξύ της Συρίας και του Ισραήλ, θα επαναρχίσουν. Ο ρόλος της Τουρκίας στην περιοχή είναι πολύ σημαντικός, είπε.

Έρχονται για την Αμμόχωστο

Εξελίξεις για την Αμμόχωστο αναμένει ο δήμαρχος της πόλης, Αλέξης Γαλανός, ο οποίος ανακοίνωσε χθες ότι ο Πρόεδρος της Επιτροπής Αναφορών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου φθάνει τον Ιούνιο στην Κύπρο, για να εξετάσει την κατάσταση και να διαπιστώσει τη μη εφαρμογή των εισηγήσεων που είχε κάνει η Επιτροπή πριν από δυο περίπου χρόνια. Μετά την επίσκεψη, πρόσθεσε ο κ. Γαλανός, το θέμα θα προχωρήσει στην Επιτροπή Αναφορών και ήδη με κάποιον τρόπο βρίσκεται και στην Επιτροπή Εξωτερικών του Ευρωκοινοβουλίου μετά από το τελευταίο ψήφισμα στο οποίο προσετέθη ειδική αναφορά για την Αμμόχωστο.

Ο κ. Γαλανός πρόβλεψε ότι θα υπάρξουν εξελίξεις στο θέμα της Αμμοχώστου, εντός της ευρωπαϊκής οικογένειας και ζήτησε να υπάρξει συντονισμός "προκειμένου να τραβήξουμε κάποιες γραμμές για το τι ακριβώς θέλουμε και επιδιώκουμε και πώς αντιμετωπίζουμε παράλληλες τουρκικές ενέργειες που αφορούν το απευθείας εμπόριο, ούτως ώστε να είμαστε έτοιμοι σε μια δεδομένη στιγμή να πάρουμε, αν μας προταθούν, κάποιες αποφάσεις".

Ο δήμαρχος Αμμοχώστου έκαμε τις δηλώσεις αυτές, ύστερα από συνάντησή του με τον πρόεδρο της ΕΔΕΚ, Γιαννάκη Ομήρου, ο οποίος σε δηλώσεις του χαρακτήρισε το θέμα της Αμμοχώστου "λυδία λίθο για τη διαπίστωση της αξιοπιστίας της Τουρκίας". Ζήτησε την επιστροφή της πόλης στους νόμιμους κατοίκους της.

Όλα στο τραπέζι

"Όλα τα θέματα θα είναι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων που ξαναρχίζουν στις 26 Μαΐου", δήλωσε ο κατοχικός ηγέτης Έρογλου κατά τη διάρκεια της παρουσίασης των μελών της διαπραγματευτικής του ομάδας.
Δήλωσε αποφασισμένος να ξαναρχίσει τις συνομιλίες από εκεί που έμειναν και είπε ότι θα εργαστεί για να υπάρξει αποτέλεσμα το συντομότερο δυνατόν.

Ανακοίνωσε ότι οι τεχνικές επιτροπές θα αρχίσουν εργασία τη Δευτέρα.

«Στον κόσμο του αύριο δεν θα γίνεται λόγος για τους Έλληνες»

O κυβερνητικός εκπρόσωπος της Τουρκίας, επί πρωθυπουργίας Οζάλ, Χασάν Γκιουζέλ, σε άρθρο του στην εφημερίδα "Ραντικάλ", ζητά όπως υπάρξει μόνιμη ειρήνη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, και προς τούτο συνιστά, όπως οι Ελληνες "εγκαταλείψουν όνειρα" όπως η "Μεγάλη Ιδέα" και η Ένωση καθώς και τις ήττες τους, το 1897, το 1922 και το 1974 στην Κύπρο, και οι Τούρκοι ξεχάσουν τους Βαλκανικούς Πολέμους, την "ελληνική κατοχή" και τα "γεγονότα της Κύπρου".

Ο Τούρκος πρώην αξιωματούχος εισηγείται επίσης:
1. Η Τουρκία να προσφέρει τεχνική βοήθεια στην Ελλάδα και να αυξήσει τις εμπορικές επαφές μαζί της.
2. Να καταργήσει τη Στρατιά του Αιγαίου.
3. Να τερματίσει τις στρατιωτικές ασκήσεις στο Αιγαίο.
4. Οι δύο χώρες να καταλήξουν σε σύντομο χρονικό διάστημα σε συμφωνία για το θέμα της υφαλοκρηπίδας, των χωρικών υδάτων και του FIR.
5. Στο Κυπριακό να αρχίσουν τετραμερείς συνομιλίες.
6. Να λειτουργήσει η Θεολογική Σχολή Χάλκης ως Πανεπιστήμιο.
7. Να συσταθεί στην Κομοτηνή "Ακαδημία Ισλαμικής Επιστήμης", με τη μορφή Πανεπιστημίου.

Ο Τούρκος πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος αναφέρεται και στις εξόδους του "Χόρα", το οποίο "έκοβε τη χολή των Ελλήνων", όπως γράφει, και αναφέρεται σε μια συνομιλία που είχε με Αμερικανό Υπουργό της τότε εποχής, ο οποίος του είπε: "Εκπλήσσομαι που λαμβάνετε σοβαρά υπόψη σας την Ελλάδα. Αυτοί είναι λαός που του αρέσει η καλοπέραση, τρώνε, πίνουν, τραγουδάνε, χορεύουν και κάνουν τουρισμό. Τίποτε άλλο. Ενώ εσείς, όπως πριν από αιώνες ακόμη, ήσασταν σοβαρός λαός, όπως είσαστε και τώρα. Στον κόσμο του αύριο δεν πρόκειται να γίνεται λόγος για τους Έλληνες, όμως εσείς θα συνεχίσετε να υπάρχετε με όλη τη μεγαλοπρέπειά σας...". 

Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010

Του κεμάλ το σπίτι ή το «γιαλαντζί» σπίτι του

Το ιστορικό ψεύδος περί καταγωγής του Κεμάλ Ατατούρκ απ’ τη Θεσσαλονίκη και η αλήθεια για το «γιαλαντζί» σπίτι του



Το υποτιθέμενο σπίτι του Κεμάλ στη 
ΘεσσαλονίκηΗ πομακική εφημερίδα «Ζαγάλισα» δημοσιοποίησε και ξεγύμνωσε το μεγαλύτερο ψέμα της Τουρκίας, που αφορά τον ιδρυτή του σημερινού κεμαλικού κατεστημένου των Νεότουρκων. Η έρευνα των ανθρώπων της «Ζαγάλισα» έφερε στο φως την αλήθεια που επιμελημένα κρύφτηκε επί έναν σχεδόν αιώνα από όλους εκείνους που είχαν συμφέρον να παρουσιάσουν τον Κεμάλ Ατατούρκ ως ιδιαίτερη προσωπικότητα και όχι μόνο…
Το δημοσίευμα της «Ζαγάλισα»
«Η Ζαγάλισα αποκαλύπτει μετά από προσεκτική επιτόπια έρευνα πολλών μηνών, ότι ο ισχυρισμός της γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ) στη Θεσσαλονίκη είναι ένα μεγάλο και ωραίο ΠΑΡΑΜΥΘΙ, για να κοροϊδεύουν οι Τούρκοι τους εαυτούς τους, αλλά και πολλούς μουσουλμάνους από τη Θράκη. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, προσπαθώντας να τονώσουν το εθνικό φρόνημα, έχει δοθεί “γραμμή” ώστε οποιοδήποτε τουριστικό γκρουπ “Τούρκων” της ελληνικής Θράκης αποτελούμενο από πολιτιστικούς συλλόγους και κυρίως δημοτικά σχολεία, επισκέπτεται την Θεσσαλονίκη, να πηγαίνει συμβολικά πρώτα στο… σπίτι του Κεμάλ και μετά οπουδήποτε αλλού. Για τον τουρκικό εθνικισμό το ιστορικότερο αξιοθέατο της Θεσσαλονίκης είναι το σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ!
Σε πολλά φύλλα των τουρκόφωνων εφημερίδων καταχωρούνται όλο και πιο συχνά φωτογραφίες από συλλόγους και μειονοτικά σχολεία της Θράκης τα οποία επισκέπτονται το… σπίτι του μεγάλου ηγέτη! Έχει γίνει πλέον της μόδας για κάθε “Τούρκο” της Θράκης! Μόνο που το προσκύνημα είναι σε “μαϊμού μέρος”…
Ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε στην κοσμοπολίτικη Θεσσαλονίκη της εποχής εκείνης (δεν ήταν “πρωτευουσιάνος” όπως θέλει να τον παρουσιάζει ο τουρκικός εθνικισμός), αλλά σε ένα μικρό χωριουδάκι έξω από τον Λαγκαδά, την Χρυσαυγή, όπου μέχρι τα οκτώ περίπου χρόνια του φύλαγε αγελάδες και πρόβατα στους γύρω λόφους! Εκεί πήγε στο δημοτικό σχολείο. Φυσικά, σε καμία τουρκική βιογραφία ή εγκυκλοπαίδεια δεν θα διαβάσετε αυτή την μεγάλη και σκληρή αλήθεια. [...]
Όταν οι χριστιανοί Ανατολικοθρακιώτες πρόσφυγες πρωτοήρθαν (1922) στο Σαρίγερ (σήμερα Χρυσαυγή), οι Τούρκοι του χωριού δεν είχαν φύγει ακόμα. Έφευγαν σταδιακά κατά ομάδες και χρειάστηκε ένας περίπου χρόνος για να φύγει και η τελευταία οικογένεια. Στο διάστημα αυτό συγκατοίκησαν χριστιανοί πρόσφυγες και ντόπιοι μουσουλμάνοι. Μάλιστα, αναπτύχθηκαν και κάποιες φιλίες παρά τις εντάσεις της εποχής. Από τους ντόπιους μουσουλμάνους, κατοίκους του χωριού, έμαθαν οι Έλληνες ότι ο Κεμάλ είχε γεννηθεί στο χωριό αυτό και μέχρι περίπου οκτώ χρονών είχε μεγαλώσει εκεί. Μάλιστα, λίγα χρόνια πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών, στην Χρυσαυγή, ζούσε και η γριά μαμή που τον είχε ξεγεννήσει (η Φατμέ Χανούμ), η οποία πρέπει να πέθανε γύρω στο 1911.
Τότε, αρχές της δεκαετίας του 1920, ο τουρκικός εθνικισμός δεν είχε προλάβει να δημιουργήσει τον μύθο ότι ο Κεμάλ γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη και έτσι ήταν πολύ φυσικό να γνωρίζουν όλοι και να λένε την αλήθεια.
Στο σπίτι στο Σαρίγερ, όπου γεννήθηκε ο Κεμάλ, εγκαταστάθηκε η οικογένεια του πρόσφυγα από την ανατολική Θράκη, Ανδρέα Στάθη, ο οποίος αργότερα έγινε και πρόεδρος του χωριού Χρυσαυγή. Μάλιστα, οι συγχωριανοί του, αστειευόμενοι επειδή εγκαταστάθηκε στο σπίτι που γεννήθηκε ο Κεμάλ, τον φώναζαν με το παρατσούκλι “Κεμάλ”! Ο Α. Στάθης πέθανε το 1979 στην Χρυσαυγή.
Το σπίτι του Κεμάλ ήταν χτισμένο από πέτρες και πλιθιά και ήταν διόροφο. Στον επάνω όροφο είχε δύο δωμάτια και κάτω ήταν το χαγιάτι. Είχε και αυλή. Βρισκόταν στην άκρη του χωριού, μακριά από το τζαμί και δεν ανήκε στην κατηγορία των πλουσίων, αλλά των φτωχών σπιτιών. Ήταν χτισμένο κολλητά με άλλα δύο σπίτια.
Οι ντόπιοι μουσουλμάνοι κάτοικοι, πριν μεταναστεύσουν, θυμούνταν ότι σε νεαρή ηλικία έβοσκαν με τον μικρό Κεμάλ πρόβατα και αγελάδες γύρω από το χωριό. Ήταν ένα συνηθισμένο παιδί της εποχής του. Όμως, στη συνέχεια χωρίς να γνωρίζουν το γιατί, η μητέρα του τον πήρε και έφυγαν στην Θεσσαλονίκη.
Οι τοίχοι του σπιτιού του Κεμάλ σώζονταν σε ύψος μισού περίπου μέτρου μέχρι τις αρχές του 1980. Το σπίτι του, όπως και τα υπόλοιπα σπίτια του χωριού, είχε γκρεμιστεί από τους Θρακιώτες πρόσφυγες το 1924-25 για να πάρουν τις πέτρες και να χτίσουν καινούργια σπίτια στη σημερινή νέα Χρυσαυγή (πιο κοντά στον Λαγκαδά).
Η αλήθεια αυτή αποσιωπήθηκε από τον καλπάζοντα τουρκικό εθνικισμό ο οποίος επιθυμούσε να παρουσιάζει τον Κεμάλ γεννημένο στην μεγάλη πόλη της Θεσσαλονίκης, η οποία άκμαζε και έλαμπε στα Βαλκάνια την εποχή εκείνη, και όχι σε ένα άγνωστο φτωχό χωριουδάκι έξω από τον Λαγκαδά.
Τουρκικές μαρτυρίες
Τούρκοι πρόσφυγες που έφυγαν με την ανταλλαγή των πληθυσμών από το παλιό Σαρίγερ γνώριζαν την αλήθεια και παρά τα ψέματα του τουρκικού εθνικισμού, ερχόντουσαν πριν το 1981, ατομικά κυρίως, για προσκύνημα στον αληθινό τόπο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Υπήρχε μάλιστα ένας ντόπιος γελαδάρης, ο Κωνσταντίνος Γιαμουτζής, ο οποίος γνώριζε πολύ καλά την αληθινή ιστορία και αυτός συνόδευε τους επισκέπτες από την Τουρκία στο Σαρίγερ και τους έδειχνε τα ερείπια του σπιτιού.

Αργότερα άρχισαν να έρχονται και με λεωφορεία από την Τουρκία. Το τελευταίο ήρθε το καλοκαίρι του 2007. Πολλοί επισκέπτες Τούρκοι γνωρίζουν πολύ καλά την αλήθεια και την επιβεβαιώνουν, ότι δηλαδή ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη, αλλά στο χωριό αυτό (Χρυσαυγή). Μάλιστα, ένας Τούρκος από τη Σμύρνη, προσκύνησε, φίλησε το χώμα και πήρε πέτρες από τα θεμέλια του σπιτιού του Κεμάλ για ενθύμιο. Όταν τον ρώτησαν αν θα πάει και στο σπίτι της Θεσσαλονίκης, είπε: “Αυτό είναι ψέμα. Ντροπή που άλλαξαν τον τόπο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Προσβάλλουν την μνήμη του. Δεν θα επισκεφτώ το ψευτο-σπίτι της Θεσσαλονίκης”».
Η…ομολογία του Τούρκου προξένου
Φαίνεται ότι και κάποιοι Τούρκοι αξιωματούχοι γνωρίζουν την αλήθεια, αλλά δεν τολμούν να την αποκαλύψουν. Το έτος 1981, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μουσταφά Κεμάλ, επισκέφθηκε το χωριό της Χρυσαυγής (το κτίριο της τότε κοινότητας) ο Τούρκος πρόξενος Θεσσαλονίκης μαζί με τον γραμματέα του (δημοσίευμα εφημερίδας “Ελληνικός Βορράς” τ. 10 Μαΐου 1981), συνοδευόμενοι και από τουρκικό τηλεοπτικό συνεργείο.
Ο ίδιος ο Τούρκος πρόξενος ήξερε την αλήθεια και γι αυτό παρακάλεσε τους κατοίκους να του υποδείξουν το ακριβές σημείο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Στάθηκε με σεβασμό και τράβηξε πολλές φωτογραφίες. Σε κάποια στιγμή αποκάλυψε στους Έλληνες συνοδούς του: “Γνωρίζω ότι αυτή είναι η αλήθεια, αλλά είναι δύσκολο να το παραδεχθούμε επίσημα και καταλαβαίνετε τον λόγο…”. Ο ίδιος προθυμοποιήθηκε να χρηματοδοτήσει την ανέγερση μουσείου, το οποίο θα βοηθούσε και την ανάπτυξη του χωριού…
Το 1981 πάλι, με αφορμή τους…εορτασμούς για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Κεμάλ, οι βουλευτές Νικήτας Βενιζέλος και Κώστας Μπαντουβάς, με ερώτησή τους στο ελληνικό υπουργείο των Εξωτερικών, αμφισβήτησαν επισήμως την θεωρία ότι το σπίτι δίπλα στο Τουρκικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης είναι αυτό στο οποίο γεννήθηκε ο Κεμάλ, επικαλούμενοι μάλιστα και αυτοί την μαρτυρία της ίδιας της αδελφής του της Μακμπουλέ, όπως διασώθηκε σε τουρκικές βιβλιογραφικές πηγές (Aydemir κ.α.).
Γιατί το ελληνικό κράτος δέχθηκε ως πόλη γέννησης του Κεμάλ Ατατούρκ την Θεσσαλονίκη και πιο συγκεκριμένα το μαϊμού σπίτι της οδού Αγίου Δημητρίου δίπλα στο τουρκικό προξενείο; Η απάντηση βρίσκεται στο φανφαρόνικο κλίμα της ελληνοτουρκικής προσέγγισης που επικρατούσε την δεκαετία του 1930, όπου πολλές υπερβολές και χειρονομίες φιλίας ανταλλάσσονταν μεταξύ των ελληνικών (κυρίως) και τουρκικών κυβερνήσεων. Ο τουρκικός εθνικισμός –με την ανοχή του ίδιου του Κεμάλ- είχε ήδη ανακηρύξει ως πόλη γέννησής του τη Θεσσαλονίκη και δεν θα ήταν ευγενικό εκ μέρους της Ελλάδας να απομυθοποιήσει τον μύθο. Δεν θα είχε άλλωστε καμία απολύτως σημασία για τα δεδομένα της εποχής εκείνης. Μάλιστα, το 1934 η τότε ελληνική κυβέρνηση ανάρτησε έξω από το σπίτι-μαϊμού μία πινακίδα όπου αναφερόταν πως “εδώ γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ”. Τότε το σπίτι ανήκε σε ελληνική οικογένεια (Σεραφειμίδου, έμποροι υποδημάτων), η οποία και κατοικούσε σε αυτό. Αργότερα και κάτω από γελοίες συνθήκες το σπίτι απαλλοτριώθηκε από το ελληνικό δημόσιο και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, κ. Μερκουρίου, φρόντισε να ειδοποιήσει την τουρκική κυβέρνηση του Ισμέτ Ινονού πως χαρίζει το σπίτι του Κεμάλ στο τουρκικό κράτος!
Ο Κεμάλ και η μητέρα του Ζουμπεϊντέ γνώριζαν την αλήθεια, αλλά έκαναν την…πάπια! Άραγε, θα μπορούσαν να πούνε ότι δεν γεννήθηκε στο σπίτι αυτό, αλλά σε ένα χωριατόσπιτο στην περιοχή του Λαγκαδά; Και τι θα μπορούσε να γίνει; Να του χαρίσουν ένα γκρεμισμένο χωριατόσπιτο, βουτηγμένο στις λάσπες σε ένα άγνωστο μικρό χωριό; Αυτό δεν θα ταίριαζε, φυσικά, στην εικόνα και στην ιστορία του μεγάλου ηγέτη της σύγχρονης Τουρκίας. Προφανέστατα και η τότε ελληνική κυβέρνηση γνώριζε την αλήθεια, αλλά θέλησε με αυτή της την κίνηση να κολακεύσει τον ίδιο τον Κεμάλ. Η επίσημη αναγνώριση από την ελληνική κυβέρνηση έδειχνε πως έκλεινε οριστικά το ζήτημα της αριστοκρατικής καταγωγής του Κεμάλ. Πέρα, όμως, από την επίσημη ιστορία, που γράφεται και επιβάλλεται από πολιτικές σκοπιμότητες, υπάρχει και η αλήθεια του λαού, η μνήμη του οποίου δεν αλλοιώνεται από τέτοιες σκοπιμότητες. Αυτή την αλήθεια καταγράφουμε, όπως διασώθηκε από τους μουσουλμάνους κατοίκους του χωριού Χρυσαυγή (Σαριγέρ) και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στους χριστιανούς πρόσφυγες. Η αλήθεια που βρίσκεται στην λαϊκή μνήμη επιβιώνει μέχρι σήμερα.
Οι Τούρκοι, αφού πήραν το σπίτι, περιχαρείς το γέμισαν με έπιπλα από τα ανάκτορα Ντολμά Μπαχτσέ και από το Τοπ Καπί της Κωνσταντινούπολης. Φρόντισαν ακόμη και…ρούχα του Κεμάλ να μεταφέρουν και τα εκθέτουν από τότε στον σημερινό επισκέπτη του μουσείου. Και όλα όσα με καμάρι δείχνουν, είναι ψεύτικα σε μία αγωνιώδη προσπάθεια να κρύψουν την ταπεινή καταγωγή του ιδρυτή του Κεμαλισμού και της επιβολής των νεότουρκων στον Ισλαμισμό…
Η ιδεολογική λειτουργία του, βαμμένου με ροζ χρώμα, σπιτιού-μαϊμού, είναι έντονη κι εκεί κατευθύνονται συστηματικά πλέον σχολείο και σύλλογοι από την Θράκη, σε μία προσπάθεια των επιτήδειων να βαθύνουν ακόμη περισσότερο τον συνειδησιακό εκτουρκισμό των μουσουλμάνων (Πομάκων) της Θράκης.
Οι μουσουλμάνοι, όταν επισκεπτόμαστε την Θεσσαλονίκη, πρέπει να γνωρίζουμε την αλήθεια. Πρέπει να πάψουμε να τρώμε κουτόχορτο στο ροζ ψευτόσπιτο!
Είναι προτιμότερη μία βόλτα στο λούνα παρκ της Θεσσαλονίκης».

Πηγή: kostasxan.blogspot.com

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΙΕΡΟ ΟΥΤΕ ΟΣΙΟ ΟΙ ΓΡΑΙΚΥΛΟΙ



ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΕΒΑΛΑΝ ΤΑ ΣΚΟΥΛΙΚΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΝΑ ΓΡΑΨΟΥΝ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ''ΣΤΟΥ ΚΕΜΑΛ ΤΟ ΣΠΙΤΙ''!!!
ΔΕ ΒΡΗΚΑΝ ΑΛΛΟ ΘΕΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ...

Γιώργου Ιωάννου: ''Στοῦ Κεμάλ τό Σπίτι''

Δέν ξαναφάνηκε ἡ μαυροφορεμένη ἐκείνη γυναίκα, πού ἐρχόταν στό κατώφλι μας κάθε χρονιά, τήν ἐποχή πού γίνονται τά μοῦρα, ζητώντας μέ εὐγένεια νά τῆς δώσουμε λίγο νερό ἀπ’ τό πηγάδι τῆς αὐλῆς. Ἔμοιαζε πολύ κουρασμένη, διατηροῦσε ὅμως πάνω της ἴχνη μιᾶς μεγάλης ἀρχοντικῆς ὀμορφιᾶς. Καί μόνο ὁ τρόπος πού ἔπιανε τό ποτήρι, ἔφτανε γιά νά σχηματίσει κανείς τήν ἐντύπωση πώς ἡ γυναίκα αὐτή στά σίγουρα ἦταν μιά ἀρχόντισσα. Δίνοντάς μας πίσω τό ποτήρι, ποτέ δέν παρέλειπε νά μᾶς πεῖ στά τούρκικα τήν καθιερωμένη εὐχή, πού μπορεῖ νά μήν καταλαβαίναμε ἀκριβώς τά λόγια της, πιάναμε ὅμως καλά τό νόημά της: «Ὁ Θεός νά σᾶς ἀνταποδώσει τό μεγάλο καλό». Ποιό μεγάλο καλό; Ἰδέα δέν εἴχαμε.
Καθόταν ἥσυχα γιά ὥρα πολλή στό κατώφλι τῆς αὐλῆς, κι ἀντί νά κοιτάζει κατά τό δρόμο ἤ τουλάχιστο κατά τό πλαϊνό σπίτι τοῦ Κεμάλ1, αὐτή στραμμένη ἔριχνε κλεφτές ματιές πρός τό δικό μας σπίτι, παραμιλώντας σιγανά. Πότε πότε ἔκλεινε τά μάτια καί τό πρόσωπό της γινόταν μακρινό, καθώς συλλάβιζε ὀνόματα παράξενα. Ἐμεῖς, πάντως, δέν παραλείπαμε νά τῆς δίνουμε μοῦρα ἀπ’ τήν ντουτιά2, ὅπως ἄλλωστε δίναμε σ’ ὅλη τή γειτονιά καί σ’ ὅποιον περαστικό μᾶς ζητοῦσε. Ἡ ξένη τά ἔτρωγε σιγανά, ἀλλά μέ ζωηρή εὐχαρίστηση. Δέ μᾶς φαινόταν παράξενο πού τῆς ἄρεζαν τά μοῦρα μας τόσο πολύ. Τό δέντρο μας δέν ἦταν ἀπό τίς συνηθισμένες μουριές, ἀπ’ αὐτές πού κάνουν ἐκεῖνα τά ἄνοστα νερουλιάρικα μοῦρα. Τό δικό μας ἔκαμνε κάτι μεγάλα, ξινά σά βύσσινα, καί πολύ κόκκινα στό χρώμα. Ἦταν δέντρο παλιό καί τεράστιο, τά κλαδιά του ξεπερνοῦσαν τό δίπατο σπίτι μας. Μοναχά ἕνα κακό εἶχε• τά φύλλα του ἦταν σκληρά καί οἱ μεταξοσκώληκές μου δέν μπορούσαν νά τά φᾶνε. Ἦταν, πάντως, δέντρο φημισμένο σ’ ὅλο τό Ἰσλαχανέ3 κι ἀκόμα πιό πέρα.
Τήν πρώτη φορά πού εἶχε καθίσει ἡ ἄγνωστη γυναίκα στό κατώφλι μας, δέ σκεφτήκαμε νά τῆς προσφέρουμε μοῦρα, ὅμως σέ λίγο μᾶς ζήτησε ἡ ἴδια λέγοντας πώς ἤθελε νά φυτέψει τό σπόρο τους στόν μπαχτσέ4 της. Ἔφαγε μερικά καί τά ὑπόλοιπα τά ἔβαλε σ’ ἕνα χαρτί καί ἔφυγε καταχαρούμενη.
Τή δεύτερη φορά θά ἦταν κατά τό τριάντα ὀχτώ, δυό χρόνια, πάντως, μετά τήν πρώτη, δέν ἔβαλε μοῦρα στό χαρτί. Κάθισε καί τά ἔφαγε ἕνα ἕνα στό κατώφλι. Φαίνεται πώς ὁ σπόρος ἀπ’ τά προηγούμενα εἶχε ἀποδώσει, ἀλλά γιά νά δώσει καί μοῦρα ἔπρεπε, βέβαια, νά περάσουν χρόνια. Τό δέντρο αὐτό, ὅπως ὅλα τά δέντρα πού μεγαλώνουν σιγά, ζεῖ πολλά χρόνια καί ἀργεῖ νά καρπίσει.
Ἡ γυναίκα ξαναφάνηκε καί τόν ἑπόμενο χρόνο, λίγο πρίν ἀπ’ τόν πόλεμο. Ὅμως τή φορά αὐτή τῆς προσφέραμε νερό ἀπ’ τή βρύση. Ἀρνήθηκε νά πιεῖ τό νερό. Μόλις τό ἔφερε στό στόμα, μᾶς κοίταξε στά μάτια καί μᾶς ἔδωσε πίσω τό γεμάτο ποτήρι. Ἐπειδή τήν εἴδαμε πολύ ταραγμένη, θελήσαμε νά τῆς ἐξηγήσουμε. Ὁ σιχαμένος σπιτονοικοκύρης μας εἶχε διοχετεύσει τό βόθρο τοῦ σπιτιοῦ στό βαθύ πηγάδι. «Τώρα πού σᾶς ἔφερα τό νερό στίς κουζίνες σας, δέ σᾶς χρειάζεται τό πηγάδι», μᾶς εἶχε πεῖ. Ἡ γυναίκα βούρκωσε, δέ μᾶς ἔδωσε ὅμως καμιά ἐξήγηση γιά τήν τόση λύπη της. Για νά τήν παρηγορήσουμε τῆς δώσαμε περισσότερα μοῦρα κι ἡ γιαγιά μου τῆς εἶπε κάτι πού τήν ἔκανε νά τιναχτεῖ: «Θά σοῦ τά ἔβαζα σ’ ἕνα κουτί, ἀλλά δέ βαστᾶνε γιά μακριά». Καί πράγματι εἴχαμε ἀρχίσει κάτι νά ὑποπτευόμαστε. Τήν ἄλλη φορά εἴδαμε, πώς μόλις ἔφυγε ἀπό μᾶς, πῆγε δίπλα στοῦ Κεμάλ τό σπίτι, ὅπου τήν περίμενε μιά ὁμάδα ἀπό τούρκους προσκυνητές, πού κοντοστέκονταν στό πεζοδρόμιο. Ἐμεῖς ὥς τότε θαρρούσαμε πώς εἶναι καμιά τουρκομερίτισσα δικιά μας, ἀπ’ τίς πάμπολλες ἐκεῖνες, πού δέν ἤξεραν λέξη ἑλληνικά, μιά καί ἡ ἀνταλλαγή τῶν πληθυσμῶν εἶχε γίνει με βάση τή θρησκεία καί ὄχι τή γλώσσα. Ἡ ἀποκάλυψη αὐτή στήν ἀρχή μᾶς τάραξε. Δέ μᾶς ἔφτανε πού είχαμε δίπλα μας τοῦ Κεμάλ τό σπίτι, σά μιά διαρκῆ ὑπενθύμιση τῆς καταστροφῆς, θά εἴχαμε τώρα καί τούς τούρκους νά μπερδουκλώνονται πάλι στά πόδια μας; Καί τί ἀκριβῶς ἤθελε ἀπό μᾶς αὐτή ἡ γυναίκα; Πάνω σ’ αὐτό δέν ἀπαντήσαμε, κοιταχτήκαμε ὅμως βαθιά ὑποψιασμένοι. Καί τά ἑπόμενα λόγια μας ἔδειχναν πώς ἡ καρδιά μας ζεστάθηκε κάπως ἀπό συμπάθεια κι ἐλπίδα. Εἴχαμε κι ἐμεῖς ἀφήσει σπίτια κι ἀμπελοχώραφα ἐκεῖ κάτω.
Ἡ τουρκάλα ξαναφάνηκε λίγο μετά τόν πόλεμο. Ἐμεῖς καθόμασταν πιά σέ ἄλλο σπίτι, λίγο παραπάνω, ὅμως τήν εἴδαμε μιά μέρα νά κάθεται κατατσακισμένη στό κατώφλι τοῦ παλιοῦ σπιτιοῦ μας. Ὁ πρῶτος πού τήν εἶδε, ἦρθε μέσα καί φώναξε: «ἡ τουρκάλα!» Βγήκαμε στά παράθυρα καί τήν κοιτάζαμε μέ συγκίνηση. Παραλίγο νά τήν καλέσουμε ἀπάνω στό σπίτι -τόσο μᾶς εἶχε μαλακώσει τήν καρδιά ἡ ἐπίμονη νοσταλγία της. Ὅμως αὐτή κοίταζε ἀκίνητη τήν κατάγυμνη αὐλή καί τό ἔρημο σπίτι. Μιά ἰταλιάνικη μπόμπα6 εἶχε σαρώσει τήν ντουτιά κι εἶχε ρημάξει τό καλοκαμωμένο ξυλόδετο σπίτι, χωρίς νά καταφέρει νά τό γκρεμίσει.
Δέν τήν ξανάδαμε ἀπό τότε. Ἦρθε - δέν ἦρθε, ἄγνωστο. Ἄλλωστε καί νά ’ρχότανε δέ θά ’βρισκε πιά τό κατώφλι μέ τό ἀφράτο μάρμαρο γιά νά ξαποστάσει. Τό σπίτι εἶχε ἀπό καιρό παραδοθεῖ σέ μιά συμμορία ἐργολάβων καί στή θέση του ὑψώθηκε μιά πολυκατοικία ἀπ’ τίς πιό φρικαλέες. Τώρα ἑτοιμάζονται νά τήν γκρεμίσουν οἱ γελοῖοι. Ποιός ξέρει τί μεγαλεπήβολο σχέδιο συνέλαβε πάλι τό πονηρό μυαλό τους.
Ἄν γίνει αὐτό, θά παραφυλάγω νύχτα μέρα, ἰδίως ὅταν τό σκάψιμο θά ἔχει φτάσει στά θεμέλια, κι ἴσως μπορέσω νά ἐμποδίσω ἤ τουλάχιστο νά καθυστερήσω τό χτίσιμο τοῦ νέου ἐξαμβλώματος7. Τήν προηγούμενη φορά εἶχε βρεθεῖ ἐκεῖ στά βάθη ἕνα θαυμάσιο ψηφιδωτό, πού ἄρχιζε ἀπ’ τό οἰκόπεδο τοῦ δικοῦ μας σπιτιοῦ καί συνεχιζόταν πρός τό σπίτι τοῦ Κεμάλ. Τό ψηφιδωτό αὐτό οἱ δασκαλεμένοι ἐργάτες τό σκεπάσανε γρήγορα γρήγορα γιά νά μήν τούς σταματήσουν οἱ ἁρμόδιοι. Πάντως, τίς ὧρες πού τό ἔβλεπε τό φῶς τοῦ ἥλιου, γίνονταν διάφορα σχόλια ἀπ’ τήν ἔκθαμβη γειτονιά. Ὅλοι μιλούσανε γιά τήν ὀμορφιά καί τήν παλιά δόξα, μά ἀνάμεσα στά δυνατά λόγια καί τίς φωνές, ἄκουσα μιά γριά νά σιγολέει: «Στό σπίτι αὐτό καθόταν ἕνας μπέης, πού εἶχε μιά κόρη σάν τά κρύα τά νερά. Κυλιόταν κάτω, ὅταν φεύγανε, φιλοῦσε τό κατώφλι. Τέτοιο σπαραγμό δέν ματαεῖδα».

1.τό πλαϊνό σπίτι τοῦ Κεμάλ· πρόκειται για το σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, όπου σήμερα στεγάζεται το τουρκικό προξενείο.
2.ντουτιά· η συκομουριά
3.Ἰσλαχανέ· περιοχή της Θεσσαλονίκης (τουρκ. σωφρονιστήριο)
4.μπαχτσέ· περιβολάκι
6.Μιά ἰταλιάνικη μπόμπα· αναφέρεται στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο (1940-1941)
7.ἐξάμβλωμα· έκτρωμα, κάθε τι το τερατώδες ή κακότεχνο

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Α1. Ο Γ. Ιωάννου αντλεί τα θέματά του κυρίως από τα παιδικά του χρόνια, τον κόσμο της προσφυγιάς, τον πόλεμο, τη Θεσσαλονίκη, τον τρόπο ζωής των απλών ανθρώπων. Για καθεμιά από τις παραπάνω περιπτώσεις να γράψετε ένα αντίστοιχο παράδειγμα μέσα από το κείμενο. Μονάδες 15
Β1.α) Ο Αναστάσης Βιστωνίτης παρατηρεί ότι στα πεζογραφήματα του Γ. Ιωάννου «ο αφηγητής είναι η κυρίαρχη ατομική συνείδηση». Να αναφέρετε δύο στοιχεία που μπορούν να στηρίξουν την άποψη αυτή, καθώς και ένα παράδειγμα μέσα από το κείμενο, για καθένα από αυτά. (Μονάδες 8) β) Να επισημάνετε στο κείμενο τα τρία βασικά χρονικά επίπεδα πάνω στα οποία οργανώνεται η αφήγηση και να τα σχολιάσετε συνοπτικά με αναφορές στο κείμενο. (Μονάδες 12) Μονάδες 20
Β2.α) Να ερμηνεύσετε το νόημα των μεταφορών: κλεφτές ματιές (§ 2η), κάθεται κατατσακισμένη στο κατώφλι (§ 6η), είχε μαλακώσει την καρδιά (§ 6η), κατάγυμνη αυλή (§ 6η), αφράτο μάρμαρο (§ 7η). (Μονάδες 10) β) Στην 7η παράγραφο: «Δεν την ξανάδαμε από τότε ... μυαλό τους», να εντοπίσετε την ειρωνεία του αφηγητή και να σχολιάσετε σύντομα τη σκοπιμότητά της. (Μονάδες 10) Μονάδες 20
Γ1.α) Σε κάθε επίσκεψή της στο σπίτι η γυναίκα παραμένει στο κατώφλι της αυλής. Να εξηγήσετε σε μία παράγραφο τους λόγους της παραμονής της στο συγκεκριμένο χώρο. (Μονάδες 12) β) « ἀνάμεσα στά δυνατά λόγια καί τίς φωνές, ἄκουσα μιά γριά νά σιγολέει: “Στό σπίτι αὐτό καθόταν ἕνας μπέης, πού εἶχε μιά κόρη σάν τά κρύα τά νερά. Κυλιόταν κάτω, ὅταν φεύγανε, φιλοῦσε τό κατώφλι. Τέτοιο σπαραγμό δέν ματαεῖδα”»: Να σχολιάσετε σε μία παράγραφο το περιεχόμενο του ανωτέρω αποσπάσματος. (Μονάδες 13) Μονάδες 25
Δ1. Να συγκρίνετε, ως προς το περιεχόμενο, το πεζογράφημα του Γ. Ιωάννου «Στοῦ Κεμάλ τό Σπίτι» με το απόσπασμα που ακολουθεί από την «Ἀπογραφή ζημιῶν» του ίδιου συγγραφέα. Μονάδες 20
Δίπλα στό «Ἀκρόπολις» καί μέχρι τήν ὁδό Πλάτωνος ἦταν στή σειρά σπίτια μικρά καί παμπάλαια, ὅπου μέχρι καί τήν Κατοχή κατοικούσανε οἰκογένειες Ἑβραίων. Αὐτά, μέ τό ξενοδοχεῖο μαζί, σχημάτιζαν τή βορινή πλευρά τῆς πλατείας, πού σήμερα ὀνομάζεται «Μακεδονομάχων». Τά Σάββατα γριές Ἑβραίισες, μέ τίς πατροπαράδοτες ἀτλαζένιες1 φορεσιές τῆς Καστίλλιας, στεκόντουσαν στίς ἐξώπορτες μέ σταυρωμένα τά χέρια, γιά νάπεράσει ἥσυχα καί ἀναμάρτητα ἡ ἅγια ἀργία2. Τά σπίτια αὐτά, ἄν δέν εἶχαν προλάβει νά τά κατεδαφίσουν οἱ ἐργολάβοι, θά τά κατεδάφιζαν τώρα ὁπωσδήποτε οἱ στρατιωτικές μπουλντόζες, σέ συνεργασία, βέβαια, μέ τούς πολιτικούς μηχανικούς καί τούς ἄλλους σπουδαίους, πού δέν ξέρω τί νά πῶ, ἀλλά σάν πολύ εὔκολα, προκειμένου γιά παλαιά σπίτια, σημειώνουν τήν ἔνδειξη «κατεδαφιστέον». Θαρρεῖς καί τό θεωροῦν ὅλοι τους εὐκαιρία νά ἐξωραΐσουν τήν πόλη κατά τά γοῦστα τους καί τά πρότυπά τους, ἀπαλλάσσοντάς την ἀπό τίς ἐνοχλητικές αὐτές παλιατσαρίες3, πού πλαισιώνουν, καί πολύ ταιριαχτά μάλιστα, τά βυζαντινά μνημεῖα καί τούς χώρους τῆς παλαιᾶς ζωῆς. Ἔτσι σαρώθηκε σιγά σιγά, ἀπό χρόνια, ὅλη ἡ παλιά γειτονιά ἡ γύρω ἀπό τή Ροτόντα, δηλαδή ἡ παλιά ἑλληνική συνοικία τῆς Καμάρας, αὐτή πού ἔδινε τόν τόνο καί τά ἐπιχειρήματα, καί ἀφέθηκε ὁ τόπος ἐλεύθερος γιά νά φωτογραφίζουν οἱ τουρίστες μέ ἄνεση τή Ροτόντα.

(Γιώργου Ιωάννου, «Ἀπογραφή ζημιῶν», από τη συλλογή Το δικό μας αίμα, 1980)
1 ατλαζένιες: γυαλιστερές
2 άγια αργία: εννοεί την ημέρα του Σαββάτου, ημέρα αργίας για τους Εβραίους
3 παλιατσαρίες: σύνολα παλαιών, φθαρμένων ή και άχρηστων αντικειμένων
Στόχος

«Η Ρωμανία κι αν επέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο»


Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη
Ο Μωάμεθ ο Πορθητής, σε αντίθεση με το ψηλό παιδί από την Μινεσότα ήταν ελληνομαθής. Ο καρντάσης μας, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο μπακαλόγατος που θέλει να γίνει σουλτάνος, πάλι σε αντίθεση με το ψηλό παιδί από την Μινεσότα, ξέρει Ιστορία. Ή τουλάχιστον ξέρει ο Φον Ρίμπεντροπ του ισλαμοφασισμού, ο Νταβούτογλου.
Ο Ρετζέπ όταν επισκέφθηκε την Ηγεμονία μας, ζήτησε γι’ άλλη μια φορά το Φετιχέ τζαμί στο Μοναστηράκι κι ο αφασιακός Γιώργος είπε ναι.
Λοιπόν αδέρφια, για να μάθετε αυτά που δεν ξέρει ο Γιώργος, το εν λόγω τζαμί δεν χτίστηκε από τους Τούρκους αλλά από Άραβες εμπόρους, που ζούσαν ειρηνικά ως κοινότητα στην Αθήνα και τον Πειραιά, για τις λατρευτικές τους ανάγκες, πολύ πριν οι Τούρκοι δουν την από δω μεριά της Ελληνικής Λίμνης.
Όταν ο Μωάμεθ το 1452 κατέλαβε την Αθήνα, το Φετιχέ τζαμί ήταν ερείπιο. Ο ελληνομαθής Μωάμεθ λοιπόν, έχοντας επίγνωση της σημασίας της κατάληψης των Αθηνών, ως σύμβολο της κατάκτησης από αυτόν της ιστορικής  πνευματικής πρωτεύουσας της Ελλάδας, αναστήλωσε το τζαμί και το αποκατέστησε ως χώρο λατρείας.
Το Φετιχέ τζαμί, αδέρφια, τόσο για τον Μωάμεθ τον Πορθητή, όσο και για τους ισλαμοφασίστες επιγόνους του, συμβολίζει την ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ του τουρκικού Ισλάμ στην καρδιά της Ιστορικής ηπειρωτικής Ελλάδας. Είναι το ζωντανό σύμβολο της κατάκτησης της Αθήνας από τους πλιατσικολόγους και φονιάδες γιους του Ερτογρούλ.
Κανένα από τα καθεστωτικά βλακόμετρα δεν θα σας τα πει αυτά. Κανένας από τους κατοχικούς «σοσιαλιστές» μας δεν ψιθύρισε ούτε λέξη γι’ αυτό. Ούτε ένας έστω από το στελεχιακό ανέκδοτο, που αυτοαποκαλείται «πατριωτικό ΠΑΣΟΚ».
Η παραχώρηση αυτή είναι για τους Τούρκους ισλαμιστές πιο σημαντική από όλα τα πρωτόκολλα που υπέγραψαν με την παιδική χαρά που κυβερνά την χώρα μας.
Η πολιτική είναι συμβολισμοί, είπε κάποιος Γάλλος. Έτσι είναι. Και χειρότερο συμβολισμό σε χειρότερους καιρούς δεν θα μπορούσαμε να διαλέξουμε.
Όταν τάχιστα απέλθουν οι βαρβαρίζοντες ψιλοηγήτορες μας, πιστεύω πως ο Αντώνης, που ξέρει Ιστορία κι έχει ελληνοπρέπεια, θ’ αφήσει το Φετιχέ τζαμί ως έχει, μουσείο.
Εκτός αν τ’ αδέρφια μας δεχθούν μια αξιοπρεπή τράμπα: να ξαναφωνάξει ο μουεζίνης από το Φετιχέ τζαμί και η Αγιά Σοφιά να δοθεί πίσω στους ενορίτες της, σε 20.000.000 Έλληνες ανά τον κόσμο. Σε αυτή την περίπτωση, αδερφέ μου Ρετζέπ, έρχομαι να κουβαλήσω άμμο κι ασβέστη για το τζαμί του ρεσούλη σου.

Σήμερα όμως, μην ξεχνάτε, είναι 19η Μαΐου. Σαν σήμερα ο φονιάς γυναικοπαίδων, ο Χίμλερ των Χριστιανών της Μικράς Ασίας, ο Κεμάλ, αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα κι άρχισε η τελική φάση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Κύριος συνεργάτης του ο Τοπάλ (κουτσός) Οσμάν, μια σπάνιας διαστροφής εγκληματική προσωπικότητα που ταίριαξε καλά με τον αμφιφιλόφυλο και σαδιστή αφέντη του. 350.000 Πόντιοι πέρασαν από το λεπίδι, το τουφέκι και τις πορείες θανάτου, ένα «Άουσβιτς εν ροή», όπως είπε ο Π. Ενεπεκίδης. Μια γενοκτονία αλά τούρκα, χωρίς ψευδοεπιστημονική θεμελίωση περί ανωτερότητας της τουρκικής φυλής. Απλά πράγματα: φόνοι, βιασμοί και πλιάτσικο. Τους φονιάδες ακολουθούσε να ολόκληρο λογιστικό σύστημα διαχείρισης των κλοπιμαίων. Έγιναν μάλιστα αργότερα δίκες κατά αυτών που καταχράστηκαν μεγαλύτερο μερίδιο από ότι «δικαιούνταν» από τα ματωμένα υπάρχοντα των εξολοθρευμένων Χριστιανών.
Ένα άλλο οργανωμένο σύστημα σοφών άλλαζε τα ονόματα ακόμη και στο τελευταίο ρυάκι, στο τελευταίο ύψωμα. Ξέρανε και ξέρουν ότι είναι καταπατητές.
O Ερντογάν κρατά καλά την σκυτάλη του αίματος και της ατιμίας. Συνεχίζει την παράδοση του Κεμάλ και του χαλιφάτου, που παρά τις διαφορές τους, η παλιά και η «νέα» Τουρκία ενώνονται στο Φόνο, τους Βιασμούς και το Πλιάτσικο. Ο Ερντογάν διατηρεί την Ύβρι, διατηρεί αλώβητους τους μηχανισμούς της Γενοκτονίας. Αφού όμως ξέρει Ιστορία, γι’ αυτό ζητάει το Φετιχέ τζαμί, τότε θα ξέρει ότι μετά την Ύβρη, κάποια στιγμή έρχεται η Νέμεση.
Όμως, αδέρφια, υπάρχει κάτι που πολλοί δεν ξέρουν. Ο Πόντος δεν έπεσε αμαχητί. Τα μαυροφορεμένα παλικάρια του, οι αληθινοί γιοι του Διγενή Ακρίτα πολέμησαν στα σπίτια τους, στους λόγγους και στις σπηλιές. Με τα γυναικόπαιδα ανάμεσα τους σε επικές πορείες πέρασαν στον Καύκασο, όπου πολλές φορές οι Μπολσεβίκοι σύμμαχοι του Κεμάλ τους παρέδιδαν στους Τούρκους. Έγιναν ολοκαυτώματα σε σπηλιές και σπίτια – άπαρτα κάστρα. Ο Πόντος, αδέρφια, έπεσε με το ντουφέκι στο χέρι.
Ως ελάχιστο φόρο τιμής λοιπόν,  μνημονεύω τους Αετούς των Βουνών του Πόντου, τους Οπλαρχηγούς του Αντάρτικου του Πόντου, τιτάνιες μορφές του Ελληνισμού, τέκνα της ανάγκης αλλά και της τιμής: Αιμίλος Κατόγλου, Στυλιανός, Αλέξανδρος Παλτόγλου, Ανέστης, Νικολής, Ηλίας, Παντελής, Κούρτος, Κεχαγιάς, Χασαρλού, Κωστής Παμπούλογλου, Γεώργιος Τσαχαλού, αδελφοί Ανέστης και Θεόφιλος, Σαρής, Ελευθέριος Κούρπαλη, Αναστάσιος Εγρίπελι, Χρύσος Τζορακλής, Παντελής Τζιμελής, Θεόφιλος Τζάλης, Ουζούν Φίτες, Ιωάννης Γιαγπασανλής, Στυλιανός Κοσμίδης , Ευάγγελος Ιωαννίδης, Χαράλαμπος Ελευθεριάδης, καπετάν Τσιρίπς Τσιφλίδης, Ιστύλ αγάς και τόσοι άλλοι. Βάλτε μπροστά από κάθε όνομα το καπετάν. Στο δίλημμα αντίσταση ή υποταγή επέλεξαν την Αντίσταση.
Κι αν μερικοί δεν καταλαβαίνουν τι πάστα είναι αυτοί οι άνθρωποι του Λαού μας, οι Ακρίτες των Ακριτών, ακούστε κι αυτό: Οι Πόντιοι από την Τσάλκα, πέρασαν με το τουφέκι στο χέρι κι έχτισαν ξανά τα χωριά τους στον Καύκασο. Ανύπαρκτες τότε οι επαφές με την Ελλάδα. Χριστιανοί, Έλληνες το φρόνημα και τουρκόφωνοι. Γρυ Ελληνικά. Ήταν το αποτέλεσμα του είδους της πίεσης που δέχτηκαν από τους Τούρκους. Ο Θεοχάρης Κεσίδης, αυτός ο σπουδαίος μελετητής του Πλάτωνα, μας αφηγήθηκε λοιπόν μια μέρα το εξής: Μια επιτροπή της τότε Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών έκανε έρευνα και καταγραφή των γλωσσών που μιλούσαν οι πληθυσμοί των ΕΣΣΔ και των γλωσσών που θα επιθυμούσαν να διδάσκονται. Πήγαν λοιπόν και στην Τσάλκα, που όλοι ήξεραν πως ήταν τουρκόφωνη. Μαζευτήκανε λοιπόν στο κεφαλοχώρι σ’ ένα κρατικό κτίριο η επιτροπή κι οι κεφαλές των Ποντίων. Λέει λοιπόν ένας τύπος της επιτροπής ως αυτονόητο, «γλώσσα που μιλάτε, τουρκικά» και πάει να το συμπληρώσει στο έντυπο. Μέσα σε μια δυσοίωνη σιωπή, πλησιάζει ένας γέρος Πόντιος και ρίχνοντας μια τρομερή γροθιά στο τραπέζι, τους είπε σε άπταιστα τούρκικα: «Αν θέλετε να γυρίσετε ζωντανοί στη Μόσχα, ελληνικά θα γράψετε ότι μιλάμε κι ελληνικά θέλουμε να διδασκόμαστε»! Αυτό σημαίνει τραντέλενοι.
Μ’ αρέσουν οι χοροί κι οι μουσικές του Λαού μας. Όλες. Μα όταν βλέπω κι ακούω την σέρα, τον Πυρρίχιο, όταν βλέπω να πάλλονται οι τελαμώνες και να βροντούν τα μαχαίρια και τους τραντέλενους, τους τρανούς Έλληνες, να χτυπούν ρυθμικά τις μπότες τους, καθώς φωνάζει ο Αρχηγός τα παραγγέλματα και να προχωρούν σκυφτοί κι ύστερα ολόρθοι στην συμβολική επίθεση, ενώ ο κεμετζές κλιμακώνει την Μάχη, ανατριχιάζω.
Λελεύω σας, αδέρφια και σήμερα θα πάρω το τεμέτερον μου, για να κάνουμε μουχαπέτ και να χύσουμε λίγο κρασί στους παππούδες σας.

ΠΟΝΤΟΣ ΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ - ΘΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΤΡΕΜΕΙ Η ΓΗ...


ΑΥΡΙΟ ΣΕ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ...



ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΣΤΙΣ 6 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΣΤΙΣ 7:30 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ... ΚΑΛΟΥΝ ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ...
Στόχος

Τρίτη, 18 Μαΐου 2010

Τουρκικό παζάρι με νεοοθωμανικό στυλ


Tου Σταυρου Λυγερου
Τώρα που η επικοινωνιακή σκόνη της επίσκεψης Ερντογάν κατακάθεται, έχει σημασία να εστιάσει κανείς όχι στη ρητορική, αλλά στις συγκεκριμένες προτάσεις. Η πρόταση Ερντογάν ότι τα τουρκικά μαχητικά που πετούν στο Αιγαίο να δίνουν σχέδια πτήσεως στην Αθήνα και τα ελληνικά στην Αγκυρα καταργεί και τη γεωγραφία και το υφιστάμενο νομικό καθεστώς.

Το Αιγαίο έχει διεθνή εναέριο χώρο, όπου μπορούν να ασκούνται τουρκικά αεροσκάφη. Την αρμοδιότητα, όμως, για τον έλεγχο της εναέριας κυκλοφορίας εκεί ο αρμόδιος διεθνής οργανισμός ICAO την έχει δώσει στην Ελλάδα (FIR Αθηνών). Και την έδωσε, επειδή ακριβώς το Αιγαίο, χωρίς να είναι με τη νομική έννοια ελληνική θάλασσα, συνδέει τμήματα της ελληνικής επικράτειας.

Τα τουρκικά μαχητικά οφείλουν, αλλά δεν δίνουν σχέδια πτήσης όταν εισέρχονται στο FIR Αθηνών. Η πρόταση Ερντογάν αποσκοπεί να υποκαταστήσει το FIR Αθηνών από ένα σύστημα ελληνοτουρκικής συνδιαχείρισης και συνελέγχου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, για την αεροπορική άμυνα των ελληνικών νησιών του Αιγαίου θα ενημερώνεται και η Αγκυρα! Εάν ισχύσει, για να μεταβεί ένα μαχητικό π.χ. από την Τανάγρα στη Λήμνο θα πρέπει να δώσει σχέδιο πτήσης στην τουρκική πλευρά παρ’ ότι δεν θα περάσει από θαλάσσια περιοχή, που παρεμβάλλεται μεταξύ τουρκικών εδαφών.

Εξίσου προβληματική είναι και η πρόταση του Τούρκου πρωθυπουργού τα μαχητικά να πετούν στο Αιγαίο άοπλα. Και πάλι επιχειρεί να εξισώσει ανόμοιους ρόλους. Τα ελληνικά μαχητικά πετούν στο Αιγαίο για να καλύψουν τις ανάγκες αεροπορικής άμυνας των νησιών. Ως εκ τούτου, πρέπει να είναι οπλισμένα. Αντιθέτως, τα τουρκικά, που πετούν δυτικότερα της γραμμής Σαμοθράκη - Ρόδος έχουν επιθετικές αποστολές. Εάν είναι άοπλα, δεν δημιουργείται κενό στην αεροπορική άμυνα της τουρκικής επικράτειας.

Ο Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε διατεθειμένος να παραπεμφθούν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και το εύρος του ελληνικού εναερίου χώρου. Με τη θεωρία περί «γκρίζων ζωνών», η Τουρκία διεκδικεί ακόμα και κατοικημένα νησιά, όπως το Αγαθονήσι. Πώς είναι δυνατόν η Χάγη να οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα όταν η μία από τις δύο χώρες αμφισβητεί την εδαφική ακεραιότητα της άλλης;

Επίσης, εάν η υφαλοκρηπίδα οριοθετηθεί με χωρικά ύδατα έξι μιλίων (όπως είναι σήμερα), η Ελλάδα θα απολέσει το δικαίωμα που της παρέχει το Διεθνές Δίκαιο να τα επεκτείνει στα 12 μίλια. Γι’ αυτό προηγείται το ζήτημα της επέκτασης. Ο Τούρκος πρωθυπουργός, όμως, ξεκαθάρισε ότι η άρση της απειλής πολέμου (casus belli) θα γίνει μόνο εάν η Ελλάδα δεσμευθεί ότι δεν θα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα.

Ζητάει να παραπεμφθεί στη Χάγη το εύρος του ελληνικού εναερίου χώρου, επειδή το σημερινό καθεστώς (έξι μίλια χωρικά ύδατα και 10 μίλια εναέριος χώρος) είναι νομικώς αδύναμο. Ελπίζει, λοιπόν, ότι τα 10 μίλια θα μειωθούν στα έξι για να υπάρξει ευθυγράμμιση.
Με άλλα λόγια, τουρκικό παζάρι με νεοοθωμανικό στυλ.
Καθημερινή

Αντιπαράθεση για τις συμφωνίες με την Τουρκία

Αντιπαράθεση για τις συμφωνίες με την Τουρκία

Το βιβλίο του δημοσιογράφου Σταύρου Λυγερού, με τίτλο "Σταυροφόροι χωρίς Σταυρό - Ισλαμική τρομοκρατία, ΗΠΑ και νεο-οθωμανισμός", παρουσιάστηκε την Δευτέρα με ομιλητές τον πρόεδρο της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά, τον υπουργό Άμυνας Ευάγγελο Βενιζέλο και τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιά Νίκο Κοτζιά.

Ο Αντώνης Σαμαράς μιλώντας για το βιβλίο είπε ότι πρόκειται για μια συνολική προσπάθεια αποκωδικοποίησης της Αμερικανικής Εξωτερικής Πολιτικής την τελευταία δεκαετία, από το τρομοκρατικό χτύπημα στους δίδυμους πύργους μέχρι και σήμερα.

Αναφερόμενος στο ρόλο της Ευρώπης, όπως αυτή διαμορφώθηκε ύστερα από την απόφαση των ΗΠΑ να επικεντρώσουν την εξωτερική τους πολιτική στην κατανίκηση του "πολεμικού Ισλάμ", είπε ότι αναζητά πλέον η ίδια την ταυτότητά της και οι ΗΠΑ αναζητούν άλλους στόχους πέραν της Ευρώπης, καθώς η Ευρώπη δεν παίζει πια το ρόλο "αναχαίτισης" της πρώην ΕΣΣΔ, όπως συνέβη κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Σύμφωνα με τον κ. Σαμαρά, η Αμερική έχει τη δική της οπτική για τον κόσμο, σε αντίθεση με την Ευρώπη που δεν έχει ενιαία Εξωτερική Πολιτική, ενώ η Ελλάδα, είπε, τα τελευταία χρόνια δεν έχει ξεκαθαρίσει αν οφείλει και δικαιούται να διατηρεί δικές της φιλοδοξίες, να παίζει δικούς της ρόλους και να διασκεδάζει δικούς της φόβους.

Για πολλά χρόνια, τόνισε, η επίσημη Ελλάδα έζησε την ψευδαίσθηση ότι μπαίνοντας στο "σκληρό πυρήνα" της Ευρώπης, τέλειωσαν και οι φόβοι της και οι φιλοδοξίες της. Όλα εκχωρήθηκαν, τάχα, στη "δικαιοδοσία των Βρυξελλών" και το μόνο που είχε να κάνει η επίσημη διπλωματία της Αθήνας είναι να προασπίζεται τις ελληνικές προτεραιότητες στις Βρυξέλλες.

Αναφορικά με τον ρόλο της Τουρκίας, είπε, στην Ελλάδα έχουμε την τάση να αποδίδουμε στην Τουρκία ρόλους πολύ μεγαλύτερους από εκείνους που πράγματι έχει η χώρα αυτή διεθνώς.

Αντιπαράθεση για την επίσκεψη Ερντογάν

Ο κ. Σαμαράς αναφέρθηκε και στην πρόσφατη επίσκεψη στη χώρα μας του Τούρκου Πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, λέγοντας ότι "όταν μια χώρα βρίσκεται σε θέση αδυναμίας δεν μπαίνει σε διαπραγματεύσεις για τα εθνικά της συμφέροντα. Θέματα που δεν λύσαμε όταν εμείς ήμασταν πολύ ισχυρότεροι και η Τουρκία πολύ ασθενέστερη, δεν είναι δυνατό να τα λύσουμε σήμερα που βρισκόμαστε σε δεινή οικονομική κρίση".

"Το ξεκαθάρισμα των προβλημάτων ασφαλείας πριν από τη δημιουργία διευρυμένης συνεργασίας, είναι σώφρων πολιτική που αποτρέπει προβλήματα στο μέλλον", είπε και πρόσθεσε ότι "όταν πάμε να λύσουμε πολιτικά προβλήματα μέσα από στενή οικονομική συνεργασία, είναι πιθανότερο να ενταθούν οι ανταγωνισμοί, όχι να εξαφανιστούν".

"Είναι σφάλμα να υποκαθιστούμε την Πολιτική με την Οικονομία, τόνισε, όπως είναι επίσης σφάλμα να προχωρούμε σε συμφωνίες που είναι λεόντειες και στέλνουν το λάθος μήνυμα: Όπως, για παράδειγμα, η "ανταλλαγή" που κάναμε για την πράσινη βίζα με την συμφωνία για την επαναπροώθηση μεταναστών".

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος στη συνέχεια απαντώντας στον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης είπε ότι η οικονομική κρίση και η προσφυγή της χώρας μας στο ΔΝΤ, τις χώρες της Ευρωζώνης και στην Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, σε καμιά περίπτωση δεν κάμπτει τους άξονες της εξωτερικής μας πολιτικής και την ασφάλεια της χώρας μας.

"Η αναγκαστική μας προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης δεν αναστέλλει τις πρωτοβουλίες μας σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, ασφάλειας και άμυνας", τόνισε και πρόσθεσε ότι "δεν μπορούμε να καμπτόμαστε και να κρυβόμαστε, αλλά να δημιουργούμε εκείνους τους μηχανισμούς, με τους οποίους, θα δώσουμε απαντήσεις στα προτάγματα της εξωτερικής μας πολιτικής".

Ο Νίκος Κοτζιάς είπε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι μέσα από τις αναδυόμενες δυνάμεις δημιουργείται μεγάλη δυνατότητα να διευρύνει το πλαίσιο δημιουργικότητας της εξωτερικής της πολιτικής.

Το ζήτημα, είπε, δεν είναι να διαλέξουμε "στρατόπεδο", αλλά να αξιοποιήσουμε προς ίδιον όφελος τις νέες δυνατότητες.
Έθνος

Διαβάστε επίσης

Διαβάστε επίσης