Το στρατηγικό λάθος της Τουρκίας

Ν. Λυγερός Η επανάσταση του Κεμάλ μέσω του περάσματος του χρόνου αποδεικνύεται τελικά ότι είναι το  στρατηγικό λάθος της Τουρκίας. Λειτουργώντας επίσημα μέσα στο πλαίσιο της απόρριψης  της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η Τουρκία θεμελιώθηκε δομικά πάνω στη γενοκτονία, η οποία  ήταν για εκείνη το προαπαιτούμενο για την εξέλιξή της. Το πρόβλημα είναι ότι εξ αρχής  εξαρτάται από τη γενοκτονία και η αναγνώριση της τελευταίας είναι μια δομική απόρριψη  των θεμελίων της Τουρκίας, δηλαδή της συμβολής του Κεμάλ.

ΔΗΛΩΣΗ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΟΥΤΑΡΗ: «Ο Κεμάλ Ατατούρκ δε γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη!»

ΝΕΑ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΖΑΓΑΛΙΣΑ

 

Για μία ακόμη φορά η εφημερίδα μας δικαιώνεται στα όσα γράφει και τα οποία αφορούν μύθους του τουρκικού εθνικισμού που προβάλλονται στην ελληνική Θράκη. Η Ζαγάλισα είχε πραγματοποιήσει μεγάλη έρευνα το καλοκαίρι του 2009, τα αποτελέσματα της οποίας παρουσιάστηκαν στο φύλλο του Νοεμβρίου (τ. 35). Εκεί η εφημερίδα μας ανέδειξε ότι ο πραγματικός τόπος γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ δεν ήταν η Θεσσαλονίκη, αλλά ένα μικρό χωριουδάκι, το Σαρίγερ, λίγο πιο πάνω από τη σημερινή Χρυσαυγή του Λαγκαδά.

Στη Θεσσαλονίκη σήμερα ο Νταβούτογλου-θα προσκυνήσει στο "γιαλατζί" σπίτι του Κεμάλ

Του κεμάλ το σπίτι ή το «γιαλαντζί» σπίτι του

Το ιστορικό ψεύδος περί καταγωγής του Κεμάλ Ατατούρκ απ’ τη Θεσσαλονίκη και η αλήθεια για το «γιαλαντζί» σπίτι του

Η πομακική εφημερίδα «Ζαγάλισα» δημοσιοποίησε και ξεγύμνωσε το μεγαλύτερο ψέμα της Τουρκίας, που αφορά τον ιδρυτή του σημερινού κεμαλικού κατεστημένου των Νεότουρκων. Η έρευνα των ανθρώπων της «Ζαγάλισα» έφερε στο φως την αλήθεια που επιμελημένα κρύφτηκε επί έναν σχεδόν αιώνα από όλους εκείνους που είχαν συμφέρον να παρουσιάσουν τον Κεμάλ Ατατούρκ ως ιδιαίτερη προσωπικότητα και όχι μόνο…
Το δημοσίευμα της «Ζαγάλισα»
«Η Ζαγάλισα αποκαλύπτει μετά από προσεκτική επιτόπια έρευνα πολλών μηνών, ότι ο ισχυρισμός της γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ) στη http://everythingisgreece.blogspot.com/2010/05/blog-post_5407.html

Τίμησαν τον Κεμάλ και μετά… τον χαβά τους!

                        Νέκρα χθες, 20 παραβιάσεις από τους Τούρκους σήμερα!

Είκοσι φορές παραβίασαν τον ελληνικό εναέριο χώρο, από το πρωί μέχρι το απόγευμα της Πέμπτης, δεκαεπτά τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη στις περιοχές μεταξύ της Μυτιλήνης και της Χίου, νοτίως της Ρόδου και βορείως της Σαμοθράκης.

Η αυξημένη δραστηριότητα της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας προκάλεσε αίσθηση και πολλά ερωτήματα, ιδίως από την στιγμή που ήταν γνωστό ότι χθες Τετάρτη 10 Νοεμβρίου ούτε ένα τουρκικό μαχητικό δεν πέταξε στο Αιγαίο.
Η αιτία ήταν πως χθες ήταν η επέτειος του θανάτου του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Το πρωί της 10ης Νοεμβρίου, την ώρα που ο ιδρυτής της τουρκικής δημοκρατίας άφησε την τελευταία του πνοή πίσω στο 1938, όλα σταματούν. Τηρείται ενός λεπτού σιγή ενώ η συγκίνηση σε ολόκληρη την Τουρκία είναι μεγάλη. Έχει καταγραφεί ακόμη και το φαινόμενο δόκιμοι αξιωματικοί των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων να ξεσπούν σε λυγμούς ή ακόμη και να λιποθυμούν από την φόρτιση.
Εβδομήντα δύο χρόνια και μία μέρα μετά τον θάνατο του Μουσταφά Κεμάλ, η ζωή στην Τουρκία ξανάρχισε.
Και οι Τούρκοι στρατηγοί προχώρησαν στον προγραμματισμό των στρατιωτικών ασκήσεων στην περιοχή του Αιγαίου. Συνολικά τέσσερα διαφορετικά γυμνάσια, το ένα με ευθύνη του ΝΑΤΟϊκού υποστρατηγείου του Εσκί Σεχίρ, διεξήχθησαν την Πέμπτη στο Αιγαίο. Δύο ασκήσεις έγιναν μεταξύ των νήσων Μυτιλήνης και Χίου και στην περιοχή νοτίως της Ρόδου, μία άσκηση όπου τα τουρκικά μαχητικά έκαναν βολές βορείως της Σαμοθράκης και ένα παίγνιο νοτιοανατολικά της Ρόδου.
Η τουρκική αεροπορία διέταξε την απογείωση δεκαέξι μαχητικών και ενός αεροσκάφους ηλεκτρονικού πολέμου που μπήκαν στο FIR Αθηνών χωρίς να έχουν καταθέσει προηγουμένως σχέδια πτήσης στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας.
Δύο από τα τουρκικά μαχητικά ήταν οπλισμένα. Καταγράφηκαν είκοσι παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου, ενώ δεν σημειώθηκαν αερομαχίες με τα ελληνικά μαχητικά.

Πρώτο Θέμα

Του κεμάλ το σπίτι ή το «γιαλαντζί» σπίτι του

Το ιστορικό ψεύδος περί καταγωγής του Κεμάλ Ατατούρκ απ’ τη Θεσσαλονίκη και η αλήθεια για το «γιαλαντζί» σπίτι του

Η πομακική εφημερίδα «Ζαγάλισα» δημοσιοποίησε και ξεγύμνωσε το μεγαλύτερο ψέμα της Τουρκίας, που αφορά τον ιδρυτή του σημερινού κεμαλικού κατεστημένου των Νεότουρκων. Η έρευνα των ανθρώπων της «Ζαγάλισα» έφερε στο φως την αλήθεια που επιμελημένα κρύφτηκε επί έναν σχεδόν αιώνα από όλους εκείνους που είχαν συμφέρον να παρουσιάσουν τον Κεμάλ Ατατούρκ ως ιδιαίτερη προσωπικότητα και όχι μόνο…
Το δημοσίευμα της «Ζαγάλισα»
«Η Ζαγάλισα αποκαλύπτει μετά από προσεκτική επιτόπια έρευνα πολλών μηνών, ότι ο ισχυρισμός της γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ) στη Θεσσαλονίκη είναι ένα μεγάλο και ωραίο ΠΑΡΑΜΥΘΙ, για να κοροϊδεύουν οι Τούρκοι τους εαυτούς τους, αλλά και πολλούς μουσουλμάνους από τη Θράκη. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, προσπαθώντας να τονώσουν το εθνικό φρόνημα, έχει δοθεί “γραμμή” ώστε οποιοδήποτε τουριστικό γκρουπ “Τούρκων” της ελληνικής Θράκης αποτελούμενο από πολιτιστικούς συλλόγους και κυρίως δημοτικά σχολεία, επισκέπτεται την Θεσσαλονίκη, να πηγαίνει συμβολικά πρώτα στο… σπίτι του Κεμάλ και μετά οπουδήποτε αλλού. Για τον τουρκικό εθνικισμό το ιστορικότερο αξιοθέατο της Θεσσαλονίκης είναι το σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ!
Σε πολλά φύλλα των τουρκόφωνων εφημερίδων καταχωρούνται όλο και πιο συχνά φωτογραφίες από συλλόγους και μειονοτικά σχολεία της Θράκης τα οποία επισκέπτονται το… σπίτι του μεγάλου ηγέτη! Έχει γίνει πλέον της μόδας για κάθε “Τούρκο” της Θράκης! Μόνο που το προσκύνημα είναι σε “μαϊμού μέρος”…
Ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε στην κοσμοπολίτικη Θεσσαλονίκη της εποχής εκείνης (δεν ήταν “πρωτευουσιάνος” όπως θέλει να τον παρουσιάζει ο τουρκικός εθνικισμός), αλλά σε ένα μικρό χωριουδάκι έξω από τον Λαγκαδά, την Χρυσαυγή, όπου μέχρι τα οκτώ περίπου χρόνια του φύλαγε αγελάδες και πρόβατα στους γύρω λόφους! Εκεί πήγε στο δημοτικό σχολείο. Φυσικά, σε καμία τουρκική βιογραφία ή εγκυκλοπαίδεια δεν θα διαβάσετε αυτή την μεγάλη και σκληρή αλήθεια. [...]
Όταν οι χριστιανοί Ανατολικοθρακιώτες πρόσφυγες πρωτοήρθαν (1922) στο Σαρίγερ (σήμερα Χρυσαυγή), οι Τούρκοι του χωριού δεν είχαν φύγει ακόμα. Έφευγαν σταδιακά κατά ομάδες και χρειάστηκε ένας περίπου χρόνος για να φύγει και η τελευταία οικογένεια. Στο διάστημα αυτό συγκατοίκησαν χριστιανοί πρόσφυγες και ντόπιοι μουσουλμάνοι. Μάλιστα, αναπτύχθηκαν και κάποιες φιλίες παρά τις εντάσεις της εποχής. Από τους ντόπιους μουσουλμάνους, κατοίκους του χωριού, έμαθαν οι Έλληνες ότι ο Κεμάλ είχε γεννηθεί στο χωριό αυτό και μέχρι περίπου οκτώ χρονών είχε μεγαλώσει εκεί. Μάλιστα, λίγα χρόνια πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών, στην Χρυσαυγή, ζούσε και η γριά μαμή που τον είχε ξεγεννήσει (η Φατμέ Χανούμ), η οποία πρέπει να πέθανε γύρω στο 1911.
Τότε, αρχές της δεκαετίας του 1920, ο τουρκικός εθνικισμός δεν είχε προλάβει να δημιουργήσει τον μύθο ότι ο Κεμάλ γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη και έτσι ήταν πολύ φυσικό να γνωρίζουν όλοι και να λένε την αλήθεια.
Στο σπίτι στο Σαρίγερ, όπου γεννήθηκε ο Κεμάλ, εγκαταστάθηκε η οικογένεια του πρόσφυγα από την ανατολική Θράκη, Ανδρέα Στάθη, ο οποίος αργότερα έγινε και πρόεδρος του χωριού Χρυσαυγή. Μάλιστα, οι συγχωριανοί του, αστειευόμενοι επειδή εγκαταστάθηκε στο σπίτι που γεννήθηκε ο Κεμάλ, τον φώναζαν με το παρατσούκλι “Κεμάλ”! Ο Α. Στάθης πέθανε το 1979 στην Χρυσαυγή.
Το σπίτι του Κεμάλ ήταν χτισμένο από πέτρες και πλιθιά και ήταν διόροφο. Στον επάνω όροφο είχε δύο δωμάτια και κάτω ήταν το χαγιάτι. Είχε και αυλή. Βρισκόταν στην άκρη του χωριού, μακριά από το τζαμί και δεν ανήκε στην κατηγορία των πλουσίων, αλλά των φτωχών σπιτιών. Ήταν χτισμένο κολλητά με άλλα δύο σπίτια.
Οι ντόπιοι μουσουλμάνοι κάτοικοι, πριν μεταναστεύσουν, θυμούνταν ότι σε νεαρή ηλικία έβοσκαν με τον μικρό Κεμάλ πρόβατα και αγελάδες γύρω από το χωριό. Ήταν ένα συνηθισμένο παιδί της εποχής του. Όμως, στη συνέχεια χωρίς να γνωρίζουν το γιατί, η μητέρα του τον πήρε και έφυγαν στην Θεσσαλονίκη.
Οι τοίχοι του σπιτιού του Κεμάλ σώζονταν σε ύψος μισού περίπου μέτρου μέχρι τις αρχές του 1980. Το σπίτι του, όπως και τα υπόλοιπα σπίτια του χωριού, είχε γκρεμιστεί από τους Θρακιώτες πρόσφυγες το 1924-25 για να πάρουν τις πέτρες και να χτίσουν καινούργια σπίτια στη σημερινή νέα Χρυσαυγή (πιο κοντά στον Λαγκαδά).
Η αλήθεια αυτή αποσιωπήθηκε από τον καλπάζοντα τουρκικό εθνικισμό ο οποίος επιθυμούσε να παρουσιάζει τον Κεμάλ γεννημένο στην μεγάλη πόλη της Θεσσαλονίκης, η οποία άκμαζε και έλαμπε στα Βαλκάνια την εποχή εκείνη, και όχι σε ένα άγνωστο φτωχό χωριουδάκι έξω από τον Λαγκαδά.
Τουρκικές μαρτυρίες
Τούρκοι πρόσφυγες που έφυγαν με την ανταλλαγή των πληθυσμών από το παλιό Σαρίγερ γνώριζαν την αλήθεια και παρά τα ψέματα του τουρκικού εθνικισμού, ερχόντουσαν πριν το 1981, ατομικά κυρίως, για προσκύνημα στον αληθινό τόπο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Υπήρχε μάλιστα ένας ντόπιος γελαδάρης, ο Κωνσταντίνος Γιαμουτζής, ο οποίος γνώριζε πολύ καλά την αληθινή ιστορία και αυτός συνόδευε τους επισκέπτες από την Τουρκία στο Σαρίγερ και τους έδειχνε τα ερείπια του σπιτιού.
Αργότερα άρχισαν να έρχονται και με λεωφορεία από την Τουρκία. Το τελευταίο ήρθε το καλοκαίρι του 2007. Πολλοί επισκέπτες Τούρκοι γνωρίζουν πολύ καλά την αλήθεια και την επιβεβαιώνουν, ότι δηλαδή ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη, αλλά στο χωριό αυτό (Χρυσαυγή). Μάλιστα, ένας Τούρκος από τη Σμύρνη, προσκύνησε, φίλησε το χώμα και πήρε πέτρες από τα θεμέλια του σπιτιού του Κεμάλ για ενθύμιο. Όταν τον ρώτησαν αν θα πάει και στο σπίτι της Θεσσαλονίκης, είπε: “Αυτό είναι ψέμα. Ντροπή που άλλαξαν τον τόπο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Προσβάλλουν την μνήμη του. Δεν θα επισκεφτώ το ψευτο-σπίτι της Θεσσαλονίκης”».
Η…ομολογία του Τούρκου προξένου
Φαίνεται ότι και κάποιοι Τούρκοι αξιωματούχοι γνωρίζουν την αλήθεια, αλλά δεν τολμούν να την αποκαλύψουν. Το έτος 1981, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μουσταφά Κεμάλ, επισκέφθηκε το χωριό της Χρυσαυγής (το κτίριο της τότε κοινότητας) ο Τούρκος πρόξενος Θεσσαλονίκης μαζί με τον γραμματέα του (δημοσίευμα εφημερίδας “Ελληνικός Βορράς” τ. 10 Μαΐου 1981), συνοδευόμενοι και από τουρκικό τηλεοπτικό συνεργείο.
Ο ίδιος ο Τούρκος πρόξενος ήξερε την αλήθεια και γι αυτό παρακάλεσε τους κατοίκους να του υποδείξουν το ακριβές σημείο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Στάθηκε με σεβασμό και τράβηξε πολλές φωτογραφίες. Σε κάποια στιγμή αποκάλυψε στους Έλληνες συνοδούς του: “Γνωρίζω ότι αυτή είναι η αλήθεια, αλλά είναι δύσκολο να το παραδεχθούμε επίσημα και καταλαβαίνετε τον λόγο…”. Ο ίδιος προθυμοποιήθηκε να χρηματοδοτήσει την ανέγερση μουσείου, το οποίο θα βοηθούσε και την ανάπτυξη του χωριού…
Το 1981 πάλι, με αφορμή τους…εορτασμούς για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Κεμάλ, οι βουλευτές Νικήτας Βενιζέλος και Κώστας Μπαντουβάς, με ερώτησή τους στο ελληνικό υπουργείο των Εξωτερικών, αμφισβήτησαν επισήμως την θεωρία ότι το σπίτι δίπλα στο Τουρκικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης είναι αυτό στο οποίο γεννήθηκε ο Κεμάλ, επικαλούμενοι μάλιστα και αυτοί την μαρτυρία της ίδιας της αδελφής του της Μακμπουλέ, όπως διασώθηκε σε τουρκικές βιβλιογραφικές πηγές (Aydemir κ.α.).
Γιατί το ελληνικό κράτος δέχθηκε ως πόλη γέννησης του Κεμάλ Ατατούρκ την Θεσσαλονίκη και πιο συγκεκριμένα το μαϊμού σπίτι της οδού Αγίου Δημητρίου δίπλα στο τουρκικό προξενείο; Η απάντηση βρίσκεται στο φανφαρόνικο κλίμα της ελληνοτουρκικής προσέγγισης που επικρατούσε την δεκαετία του 1930, όπου πολλές υπερβολές και χειρονομίες φιλίας ανταλλάσσονταν μεταξύ των ελληνικών (κυρίως) και τουρκικών κυβερνήσεων. Ο τουρκικός εθνικισμός –με την ανοχή του ίδιου του Κεμάλ- είχε ήδη ανακηρύξει ως πόλη γέννησής του τη Θεσσαλονίκη και δεν θα ήταν ευγενικό εκ μέρους της Ελλάδας να απομυθοποιήσει τον μύθο. Δεν θα είχε άλλωστε καμία απολύτως σημασία για τα δεδομένα της εποχής εκείνης. Μάλιστα, το 1934 η τότε ελληνική κυβέρνηση ανάρτησε έξω από το σπίτι-μαϊμού μία πινακίδα όπου αναφερόταν πως “εδώ γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ”. Τότε το σπίτι ανήκε σε ελληνική οικογένεια (Σεραφειμίδου, έμποροι υποδημάτων), η οποία και κατοικούσε σε αυτό. Αργότερα και κάτω από γελοίες συνθήκες το σπίτι απαλλοτριώθηκε από το ελληνικό δημόσιο και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, κ. Μερκουρίου, φρόντισε να ειδοποιήσει την τουρκική κυβέρνηση του Ισμέτ Ινονού πως χαρίζει το σπίτι του Κεμάλ στο τουρκικό κράτος!
Ο Κεμάλ και η μητέρα του Ζουμπεϊντέ γνώριζαν την αλήθεια, αλλά έκαναν την…πάπια! Άραγε, θα μπορούσαν να πούνε ότι δεν γεννήθηκε στο σπίτι αυτό, αλλά σε ένα χωριατόσπιτο στην περιοχή του Λαγκαδά; Και τι θα μπορούσε να γίνει; Να του χαρίσουν ένα γκρεμισμένο χωριατόσπιτο, βουτηγμένο στις λάσπες σε ένα άγνωστο μικρό χωριό; Αυτό δεν θα ταίριαζε, φυσικά, στην εικόνα και στην ιστορία του μεγάλου ηγέτη της σύγχρονης Τουρκίας. Προφανέστατα και η τότε ελληνική κυβέρνηση γνώριζε την αλήθεια, αλλά θέλησε με αυτή της την κίνηση να κολακεύσει τον ίδιο τον Κεμάλ. Η επίσημη αναγνώριση από την ελληνική κυβέρνηση έδειχνε πως έκλεινε οριστικά το ζήτημα της αριστοκρατικής καταγωγής του Κεμάλ. Πέρα, όμως, από την επίσημη ιστορία, που γράφεται και επιβάλλεται από πολιτικές σκοπιμότητες, υπάρχει και η αλήθεια του λαού, η μνήμη του οποίου δεν αλλοιώνεται από τέτοιες σκοπιμότητες. Αυτή την αλήθεια καταγράφουμε, όπως διασώθηκε από τους μουσουλμάνους κατοίκους του χωριού Χρυσαυγή (Σαριγέρ) και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στους χριστιανούς πρόσφυγες. Η αλήθεια που βρίσκεται στην λαϊκή μνήμη επιβιώνει μέχρι σήμερα.
Οι Τούρκοι, αφού πήραν το σπίτι, περιχαρείς το γέμισαν με έπιπλα από τα ανάκτορα Ντολμά Μπαχτσέ και από το Τοπ Καπί της Κωνσταντινούπολης. Φρόντισαν ακόμη και…ρούχα του Κεμάλ να μεταφέρουν και τα εκθέτουν από τότε στον σημερινό επισκέπτη του μουσείου. Και όλα όσα με καμάρι δείχνουν, είναι ψεύτικα σε μία αγωνιώδη προσπάθεια να κρύψουν την ταπεινή καταγωγή του ιδρυτή του Κεμαλισμού και της επιβολής των νεότουρκων στον Ισλαμισμό…
Η ιδεολογική λειτουργία του, βαμμένου με ροζ χρώμα, σπιτιού-μαϊμού, είναι έντονη κι εκεί κατευθύνονται συστηματικά πλέον σχολείο και σύλλογοι από την Θράκη, σε μία προσπάθεια των επιτήδειων να βαθύνουν ακόμη περισσότερο τον συνειδησιακό εκτουρκισμό των μουσουλμάνων (Πομάκων) της Θράκης.
Οι μουσουλμάνοι, όταν επισκεπτόμαστε την Θεσσαλονίκη, πρέπει να γνωρίζουμε την αλήθεια. Πρέπει να πάψουμε να τρώμε κουτόχορτο στο ροζ ψευτόσπιτο!
Είναι προτιμότερη μία βόλτα στο λούνα παρκ της Θεσσαλονίκης».
Πηγή: kostasxan.blogspot.com

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΙΕΡΟ ΟΥΤΕ ΟΣΙΟ ΟΙ ΓΡΑΙΚΥΛΟΙ

ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΕΒΑΛΑΝ ΤΑ ΣΚΟΥΛΙΚΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΝΑ ΓΡΑΨΟΥΝ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ''ΣΤΟΥ ΚΕΜΑΛ ΤΟ ΣΠΙΤΙ''!!!

ΔΕ ΒΡΗΚΑΝ ΑΛΛΟ ΘΕΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ...

Γιώργου Ιωάννου: ''Στοῦ Κεμάλ τό Σπίτι''

Δέν ξαναφάνηκε ἡ μαυροφορεμένη ἐκείνη γυναίκα, πού ἐρχόταν στό κατώφλι μας κάθε χρονιά, τήν ἐποχή πού γίνονται τά μοῦρα, ζητώντας μέ εὐγένεια νά τῆς δώσουμε λίγο νερό ἀπ’ τό πηγάδι τῆς αὐλῆς. Ἔμοιαζε πολύ κουρασμένη, διατηροῦσε ὅμως πάνω της ἴχνη μιᾶς μεγάλης ἀρχοντικῆς ὀμορφιᾶς. Καί μόνο ὁ τρόπος πού ἔπιανε τό ποτήρι, ἔφτανε γιά νά σχηματίσει κανείς τήν ἐντύπωση πώς ἡ γυναίκα αὐτή στά σίγουρα ἦταν μιά ἀρχόντισσα. Δίνοντάς μας πίσω τό ποτήρι, ποτέ δέν παρέλειπε νά μᾶς πεῖ στά τούρκικα τήν καθιερωμένη εὐχή, πού μπορεῖ νά μήν καταλαβαίναμε ἀκριβώς τά λόγια της, πιάναμε ὅμως καλά τό νόημά της: «Ὁ Θεός νά σᾶς ἀνταποδώσει τό μεγάλο καλό». Ποιό μεγάλο καλό; Ἰδέα δέν εἴχαμε.
Καθόταν ἥσυχα γιά ὥρα πολλή στό κατώφλι τῆς αὐλῆς, κι ἀντί νά κοιτάζει κατά τό δρόμο ἤ τουλάχιστο κατά τό πλαϊνό σπίτι τοῦ Κεμάλ1, αὐτή στραμμένη ἔριχνε κλεφτές ματιές πρός τό δικό μας σπίτι, παραμιλώντας σιγανά. Πότε πότε ἔκλεινε τά μάτια καί τό πρόσωπό της γινόταν μακρινό, καθώς συλλάβιζε ὀνόματα παράξενα. Ἐμεῖς, πάντως, δέν παραλείπαμε νά τῆς δίνουμε μοῦρα ἀπ’ τήν ντουτιά2, ὅπως ἄλλωστε δίναμε σ’ ὅλη τή γειτονιά καί σ’ ὅποιον περαστικό μᾶς ζητοῦσε. Ἡ ξένη τά ἔτρωγε σιγανά, ἀλλά μέ ζωηρή εὐχαρίστηση. Δέ μᾶς φαινόταν παράξενο πού τῆς ἄρεζαν τά μοῦρα μας τόσο πολύ. Τό δέντρο μας δέν ἦταν ἀπό τίς συνηθισμένες μουριές, ἀπ’ αὐτές πού κάνουν ἐκεῖνα τά ἄνοστα νερουλιάρικα μοῦρα. Τό δικό μας ἔκαμνε κάτι μεγάλα, ξινά σά βύσσινα, καί πολύ κόκκινα στό χρώμα. Ἦταν δέντρο παλιό καί τεράστιο, τά κλαδιά του ξεπερνοῦσαν τό δίπατο σπίτι μας. Μοναχά ἕνα κακό εἶχε• τά φύλλα του ἦταν σκληρά καί οἱ μεταξοσκώληκές μου δέν μπορούσαν νά τά φᾶνε. Ἦταν, πάντως, δέντρο φημισμένο σ’ ὅλο τό Ἰσλαχανέ3 κι ἀκόμα πιό πέρα.
Τήν πρώτη φορά πού εἶχε καθίσει ἡ ἄγνωστη γυναίκα στό κατώφλι μας, δέ σκεφτήκαμε νά τῆς προσφέρουμε μοῦρα, ὅμως σέ λίγο μᾶς ζήτησε ἡ ἴδια λέγοντας πώς ἤθελε νά φυτέψει τό σπόρο τους στόν μπαχτσέ4 της. Ἔφαγε μερικά καί τά ὑπόλοιπα τά ἔβαλε σ’ ἕνα χαρτί καί ἔφυγε καταχαρούμενη.
Τή δεύτερη φορά θά ἦταν κατά τό τριάντα ὀχτώ, δυό χρόνια, πάντως, μετά τήν πρώτη, δέν ἔβαλε μοῦρα στό χαρτί. Κάθισε καί τά ἔφαγε ἕνα ἕνα στό κατώφλι. Φαίνεται πώς ὁ σπόρος ἀπ’ τά προηγούμενα εἶχε ἀποδώσει, ἀλλά γιά νά δώσει καί μοῦρα ἔπρεπε, βέβαια, νά περάσουν χρόνια. Τό δέντρο αὐτό, ὅπως ὅλα τά δέντρα πού μεγαλώνουν σιγά, ζεῖ πολλά χρόνια καί ἀργεῖ νά καρπίσει.
Ἡ γυναίκα ξαναφάνηκε καί τόν ἑπόμενο χρόνο, λίγο πρίν ἀπ’ τόν πόλεμο. Ὅμως τή φορά αὐτή τῆς προσφέραμε νερό ἀπ’ τή βρύση. Ἀρνήθηκε νά πιεῖ τό νερό. Μόλις τό ἔφερε στό στόμα, μᾶς κοίταξε στά μάτια καί μᾶς ἔδωσε πίσω τό γεμάτο ποτήρι. Ἐπειδή τήν εἴδαμε πολύ ταραγμένη, θελήσαμε νά τῆς ἐξηγήσουμε. Ὁ σιχαμένος σπιτονοικοκύρης μας εἶχε διοχετεύσει τό βόθρο τοῦ σπιτιοῦ στό βαθύ πηγάδι. «Τώρα πού σᾶς ἔφερα τό νερό στίς κουζίνες σας, δέ σᾶς χρειάζεται τό πηγάδι», μᾶς εἶχε πεῖ. Ἡ γυναίκα βούρκωσε, δέ μᾶς ἔδωσε ὅμως καμιά ἐξήγηση γιά τήν τόση λύπη της. Για νά τήν παρηγορήσουμε τῆς δώσαμε περισσότερα μοῦρα κι ἡ γιαγιά μου τῆς εἶπε κάτι πού τήν ἔκανε νά τιναχτεῖ: «Θά σοῦ τά ἔβαζα σ’ ἕνα κουτί, ἀλλά δέ βαστᾶνε γιά μακριά». Καί πράγματι εἴχαμε ἀρχίσει κάτι νά ὑποπτευόμαστε. Τήν ἄλλη φορά εἴδαμε, πώς μόλις ἔφυγε ἀπό μᾶς, πῆγε δίπλα στοῦ Κεμάλ τό σπίτι, ὅπου τήν περίμενε μιά ὁμάδα ἀπό τούρκους προσκυνητές, πού κοντοστέκονταν στό πεζοδρόμιο. Ἐμεῖς ὥς τότε θαρρούσαμε πώς εἶναι καμιά τουρκομερίτισσα δικιά μας, ἀπ’ τίς πάμπολλες ἐκεῖνες, πού δέν ἤξεραν λέξη ἑλληνικά, μιά καί ἡ ἀνταλλαγή τῶν πληθυσμῶν εἶχε γίνει με βάση τή θρησκεία καί ὄχι τή γλώσσα. Ἡ ἀποκάλυψη αὐτή στήν ἀρχή μᾶς τάραξε. Δέ μᾶς ἔφτανε πού είχαμε δίπλα μας τοῦ Κεμάλ τό σπίτι, σά μιά διαρκῆ ὑπενθύμιση τῆς καταστροφῆς, θά εἴχαμε τώρα καί τούς τούρκους νά μπερδουκλώνονται πάλι στά πόδια μας; Καί τί ἀκριβῶς ἤθελε ἀπό μᾶς αὐτή ἡ γυναίκα; Πάνω σ’ αὐτό δέν ἀπαντήσαμε, κοιταχτήκαμε ὅμως βαθιά ὑποψιασμένοι. Καί τά ἑπόμενα λόγια μας ἔδειχναν πώς ἡ καρδιά μας ζεστάθηκε κάπως ἀπό συμπάθεια κι ἐλπίδα. Εἴχαμε κι ἐμεῖς ἀφήσει σπίτια κι ἀμπελοχώραφα ἐκεῖ κάτω.
Ἡ τουρκάλα ξαναφάνηκε λίγο μετά τόν πόλεμο. Ἐμεῖς καθόμασταν πιά σέ ἄλλο σπίτι, λίγο παραπάνω, ὅμως τήν εἴδαμε μιά μέρα νά κάθεται κατατσακισμένη στό κατώφλι τοῦ παλιοῦ σπιτιοῦ μας. Ὁ πρῶτος πού τήν εἶδε, ἦρθε μέσα καί φώναξε: «ἡ τουρκάλα!» Βγήκαμε στά παράθυρα καί τήν κοιτάζαμε μέ συγκίνηση. Παραλίγο νά τήν καλέσουμε ἀπάνω στό σπίτι -τόσο μᾶς εἶχε μαλακώσει τήν καρδιά ἡ ἐπίμονη νοσταλγία της. Ὅμως αὐτή κοίταζε ἀκίνητη τήν κατάγυμνη αὐλή καί τό ἔρημο σπίτι. Μιά ἰταλιάνικη μπόμπα6 εἶχε σαρώσει τήν ντουτιά κι εἶχε ρημάξει τό καλοκαμωμένο ξυλόδετο σπίτι, χωρίς νά καταφέρει νά τό γκρεμίσει.
Δέν τήν ξανάδαμε ἀπό τότε. Ἦρθε - δέν ἦρθε, ἄγνωστο. Ἄλλωστε καί νά ’ρχότανε δέ θά ’βρισκε πιά τό κατώφλι μέ τό ἀφράτο μάρμαρο γιά νά ξαποστάσει. Τό σπίτι εἶχε ἀπό καιρό παραδοθεῖ σέ μιά συμμορία ἐργολάβων καί στή θέση του ὑψώθηκε μιά πολυκατοικία ἀπ’ τίς πιό φρικαλέες. Τώρα ἑτοιμάζονται νά τήν γκρεμίσουν οἱ γελοῖοι. Ποιός ξέρει τί μεγαλεπήβολο σχέδιο συνέλαβε πάλι τό πονηρό μυαλό τους.
Ἄν γίνει αὐτό, θά παραφυλάγω νύχτα μέρα, ἰδίως ὅταν τό σκάψιμο θά ἔχει φτάσει στά θεμέλια, κι ἴσως μπορέσω νά ἐμποδίσω ἤ τουλάχιστο νά καθυστερήσω τό χτίσιμο τοῦ νέου ἐξαμβλώματος7. Τήν προηγούμενη φορά εἶχε βρεθεῖ ἐκεῖ στά βάθη ἕνα θαυμάσιο ψηφιδωτό, πού ἄρχιζε ἀπ’ τό οἰκόπεδο τοῦ δικοῦ μας σπιτιοῦ καί συνεχιζόταν πρός τό σπίτι τοῦ Κεμάλ. Τό ψηφιδωτό αὐτό οἱ δασκαλεμένοι ἐργάτες τό σκεπάσανε γρήγορα γρήγορα γιά νά μήν τούς σταματήσουν οἱ ἁρμόδιοι. Πάντως, τίς ὧρες πού τό ἔβλεπε τό φῶς τοῦ ἥλιου, γίνονταν διάφορα σχόλια ἀπ’ τήν ἔκθαμβη γειτονιά. Ὅλοι μιλούσανε γιά τήν ὀμορφιά καί τήν παλιά δόξα, μά ἀνάμεσα στά δυνατά λόγια καί τίς φωνές, ἄκουσα μιά γριά νά σιγολέει: «Στό σπίτι αὐτό καθόταν ἕνας μπέης, πού εἶχε μιά κόρη σάν τά κρύα τά νερά. Κυλιόταν κάτω, ὅταν φεύγανε, φιλοῦσε τό κατώφλι. Τέτοιο σπαραγμό δέν ματαεῖδα».

1.τό πλαϊνό σπίτι τοῦ Κεμάλ· πρόκειται για το σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, όπου σήμερα στεγάζεται το τουρκικό προξενείο.
2.ντουτιά· η συκομουριά
3.Ἰσλαχανέ· περιοχή της Θεσσαλονίκης (τουρκ. σωφρονιστήριο)
4.μπαχτσέ· περιβολάκι
6.Μιά ἰταλιάνικη μπόμπα· αναφέρεται στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο (1940-1941)
7.ἐξάμβλωμα· έκτρωμα, κάθε τι το τερατώδες ή κακότεχνο

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Α1. Ο Γ. Ιωάννου αντλεί τα θέματά του κυρίως από τα παιδικά του χρόνια, τον κόσμο της προσφυγιάς, τον πόλεμο, τη Θεσσαλονίκη, τον τρόπο ζωής των απλών ανθρώπων. Για καθεμιά από τις παραπάνω περιπτώσεις να γράψετε ένα αντίστοιχο παράδειγμα μέσα από το κείμενο. Μονάδες 15
Β1.α) Ο Αναστάσης Βιστωνίτης παρατηρεί ότι στα πεζογραφήματα του Γ. Ιωάννου «ο αφηγητής είναι η κυρίαρχη ατομική συνείδηση». Να αναφέρετε δύο στοιχεία που μπορούν να στηρίξουν την άποψη αυτή, καθώς και ένα παράδειγμα μέσα από το κείμενο, για καθένα από αυτά. (Μονάδες 8) β) Να επισημάνετε στο κείμενο τα τρία βασικά χρονικά επίπεδα πάνω στα οποία οργανώνεται η αφήγηση και να τα σχολιάσετε συνοπτικά με αναφορές στο κείμενο. (Μονάδες 12) Μονάδες 20
Β2.α) Να ερμηνεύσετε το νόημα των μεταφορών: κλεφτές ματιές (§ 2η), κάθεται κατατσακισμένη στο κατώφλι (§ 6η), είχε μαλακώσει την καρδιά (§ 6η), κατάγυμνη αυλή (§ 6η), αφράτο μάρμαρο (§ 7η). (Μονάδες 10) β) Στην 7η παράγραφο: «Δεν την ξανάδαμε από τότε ... μυαλό τους», να εντοπίσετε την ειρωνεία του αφηγητή και να σχολιάσετε σύντομα τη σκοπιμότητά της. (Μονάδες 10) Μονάδες 20
Γ1.α) Σε κάθε επίσκεψή της στο σπίτι η γυναίκα παραμένει στο κατώφλι της αυλής. Να εξηγήσετε σε μία παράγραφο τους λόγους της παραμονής της στο συγκεκριμένο χώρο. (Μονάδες 12) β) « ἀνάμεσα στά δυνατά λόγια καί τίς φωνές, ἄκουσα μιά γριά νά σιγολέει: “Στό σπίτι αὐτό καθόταν ἕνας μπέης, πού εἶχε μιά κόρη σάν τά κρύα τά νερά. Κυλιόταν κάτω, ὅταν φεύγανε, φιλοῦσε τό κατώφλι. Τέτοιο σπαραγμό δέν ματαεῖδα”»: Να σχολιάσετε σε μία παράγραφο το περιεχόμενο του ανωτέρω αποσπάσματος. (Μονάδες 13) Μονάδες 25
Δ1. Να συγκρίνετε, ως προς το περιεχόμενο, το πεζογράφημα του Γ. Ιωάννου «Στοῦ Κεμάλ τό Σπίτι» με το απόσπασμα που ακολουθεί από την «Ἀπογραφή ζημιῶν» του ίδιου συγγραφέα. Μονάδες 20
Δίπλα στό «Ἀκρόπολις» καί μέχρι τήν ὁδό Πλάτωνος ἦταν στή σειρά σπίτια μικρά καί παμπάλαια, ὅπου μέχρι καί τήν Κατοχή κατοικούσανε οἰκογένειες Ἑβραίων. Αὐτά, μέ τό ξενοδοχεῖο μαζί, σχημάτιζαν τή βορινή πλευρά τῆς πλατείας, πού σήμερα ὀνομάζεται «Μακεδονομάχων». Τά Σάββατα γριές Ἑβραίισες, μέ τίς πατροπαράδοτες ἀτλαζένιες1 φορεσιές τῆς Καστίλλιας, στεκόντουσαν στίς ἐξώπορτες μέ σταυρωμένα τά χέρια, γιά νάπεράσει ἥσυχα καί ἀναμάρτητα ἡ ἅγια ἀργία2. Τά σπίτια αὐτά, ἄν δέν εἶχαν προλάβει νά τά κατεδαφίσουν οἱ ἐργολάβοι, θά τά κατεδάφιζαν τώρα ὁπωσδήποτε οἱ στρατιωτικές μπουλντόζες, σέ συνεργασία, βέβαια, μέ τούς πολιτικούς μηχανικούς καί τούς ἄλλους σπουδαίους, πού δέν ξέρω τί νά πῶ, ἀλλά σάν πολύ εὔκολα, προκειμένου γιά παλαιά σπίτια, σημειώνουν τήν ἔνδειξη «κατεδαφιστέον». Θαρρεῖς καί τό θεωροῦν ὅλοι τους εὐκαιρία νά ἐξωραΐσουν τήν πόλη κατά τά γοῦστα τους καί τά πρότυπά τους, ἀπαλλάσσοντάς την ἀπό τίς ἐνοχλητικές αὐτές παλιατσαρίες3, πού πλαισιώνουν, καί πολύ ταιριαχτά μάλιστα, τά βυζαντινά μνημεῖα καί τούς χώρους τῆς παλαιᾶς ζωῆς. Ἔτσι σαρώθηκε σιγά σιγά, ἀπό χρόνια, ὅλη ἡ παλιά γειτονιά ἡ γύρω ἀπό τή Ροτόντα, δηλαδή ἡ παλιά ἑλληνική συνοικία τῆς Καμάρας, αὐτή πού ἔδινε τόν τόνο καί τά ἐπιχειρήματα, καί ἀφέθηκε ὁ τόπος ἐλεύθερος γιά νά φωτογραφίζουν οἱ τουρίστες μέ ἄνεση τή Ροτόντα.

(Γιώργου Ιωάννου, «Ἀπογραφή ζημιῶν», από τη συλλογή Το δικό μας αίμα, 1980)
1 ατλαζένιες: γυαλιστερές
2 άγια αργία: εννοεί την ημέρα του Σαββάτου, ημέρα αργίας για τους Εβραίους
3 παλιατσαρίες: σύνολα παλαιών, φθαρμένων ή και άχρηστων αντικειμένων
Στόχος

Ανθελληνικό ντελίριο στο μαυσωλείο του Ατατούρκ στην Άγκυρα

	Μελαχροινή Μαρτίδου
	Στο πιο εντυπωσιακό και προβεβλημένο σημείο αναφορά στο μαυσωλείο του Κεμάλ Ατατούρκ στην Άγκυρα όπου καταλήγουν ηγέτες γίνονται τελετές επίσημες, επισκέψεις, καταθέσεις στεφάνων, υπάρχει στον χώρο ξενάγησης στην πρώτη αίθουσα μια ιδιαίτερα αποτροπιαστική εικονογράφηση από την μικρασιατική καταστροφή όπου παρουσιάζονται οι Έλληνες ως αιμοσταγείς και μάλιστα Έλληνας στρατιώτης λογχίζει έγκυο Τουρκάλα! Όλα αυτά δεν είναι τυχαία και δείχνουν τελικά το πως αποτυπώνει το φίλο και γείτονα Έλληνα η Τουρκία, που τείνει χέρι φιλίας αλλά παράλληλα πυροδοτεί το κλίμα του μισελληνισμού. Κι ενώ θα περίμενε κανείς γι’ αυτό το θέμα τουλάχιστον η ελληνική μας πρεσβεία στην Άγκυρα να κάνει κάποιο διάβημα διαμαρτυρίας την επισήμανση και την επιστολή στο Τούρκο πρωθυπουργό που αποκαλύπτει για πρώτη φορά ο «Χρόνος» την κάνει το Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη. Μιλήσαμε με τον διευθυντή του απόφοιτο του τμήματος Ιστορίας Εθνολογίας και υπ. διδάκτορα θεολογίας Δημήτρη Κουρούλα που αποτυπώνει τις εντυπώσεις αλλά και την αντίδραση που ήταν γραπτή κι άμεση. Κύριε Κουτρούλα βρεθήκατε στην Κωνσταντινούπολη κι επισκεφθήκατε την Άγκυρα το περιβόητο τεράστιο μνημείο του Κεμάλ Ατατούρκ. Ο Κεμάλ Ατατούρκ είναι και σε όλους τους δημόσιους χώρους, τους ιδιωτικούς ακόμη και στο τελευταίο κουρείο θα δείτε φωτογραφία του, είναι κάτι πολύ έντονα χαρακτηριστικό στην Τουρκία. Εκεί όλοι οι εκδρομείς που ήσαστε επιφανείς προσωπικότητες, υποστήκατε ένα σοκ, γιατί; -Διότι εκτός από τους χώρους που είδαμε που υπάρχουν οι τάφοι του Ισμέτ Ινονού και του Κεμάλ Ατατούρκ, υπάρχει μια μεγάλη αίθουσα όπου συναντάει κανείς στιγμές του προσωπικού βίου του Κεμάλ Ατατούρκ όπως και προσωπικά του αντικείμενα. Σε μια άλλη αίθουσα και παράλληλα προς όλα αυτά, γύρω-γύρω στις αίθουσες υπάρχει η αναπαράσταση της Μικρασιατικής εκστρατείας, σε ένα τοίχο υπάρχει ένας τεράστιος πίνακας ο οποίος φυλάσσεται δεξιά και αριστερά από ανθρώπους της ασφάλειας που εργάζονται στο συγκρότημα και αναπαριστά μπροστά έναν Έλληνα στρατιώτη να λογχίζει μια τουρκάλα έγκυο, πίσω του να ίσταται ένας ιερέας με προτεταμένο το ιερό σύμβολο των χριστιανών που είναι ο τίμιος σταυρός και από πίσω να κυματίζει η ελληνική σημαία. Όπως καταλάβατε δυσαρεστηθήκαμε όλοι, οι περισσότεροι εξοργίστηκαν κιόλας, εκτός από την στενοχώρια που υπέστησαν. Η αντίδρασή σας; -Εκείνη την στιγμή δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι, ούτε να το φωτογραφήσουμε γιατί απαγορεύεται, ενώ ο χώρος φρουρείται διαρκώς κι έτσι από την Θεσσαλονίκη το ίδρυμα εθνικού και θρησκευτικού προβληματισμού του οποίου πρόεδρος είναι ο καθηγητής πανεπιστημίου Αθανάσιος Αγγελόπουλος και του οποίου έχω την τιμή εγώ να είμαι διευθυντής, κατόπιν συστάσεως διοικητικού συμβουλίου καταλήξαμε στην απόφαση να διαμαρτυρηθούμε γραπτώς με μια επιστολή την οποία στείλαμε στον πρωθυπουργό της Τουρκίας κ. Ερντογάν, στον οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο καθώς επίσης και στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο ευελπιστώντας την αλλαγή, την απομάκρυνση του συγκεκριμένου ζωγραφικού έργου. Το θεωρούμε απίθανο να γίνει γι’ αυτό και η δική μας παρότρυνση στον αξιότιμο πρωθυπουργό της Τουρκίας είναι να ερευνήσει το θέμα έτσι ώστε αν μη τι άλλο να μην γεννιέται κλίμα θρησκευτικής μισαλλοδοξίας και αντιπαλότητας μεταξύ των λαών που δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα, άσχετα με τα πολιτικά συμφέροντα. Την Μικρασιατική καταστροφή μπορεί ο καθένας να την εκμεταλλευτεί φωτογραφικά, οπτικά, να την εμπνευστούν ζωγράφοι, να την αποδώσουν, το θέμα είναι ότι σε αυτό το μαυσωλείο καταλήγουν όλοι οι μεγάλοι ηγέτες, όλοι οι επισκέπτες της Τουρκίας και καταθέτουν στεφάνια, προφανώς μετά κάνουν και περιήγηση. -Ακριβώς έτσι γίνεται, συγκεκριμένα στις φωτογραφίες που τράβηξα εγώ προσωπικά είδα στεφάνια από κάποιους επισήμους τα οποία δεν μας άφηναν να πλησιάσουμε ή να φωτογραφήσουμε. Είναι πράγματι ένα κέντρο, είναι στην πρωτεύουσα της Τουρκίας στην Άγκυρα, περνάει πολύς κόσμος βλέπει το φωτογραφικό υλικό μέσα στην αίθουσα, σίγουρα επίσημοι ηγέτες έχουν επισκεφτεί τον χώρο και πραγματικά οι εντυπώσεις που εκλαμβάνει ο επώνυμος, είτε ο απλός επισκέπτης χριστιανός ή μουσουλμάνος είτε οποιοσδήποτε άλλος είναι συγκλονιστικές. Είναι γεγονός ότι και Έλληνες και Τούρκοι εκείνα τα χρόνια της δίνης του πολέμου έκαναν πολλά, τρομακτικά πράγματα, όμως δεν είναι σωστή αυτή η αντιμετώπιση του θέματος πιστεύω με το συγκεκριμένο πίνακα στο μαυσωλείο του Κεμάλ. Όταν μιλάμε για άμβλυνση των διαφορών, να προχωρήσουμε ένα βήμα μπροστά στις σχέσεις μας, όλα αυτά έρχονται σε πλήρη αντίθεση… -Ακριβώς, νομίζω ότι και η επικείμενη επίσκεψη του πρωθυπουργού της Τουρκίας στην Ελλάδα, έχει αυτό ακριβώς τον σκοπό, την εξομάλυνση των σχέσεων, την σύσφιξη των λαών. Άρα μέσα στην ατζέντα των συζητήσεων έπρεπε να μπουν αυτά τα ζητήματα. -Προφανώς έπρεπε αλλά οι προτεραιότητες των πολιτικών είναι διαφορετικές από των πολιτών, είναι τα οικονομικά, τα διπλωματικά, τα ευρύτερα συμφέροντα, εμείς απλά παρακολουθούμε. Συγχαρητήρια όμως στο ίδρυμα εθνικού και θρησκευτικού προβληματισμού για την επισήμανση και την αντίδραση. -Προσπαθούμε για το καλύτερο, όπως και πριν τα Χριστούγεννα ο οικουμενικός πατριάρχης έκανε κάποιες δηλώσεις στο BBC, είχε βγει από την Τουρκία ο υπουργός Εξωτερικών και είχε κάνει νύξη για το γεγονός ότι «εμείς στο Ισλάμ δεν έχουμε σταυρώσει κανένα προφήτη» και είχαμε επίσης αντιδράσει με ψήφισμα που κοινοποιήσαμε τόσο στις εκκλησιαστικές αρχές του πατριαρχείου και της Ελλάδας όσο και στον πρωθυπουργό της Ελλάδος και της Τουρκίας, στον κ. Μπαρόζο, στον κ. Ομπάμα». Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΟ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ Δημοσιεύουμε την επιστολή διαμαρτυρίας που έγινε. Αρ. Πρωτ.: Ε147/2010 Θεσσαλονίκη, 20 Απριλίου 2010 Πρωθυπουργό της Τουρκίας R. T. Erdogan Κοιν.: Πρωθυπουργό της Ελλάδος Γ. Παπανδρέου Κοιν.: Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Προκαθήμενο και Πρόεδρο της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, Ιερώνυμο Κοιν.: Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, εις ΚΠολη (Istanbul) Κοιν.: ΜΜΕ και Ηλεκτρονικό Τύπο Εξοχώτατε κ. Πρωθυπουργέ, με την ευκαιρία της επικείμενης επίσημης επισκέψεώς Σας στην Ελλάδα, από την οποία προσδοκάται και επιθυμείται βελτίωση των σχέσεων των Λαών και Κρατών μας, να μας επιτρέψετε κάποιες σκέψεις, που προκλήθηκαν από την πρόσφατη εκδρομή – αποστολή 50 συνεργατών και φίλων του Ιδρύματός μας (6 έως 12 Απριλίου 2010) στην γεωγραφική γραμμή: Θεσσαλονίκη – Κεσάνη – Καλλίπολη – Λάμψακο – Απολλωνιάδα – Προύσα – Κιουτάχεια – Εσκί Σεχίρ – Άγκυρα – Σαφράμπολη – Νίκαια – Κωνσταντινούπολη – Πρίγκηπο – Ηράκλεια – Θεσσαλονίκη. Στην Άγκυρα καθήκοντος επισκεφθήκαμε το επιβλητικό συγκρότημα – μαυσωλείο του ιδρυτού της σημερινής Τουρκίας Κεμάλ Ατατούρκ. Προκάλεσε σ’ όλους μας δυσάρεστη εντύπωση η παράσταση – πίνακας, όπου εμφανίζεται Έλληνας στρατιώτης να λογχίζει με το όπλο του έγκυο τουρκάλα, πίσω δε από τον στρατιώτη να ίσταται ιερέας με προτεταμένο το ιερότατο χριστιανικό σύμβολο, τον τίμιο σταυρό του Χριστού. Η παράσταση με τα δύο σκηνικά τόσο στους Τούρκους πολίτες, και μάλιστα στην τουρκική νεολαία, όσο και στους Έλληνες, όλους επισκέπτες του μαυσωλείου, δημιουργεί αυθόρμητα αισθήματα μίσους, πικρίας και αγανακτήσεως και από τις δύο πλευρές για διαφόρους λόγους. Ας αφήσουμε το στρατιωτικό σκέλος της παραστάσεως, που ανατρέχει στα πολεμικά γεγονότα των χρόνων 1920-1922 εμπλοκής Ελλήνων και Τούρκων με τις εκατέρωθεν βαρβαρότητες, λόγω της πολεμικής δύνης. Η εμπλοκή όμως, κατά τον πίνακα, του πιο ιερού συμβόλου του Χριστιανισμού στα γεγονότα εκείνα, τ.ε. του τιμίου σταυρού του Χριστού, είναι βέβηλη σύλληψη και πράξη. Ο Χριστός, ο Θεός των χριστιανών, δίδαξε και έζησε την αγάπη ως ουσία και εντολή του Θεού στις σχέσεις μεταξύ των συνανθρώπων, άσχετα από θρησκεία, γλώσσα και χρώμα, και μάλιστα την αγάπη όχι μόνο έναντι των φίλων και ομοφύλων, αλλά κύρια και έναντι των εχθρών μας «αγαπάτε τους εχθρούς υμών», είπε. Διδασκαλία, που σε καμιά άλλη θρησκεία δεν διδάσκεται. Εάν, εξοχότατε κ. πρωθυπουργέ, για ανεύθυνα σκίτσα προσβολής του Μωάμεθ κάποιων «χριστιανών» Ευρωπαίων ξεσηκώθηκε η συνείδηση του μουσουλμανικού κόσμου και σας, προσωπικά και ως Πρωθυπουργού της χώρας σας, τί να ειπεί ο χριστιανικός κόσμος και μάλιστα ο χριστιανικός Ορθόδοξος Κόσμος για την παράσταση – ερμηνεία και μήνυμα – μίσους από του Σταυρού του Χριστού στο πιο επίσημο βήμα της πρωτευούσης πόλεως της χώρας σας; Αμφιβάλλουμε, κ. Πρωθυπουργέ, αν ο Κεμάλ Ατατούρκ, ζων ερωτώμενος γι’ αυτό, θα συγκατένευε στην έκθεση μίας τέτοιας παραστάσεως προσβολής και μίσους εναντίον των ιερών και οσίων χριστιανικού ορθοδόξου λαού και μάλιστα γείτονος και συνοίκου, κοινών ηθών, εθίμων και πεπρωμένων. Επιτρέψτε μου, να σας μεταφέρω, κατά παράκληση συνεκδρομέων μου, την πικρία και την αγανάκτησή των, όπως και όλων μας, αλλά – ταπεινά φρονώ – και όλου του ελληνικού λαού, γιατί η θρησκευτική πολιτιστική συνείδησή του δεν ανέχεται κάτι τέτοιο. Όπως δεν ανέχεται τα ίδια και εναντίον ιερών συμβόλων και τόπων των συμπολιτών μας Μουσουλμάνων ή Εβραίων ή Αρμενίων ή άλλων. Συντηρούμε και εξυπηρετούμε τα ιερά σύμβολα και προσκυνήματά των με θρησκευτική ευλάβεια, καθώς αρμόζει στον θρησκευτικό και πολιτικό πολιτισμό μας. Θερμή παράκληση, να προβληματιστείτε για τον πίνακα αυτόν θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, για τους εκτεθέντες λόγους. Ευχόμενοι την καλή υγεία και την καλή επιτυχία στην επίσκεψή σας στην χώρα μας προς όφελος των λαών μας, διατελούμε με πολλή εκτίμηση και τον προσήκοντα σεβασμό. Για το Διοικητικό Συμβούλιο Ο διευθυντής Ο πρόεδρος Ο γεν. γραμματέας Δημήτριος Κουτρούλας Αθανάσιος Αγγελόπουλος Θεοχάρης Μωϋσίδης ιστορικός-υπ. Δρ. Θεολογίας καθηγητής πανεπιστημίου Άρχων έκδικος δικηγόρος

Η καταγωγή του Μουσταφά Κεμάλ

O Mουσταφά Κεμάλ, η μητέρα του Ζουμπεϊντέ και η αδελφή του Μακμπουλέ

Αναδημοσίευση από το makelio
Ο Μουσταφά Κεμάλ Πασάς, ιδρυτής του σύγχρονου τουρκικού κράτους και "Πατέρας των Τούρκων", γεννήθηκε το 1881 στη Θεσσαλονίκη και ήταν Εβραϊκής καταγωγής από την αίρεση των Σαμπαταϊστών (Ντονμέ).
Οι Ντονμέδες της Θεσσαλονίκης, του Μοναστηρίου (Bitolja) και της ευρύτερης Μακεδονίας αριθμούσαν στις αρχές του 20ου αιώνα κοντά στα 100,000 άτομα και ήταν μια υπόγεια αίρεση Σαμπεταϊστών Εβραίων, που είχαν μουσουλμανικά ονόματα και συμπεριφέρονταν ως Μουσουλμάνοι, αλλά κρυφά πίστευαν στον Σαμπετάι Σεβί, έναν ψευδή Μεσσία του 17ου αιώνα, στου οποίου το όνομα διεξήγαγαν μυστικές τελετουργίες στο όνομα του.
Οι Ντονμέδες ήταν απόγονοι των Σεφαραδιτών Εβραίων, που ζούσαν στην Ισπανία και την Πορτογαλία (Ανδαλουσία) για αιώνες, μέχρι που οι Μουσουλμάνοι Άραβες έχασαν τον έλεγχο της Ανδαλουσίας από τους καθολικούς Ισπανούς. Οι καθολικοί έδωσαν στους Εβραίους τη δυνατότητα επιλογής μεταξύ θανάτου, αλλαξοπιστίας και εξορίας.
Όσοι έφυγαν, οδηγήθηκαν κατά κύματα, το 1492, κατόπιν διαπραγματεύσεων του αρχιραβίνου της Κων/πολης με την Υψηλή Πύλη, στις πόλεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Μεγάλες εγκαταστάσεις Σεφαρδιτών Εβραίων έγιναν στην Κωνσταντινούπολη, την Θεσσαλονίκη και την Σμύρνη, όπου βρήκαν και άσυλο και ευτυχία.
Το 1922, μετά τη συμφωνία για την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, οι Ντονμέδες της Θεσσαλονίκης προσπάθησαν να αναγνωριστούν ως μη Μουσουλμάνοι για να αποφευχθεί η ανταλλαγή τους. Από αυτούς, 50.000 περίπου έγιναν «χριστιανοί» και παρέμειναν με ελληνικά ονόματα.
Οι παππούδες του Κεμάλ, από την πλευρά της μητέρας του, ήταν Αλβανοί χριστιανοί που εξισλαμίστηκαν το 1834. Η μητέρα του Ατατούρκ, η Ζουμπεϊντέ καταγόταν από τα βουνά δυτικά των Ιωαννίνων, κοντά στα σημερινά Αλβανικά σύνορα.
Ο πατέρας του Αλί Ριζά, για τον οποίο ελάχιστα είναι γνωστά, ήταν «Ντονμέ» Σεφαρδίτης της Θεσσαλονίκης. Ο Κεμάλ ήταν πάντοτε απρόθυμος να αποκαλύψει πράγματα σχετικά με το οικογενειακό του δέντρο.
Ο Κεμάλ είχε βάσιμους λόγους για να αποκρύψει τη προέλευση του από Ντονμέδες, οι οποίοι όχι μόνο περιφρονούνταν από την υπόλοιπη κοινωνία, αλλά και αντιμετωπίζονταν σαν αιρετικοί και από τους Μουσουλμάνους και από τους Εβραίους. Επίσης τους καταδίωκε η φήμη για σεξουαλική ανηθικότητα, κάτι που θα μπορούσε να είναι ελάχιστα κολακευτικό για τους απογόνους τους.
Το 1911, ένας Εβραίος σιωνιστής δημοσιογράφος και εκδότης, ο Ιταμάρ Μπέν- Αβί, συνάντησε στο ξενοδοχείο Kamenitz της Ιερουσαλήμ τον λοχαγό τότε Κεμάλ.
Ο Μπέν- Αβί, όταν έγραψε αργότερα για την συνάντηση, την χαρακτήρισε «τυχαία». Μπορεί όμως να ήταν και «επαγγελματική», αν σκεφθούμε ότι η «επανάσταση» των Ντονμέδων «Νεότουρκων», είχε γίνει το 1908, ότι ο Κεμάλ ήταν μέλος του «κινήματος», και ότι οι σιωνιστές επεδίωκαν την απελευθέρωση της Παλαιστίνης από τους Οθωμανούς. Μπορεί να ήταν η επαφή που άλλαξε τη τύχη του Κεμάλ, των Ελλήνων και των Αρμενίων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Όπως έγραψε ο Μπέν- Αβί, στις συναντήσεις τους ο Κεμάλ εξομολογήθηκε για πρώτη και μοναδική φορά στην ενήλικη ζωή του, ότι ήταν Εβραϊκής καταγωγής.
Ο Ιταμάρ Μπεν- Αβί περιγράφει δύο συναντήσεις με τον Μουσταφά Κεμάλ, τον μελλοντικό Ατατούρκ, («Πατέρας των Τούρκων»). Και οι δύο συζητήσεις έγιναν στη Γαλλική γλώσσα, αφορούσαν κυρίως στην Οθωμανική πολιτική, και συνοδεύονταν με μεγάλες ποσότητες άρακ, το αραβικό τσίπουρο.
Στην πρώτη από αυτές τις δύο συναντήσεις, ο Κεμάλ εξομολογήθηκε τα εξής: «Είμαι απόγονος πιστών του Σαμπετάι Σέβι. Δεν είμαι πραγματικά Εβραίος πλέον, αλλά εξακολουθώ να είμαι ένθερμος θαυμαστής του προφήτη σας. Η γνώμη μου είναι ότι κάθε Εβραίος στη χώρα αυτή καλά θα κάνει να ενταχθεί στο στρατόπεδο του».
Κατά τη δεύτερη συνάντηση που έγινε 10 μέρες αργότερα στο ίδιο ξενοδοχείο, ο Μουσταφά Κεμάλ εξομολογήθηκε ένα ακόμα στοιχείο: «Έχω στο σπίτι μια Εβραϊκή Βίβλο που τυπώθηκε στη Βενετία. Είναι αρκετά παλιά και θυμάμαι τον πατέρα μου που με πήγαινε σε ένα Καραΐτη δάσκαλο, ο οποίος μου δίδαξε να τη διαβάζω. Θυμάμαι ακόμα μερικά λόγια της».
Ο Ιταμάρ Μπεν-Αβί γράφει στην αφήγηση του. «Είχε σταματήσει να μιλά για λίγο, και τα μάτια του έψαχναν κάτι στο καινό. Στη συνέχεια θυμήθηκε»: «Shema Yisra'el, Adonai Elohenu, Adonai Ehad!»
-«Αυτή είναι η πιο σημαντική μας προσευχή, Λοχαγέ.»
-«Και δική μου μυστική προσευχή, Cher Monsieur», απάντησε, ξαναγεμίζοντας τα ποτήρια μας.
Ανάμεσα στις απόκρυφες προσευχές των Ντονμέδων, που πρώτη φορά έγιναν γνωστές στον ακαδημαϊκό κόσμο όταν ένα βιβλίο με αυτές κατέληξε στη Εθνική Βιβλιοθήκη της Ιερουσαλήμ το 1935, είναι μια που περιέχει την ομολογία της πίστης: «Ο Σαμπετάι Σέβι και κανένας άλλος είναι ο αληθινός Μεσσίας. Άκουσε ο Ισραήλ, ο Κύριος ο Θεός μας, ο Κύριος είναι ένας». Χωρίς αμφιβολία αυτή την ομολογία πίστης, θυμήθηκε ο Κεμάλ και όχι την Εβραϊκή προσευχή Shema.
Ο Μουσταφά Κεμάλ ίδρυσε μια κοσμική τουρκική δημοκρατία, όπου ήθελε να περιορίσει το Ισλάμ μια και για πάντα μόνο στα τζαμιά. Αρκετοί Ντονμέδες ήταν μεταξύ των Νεοτούρκων διανοουμένων που προσπάθησαν να μεταρρυθμίσουν τη Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κατά την εποχή του ρεπουμλικανικού κόμματος (CHP), θα υποστηρίξουν σθεναρά τις φιλοδυτικές μεταρρυθμίσεις του Μουσταφά Κεμάλ.

Ακόμη μια πηγή για την Εβραϊκή καταγωγή του Κεμάλ
Θέμα: Η Εβραϊκή καταγωγή του Μουσταφά Κεμάλ και του Ενβέρ Πασά γραμμένη σε αμερικανικές εφημερίδες
Πηγή: The Literary Digest (εφημερίδα των ΗΠΑ).
14 Οκτωβρίου 1922, σελίδα: 50
Ισπανο-εβραίος στην καταγωγή, ορθόδοξος (σουνίτης) Μουσουλμάνος από ανατροφή, που εκπαιδεύτηκε στην γερμανική Σχολή Πολέμου, πατριώτης και θαυμαστής των εκστρατειών των μεγάλων στρατηγών, όπως του Ναπολέοντα, και του Κραντ Λι, είναι μερικά από τα έξοχα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του νέου «καβαλάρη» που έχει εμφανιστεί στην Εγγύς Ανατολή.
Είναι ένας πραγματικός δικτάτορας, σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις, ένας άνδρας που είναι ταυτόχρονα η ελπίδα και ο τρόμος για τα έθνη που έχουν κατασπαραχτεί από τους πολέμους. Η ενότητα και η δύναμη είχε επανέλθει σε μεγάλο βαθμό στην Τουρκία μέσω της θέλησης του Μουσταφά Κεμάλ Πασά.
...Ήταν εκεί ο ίδιος ο Πασάς, ψηλός, ακόμη νέος, όμορφος, με στενούς γλουτούς, πλατιούς ώμους, με γκρι μάλλον λυπημένα μάτια, που μιλούσε εύγλωττα για την Ισπανο-εβραϊκή του καταγωγή, (γιατί ο Κεμάλ, όπως και ο Ενβέρ Πασάς, αν και ορθόδοξος Μωαμεθανός κατάγεται από εκείνες τις Ισπανο-εβραϊκές οικογένειες που βρήκαν άσυλο και ευτυχία στα εδάφη του Σουλτάνου), με πλατιά γύρο από τον καρπό και δυνατά χέρια, χέρια καλλιτέχνη, ονειροπόλου, ενός ανθρώπου που ξέρει να πλάθει τα όνειρα του σε πραγματικότητα.
Σημείωμα.… Ο Κεμάλ είχε σεξουαλική προτίμηση για τα άτομα του δικού του φύλου, σύμφωνα με έγγραφα της Οθωμανικής μυστικής στρατιωτικής αστυνομίας, η οποία τον χαρακτηρίζει ως «ένα πολύ γνωστό ομοφυλόφιλο». «Όταν ήταν σε νεαρή ηλικία, είχε ερωτική σχέση με έναν Έλληνα ψαρά με το όνομα Ιωάννης Τίκκης από τη πόλη του Λαγκαδά».

Σχόλιο: Στο σπίτι που σήμερα στεγάζεται το τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης, ανήκε στον δεύτερο σύζυγο της μητέρας του Κεμάλ.
Το εν λόγω σπίτι ο Κεμάλ δεν το επισκεφθηκε παρά μόνο μερικές φορές λόγω των κακών σχέσεων που είχε με τον πατριό του.

Πηγή