Το γεγονός ότι μια μεγάλη φιέστα της πρώτης τουρκικής δημόσιας Τράπεζας που ιδρύθηκε σε περιφερειακή πόλη της χώρας και συγκεκριμένα στην έδρα της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης την Κομοτηνή δεν μπόρεσε να γίνει όπως αρχικά είχε σχεδιαστεί, ενώ υπήρχε υψηλόβαθμη πολιτική εκπροσώπηση της γείτονος χρεώνεται στον γενικό πρόξενο της Τουρκίας Μουσταφά Σαρνίτς που αποδεικνύεται πολύ άτυχος.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι μετρά μέρες κι ετοιμάζει βαλίτσες, ενώ η απάντηση που δόθηκε ότι το λάθος των προσκλήσεων χρεώνεται σε εταιρία δημοσίων σχέσεων που το είχε αναλάβει, δεν μετατοπίζει το βάρος των ευθυνών. Γιατί επρόκειτο για δημόσια κρατική τουρκική τράπεζα που πάτησε πόδι στην Θράκη, και τουλάχιστον τα προσχήματα έπρεπε να κρατηθούν. Γιατί η επεξήγηση ότι δεν υπήρξε παράλειψη, αλλά σε μια ευρωπαϊκή χώρα όπου οι περισσότεροι γνωρίζουν αγγλικά, τα ελληνικά είναι εκ του περισσού, είναι αφέλεια αν μη τι άλλο.
Πάντως επειδή το πρόγραμμα δεν έπρεπε να αλλάξει τα εγκαίνια έγιναν στο στυλ του «ψεκάστε σκουπίστε τελειώσετε», δεν υπήρξε πανηγυρικός χαρακτήρας, αλλά ένα κλίμα αμηχανίας και η παραμικρή καταγραφή των δεκάδων μέσων ενημέρωσης δεν ήταν για καλό. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και ο ίδιος ενώ ήλθε, βίωνε το ηλεκτρισμένο κλίμα που υπήρχε, οι υπεύθυνοι της Ziraat Bank είχαν περιοριστεί στα απολύτως απαραίτητα χωρίς να προσεγγίσουν το καταναλωτικό κι επενδυτικό κοινό ούτε με ένα φυλλάδιο για τα δικά τους τραπεζικά δεδομένα.
Έτσι ο διευθυντής θεωρείται ότι είναι υπό αναχώρηση και μετά ακολουθεί και ο κ. Σαρνίτς ίσως σε κάποιο άλλο πόστο.
Εφημερίδα "Ο Χρόνος"
Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2009
Βαλίτσες ετοιμάζει ο Τούρκος πρόξενος Κομοτηνής;
Ο Ελληνικός λαός δεν ψάχνει για νέα ταυτότητα
Μεταξύ των προτάσεων που έχουν κατατεθεί από την αξιωματική αντιπολίτευση για την αναθεώρηση του Συντάγματος περιλαμβάνεται και μια πρόταση για την αναθεώρηση του προοιμίου του Συντάγματος, με την εξής αιτιολογία, κομψώς διατυπωμένη: «Θα πρέπει να καθιερωθεί στο Σύνταγμα ένα προοίμιο που θα μιλά για τις δικές μας αξίες, για τον Ελληνισμό και την Ελλάδα, για τον πατριωτισμό που έχει αφετηρία τις ιδέες του Ρήγα Φεραίου. Ένα προοίμιο που θα μιλά για την ταυτότητά μας στη σύγχρονη εποχή, την αντίληψή μας για τους αλλοδαπούς συμπολίτες μας, την παράδοση του Ισοκράτη»!Θα περνούσε ίσως απαρατήρητη η περικοπή αυτή που σημαίνει πολλά αν διαβάσει κανείς τα νοούμενα πίσω από τις γραμμές, αν δεν συμπληρωνόταν με άλλα περιστατικά που αποκαλύπτουν μια περίεργη σπουδή και ένα πολύ σαφές παγκοσμιοκρατικό ιδεολόγημα κατά του εθνικού κράτους και της εθνικής ταυτότητας. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, μιλώντας στο Γαλλικό Ινστιτούτο, στις 10 Μαΐου, κατά την παρουσίαση του βιβλίου του γάλλου πρώην πρωθυπουργού και πρώην γενικού γραμματέα του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Λιονέλ Ζοσπέν, αναφερόμενος πάλι στο θέμα της ταυτότητας είπε, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Εάν βασίσουμε την ταυτότητά μας αποκλειστικά στη θρησκεία, την εθνική ή φυλετική καταγωγή , τότε επιλέγουμε κοινωνίες είτε θεοκρατικές είτε βαθιά αυταρχικές είτε ακραία εθνικιστικές»!
Ο γνωστός και μη εξαιρετέος θεωρητικός της παγκοσμιοποίησης συγγραφέας του «Τέλους της Ιστορίας» Φουκουγιάμα, σ’ ένα πρόσφατο άρθρο του αναφέρεται ακριβώς, με αφορμή τους μετανάστες, στις ευρωπαϊκές ταυτότητες. Καταλήγει σε μια διαπίστωση και μια σύσταση. Στη διαπίστωση πρώτον, ότι οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν σκληρές ταυτότητες βασισμένες στη φυλετική και εθνική καταγωγή, τη θρησκεία, την ιστορία και τη γλώσσα. Σ’ αυτό που ο Ηρόδοτος ονόμαζε από την αρχαιότητα «το όμαιμον, το ομόθρησκον, το ομόγλωσσον».
Ο Φουκουγιάμα, εμπνεόμενος από την αμερικανική εμπειρία, καταλήγει δεύτερον, στη σύσταση ότι οι Ευρωπαίοι πρέπει να επιδιώξουν μια νέα, «λιγότερο σκληρή ταυτότητα», που θα βασίζεται στα δικαιώματα, το δημοκρατικό καθεστώς κλπ. Πρόκειται για την ίδια ιδέα. Οι Ευρωπαίοι, για να «προσαρμοσθούν» στην παγκοσμιοποίηση, πρέπει να αναθεωρήσουν την εθνική τους ταυτότητα. Να υποβαθμίσουν την ιστορία και την πολιτιστική τους ταυτότητα. Να αποκτήσουν μια συνείδηση και μια ταυτότητα όχι τόσο «σκληρή» αλλά λάιτ, περιτυλιγμένη στο ιδεολόγημα του κοσμοπολίτικου «οικουμενισμού» της παγκοσμιοποιημένης αγοράς. Η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός, που έχουν μια τέτοια προσφορά στην ιστορία και τον πολιτισμό της ανθρωπότητας και που διέσωσαν την ταυτότητά τους μέσα από το πέλαγος του χρόνου και μέσα από τόσες ιστορικές περιπέτειες, πρέπει να αισθάνονται ένοχοι σήμερα γιατί έχουν «σκληρή» ταυτότητα.. Κινδυνεύουν μάλιστα γι’ αυτό να καταστούν θεοκράτες, αυταρχικοί και ακραίοι εθνικιστές! Η αρχαία Αθήνα, που γέννησε τη δημοκρατία και διαμόρφωσε τις βασικές έννοιες των δημοκρατικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν είχε βεβαίως λάιτ ταυτότητα, αλλά μια ασύγκριτη εσωτερική συνοχή.
Η Ελλάδα του Ανδρέα Παπανδρέου, με το σύνθημα μεταξύ άλλων «Η Ελλάδα στους ΄Ελληνες» ως σύνθημα εθνικής ανεξαρτησίας και ανεξάρτητης εθνικής πολιτικής, δεν ήταν βεβαίως δείγμα αυταρχισμού, θεοκρατίας και ακραίου εθνικισμού.
Χώρες όπως η Σουηδία και η Νορβηγία, που έχουν έντονο αίσθημα εθνικής ταυτότητας και αποτελούν πρότυπα δημοκρατικού πολιτεύματος και σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν αισθάνονται βεβαίως ενοχές γιατί έχουν «σκληρή» ταυτότητα και εθνική εσωτερική συνοχή.
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μεγάλος κοινωνιολόγος και πολιτειολόγος για να αντιληφθεί ότι η εσωτερική συνοχή, η αίσθηση κοινής ταυτότητας, τα συλλογικά ιδεώδη, είναι η απαραίτητη βάση για τη στήριξη και την ομαλή λειτουργία ενός δημοκρατικού πολιτεύματος. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τη στάση ενός ιδεώδους προτύπου, του Σωκράτη μπροστά στον άδικο θάνατο που του έδωσαν οι συμπολίτες του. Δεν έδειξε καμία μεμψιμοιρία. Δεν έφυγε. Υπερασπίσθηκε με το παράδειγμά του το δημοκρατικό καθεστώς της πόλεώς του και τους νόμους της, γιατί αισθανόταν ακριβώς στα τρίσβαθα της ψυχής του Αθηναίος και πατριώτης.. Σε όσους τον παρακινούσαν να φύγει, πέρα από το θέμα της ανθρώπινης αναξιοπρέπειας, τους είπε το περίφημο «Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερόν εστιν η πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρά θεοίς και παρ’ ανθρώποις τοις νουν έχουσι».
Κάποιοι τώρα μας συμβουλεύουν και μας καλούν να ξεχάσουμε τις εθνικές μας πατρίδες.. Να αναθεωρήσουμε την ταυτότητά μας. Να αυτοενοχοποιηθούμε ότι το να θέλουμε και να εμμένουμε στην εθνική μας ταυτότητα και την ιστορία μας είναι δήθεν ρατσισμός και εθνικισμός!
Ως πρόσχημα χρησιμοποιούνται τώρα οι μετανάστες. Ήταν επόμενο και θα έπρεπε κανείς να το αναμένει και το γεγονός αυτό θέτει πολλά ερωτηματικά. Αυτό που έγινε και γίνεται ακόμη στην Ελλάδα, δεν έγινε και δεν γίνεται πουθενά. Γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες ενός απίστευτου γεγονότος. Η χώρα εξακολουθεί να δίνει την όψη ξέφραγου αμπελιού. Όποιος θέλει έρχεται και εγκαθίσταται στη χώρα, μέσα σε ένα κλίμα αμηχανίας και με τη συγχορδία μιας καλά ενορχηστρωμένης προπαγάνδας κατά του «ρατσισμού και της ξενοφοβίας».
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Τι τεκταίνεται πίσω από την πλάτη του ελληνικού λαού και παρουσιάζεται ως δήθεν «προοδευτική» εξέλιξη και αναπόφευκτο κίνημα της ιστορίας; Περιλαμβάνεται και η Ελλάδα στους σχεδιασμούς για γεωπολιτική αναδιάρθρωση των Βαλκανίων, που προβάλλονται ως περιοχή πρότυπο για την εφαρμογή «πολυπολιτισμικών» λύσεων και υποβαθμίσεως των εθνικών κρατών, με πρόσχημα τις θρησκευτικές και εθνικές συγκρούσεις;
Η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα στα Βαλκάνια, που δεν είχε στο έδαφός της σημαντικές εθνικές ή θρησκευτικές μειονότητες, με εξαίρεση τη μουσουλμανική μειονότητα της Δ. Θράκης. Από την άποψη αυτή δεν αποτελούσε μέρος του προβλήματος των Βαλκανίων. Οι ίδιοι που πρωτοστάτησαν και εξακολουθούν να πρωτοστατούν σήμερα στην πολιτική ανοικτών θυρών στη λαθρομετανάστευση, έρχονται σήμερα να διαπιστώσουν ότι εφόσον η Ελλάδα «έχει αλλάξει», πρέπει γι’ αυτό να αναθεωρήσει την ταυτότητά της ως ελληνικού, εθνικού κράτους και να γίνει «πολυπολιτισμική». Σ’ αυτό το πλαίσιο θυμήθηκαν μερικοί τώρα και τον Ρήγα Φεραίο. Ο πρωτομάρτυρας της Ελληνικής Επαναστάσεως απευθυνόταν στους βαλκανικούς λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και κοινής δουλείας των βαλκανικών λαών. Ποιο είναι το επιμύθιο σήμερα της αναφοράς αυτής στον Ρήγα Φεραίο; Ότι πρέπει να συστήσουμε βαλκανική ομοσπονδία; Είναι γνωστό όμως ότι όλοι προτείνουμε σε όλους στους βαλκανικούς λαούς την ευρωπαϊκή προοπτική; Ή μήπως προτείνεται εμμέσως να βαλκανοποιηθούμε εσωτερικά, με μια διεθνούς μάλιστα τύπου τριτοκοσμική βαλκανοποίηση και να αποκτήσουμε έτσι μια «νέα» πολυπολιτισμική ταυτότητα; Αυτή είναι η «νέα» Ελλάδα που κάποιοι επαγγέλλονται στους Έλληνες, προσπαθώντας μάλιστα να τη φορτώσουν στον Ισοκράτη;
Ο Ισοκράτης ανέφερε την περιώνυμη φράση του ότι «Έλληνες θεωρούνται και οι της ελληνικής παιδείας μετέχοντες» στον «Πανηγυρικό» του λόγο, που τον έγραψε για να εκφωνηθεί στην Ολυμπία στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ήταν μια πρόσκληση προς όλους τους Έλληνες να καταπαύσουν τους μεταξύ τους πολέμους, να συμφωνήσουν σε ένα σύστημα συλλογικής ασφάλειας και να αναλάβουν κοινή εκστρατεία κατά των Περσών, που αντιπροσώπευαν τότε τον κοινό μεγάλο κίνδυνο. Αναρωτώμενος ο Ισοκράτης ποια πόλη θα έπαιζε ηγεμονικό ρόλο για την ανάληψη αυτής της εκστρατείας, προέβαλε, όπως ήταν φυσικό, την Αθήνα. Εξαίροντας λοιπόν την Αθήνα, είπε ότι η πόλη αυτή ταυτίσθηκε ουσιαστικά με την «της Ελλάδος παίδευσιν» και ότι αυτή έκανε να νομίζεται ότι Έλληνας δεν είναι μόνο αυτός που είναι εξ αίματος Έλληνας αλλά και αυτός «που μετέχει της ελληνικής παιδείας». Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της αναφοράς του Ισοκράτη και δεν αποτελεί άλλοθι γι’ αυτούς που προτάσσουν το ιδεολόγημα της παγκοσμιοποίησης για «πολυπολιτισμική» κοινωνία ως επιχείρημα για την προβαλλόμενη αναθεώρηση και «υπέρβαση» της εθνικής ταυτότητας και του εθνικού κράτους. Είναι τραγικό, μια χώρα που έχει την τιμή και την υπερηφάνεια μιας τέτοιας ιστορίας και πολιτιστικής κληρονομιάς και που αντιμετωπίζει τον αλαλάζοντα εθνικισμό και τις επεκτατικές βλέψεις της Άγκυρας στην αντίπερα όχθη του Αιγαίου, να επιδεικνύει μια τέτοια σπουδή για «υπέρβαση» δήθεν της εθνικής και πολιτιστικής της ταυτότητας, που είναι η βάση της εσωτερικής συνοχής και της κοινής της θέλησης και ισχύος. Είναι καιρός να ειπωθεί προς κάθε κατεύθυνση, ανοικτά και δυνατά, ότι ο ελληνικός λαός έχει ταυτότητα, σκληρή και ακατάλυτη που δεν έχει καμιά διάθεση να την αναθεωρήσει και να την κάνει λάιτ, με κανένα επιτήδειο πρόσχημα και ιδεολόγημα.
Είναι ανήκουστο να χρησιμοποιείται η πολυπολιτισμικότητα και ο σεβασμός δήθεν της ταυτότητας των άλλων, που ήρθαν μάλιστα απρόσκλητοι, ως πρόσχημα για την κατάλυση της ταυτότητας του ελληνικού κράτους. Το ελληνικό κράτος είναι δημοκρατικό, σέβεται την ταυτότητα και τον πολιτισμό των άλλων που εγκαθίστανται νομίμως ή η εγκατάστασή τους νομιμοποιείται στο έδαφός του. Αυτό όμως δεν θα γίνει πρόσχημα για το σταδιακό αφελληνισμό του ελληνικού κράτους, για την ομαλότερη ένταξή του σε μια νέα αυτοκρατορική τάξη και την παγκοσμιοποιημένη αγορά.
Στην προοπτική αυτή δεν υπάρχει ούτε πραγματική δημοκρατία ούτε πραγματική ελευθερία. Είναι η κυριαρχία των πολυεθνικών, η κοινωνική πόλωση, η αποθέωση της υποκουλτούρας και οι παγκόσμιοι καταναλωτές αντί πολίτες.
Πηγή
ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΕΝΤΑΣΕΩΝ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΤΟΥΡΚΙΑΣ
Η άσκηση στρατιωτικής πίεσης στο Αιγαίο εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας εξακολουθεί να είναι μία σταθερά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
«ΑΠΑΝΤΗΣΗ» ΜΕ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ, ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΝΗΦΑΛΙΟΤΗΤΑ: Το «κλειδί» σταθερότητας
του Στέλιου Αλειφαντή*
Η πολιτική των εντάσεων που ακολουθεί συστηματικά η Τουρκία για την επίτευξη των στόχων της αντιμετωπίζεται από την Ελλάδα στο πλαίσιο μιας πολιτικής αντιδράσεων απέναντι στις συγκεκριμένες προκλήσεις.
Φυσικά το «πολιτικό μήνυμα» συγκεκριμένων διεκδικήσεων που «μεταφέρουν» οι τουρκικές προκλήσεις είναι εύγλωττο, όπως άλλωστε και η γενικότερη στρατηγική επιλογή τους, που είναι η ανατροπή του statusquo στο Αιγαίο, όπως αυτό καλύπτεται από τις διεθνείς συνθήκες και το διεθνές δίκαιο. Τόσο η διάγνωση της γενικής στρατηγικής επιδίωξης όσο και η ανάσχεση (διπλωματική και επιχειρησιακή) των επιμέρους τουρκικών προκλήσεων της εκάστοτε...συγκυρίας θα εξακολουθήσει να είναι ατελέσφορη για δύο συγκεκριμένους λόγους.
Ο πρώτος αφορά την ουσιαστική διάκριση ανάμεσα στη διαχείριση των εντάσεων και στη διαχείριση των κρίσεων. Ο δεύτερος έχει σχέση με τη διακρίβωση του ρόλου της πρόκλησης εντάσεων ως εκδήλωσης συγκεκριμένης και οροθετημένης πολιτικής στρατηγικής. Επομένως απουσιάζει από τους ελληνικούς προβληματισμούς ένας ενδιάμεσος «χώρος σχεδίασης και δράσης» ανάμεσα στο ευρύτερο στρατηγικό επίπεδο και στην τακτική αντιμετώπιση της συγκυρίας. Σε αυτόν τον ενδιάμεσο χώρο αναφοράς η πρόκληση εντάσεων δεν είναι υιοθέτηση μιας διαρκούς πρακτικής για την προώθηση του στρατηγικού στόχου της ανατροπής του statusquo στο Αιγαίο ούτε ασύνδετες προκλήσεις για τη διατήρηση της πίεσης στην Ελλάδα και της εκπλήρωσης των κάθε φορά επιμέρους διπλωματικών στόχων της Άγκυρας.
Η πρόκληση εντάσεων, τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά τους, συνδέονται με την προσπάθεια υλοποίησης συγκεκριμένης και οροθετημένης πολιτικής στρατηγικής, που επιμερίζεται σε διακριτές επιδιώξεις και έχει εύρος χρόνου. Χωρίς να διακρίνουμε τη διαχείριση των εντάσεων και τη διαχείριση των κρίσεων, είναι εξαιρετικά δύσκολο να εστιάσουμε στη διαμόρφωση σταθεροποιητικών πολιτικών των διμερών σχέσεων με τη γειτονική Τουρκία που θα έχουν μια συνεπή και συνεκτική ελληνική πολιτική αποκλιμάκωσης των εντάσεων. Αν δεν ενταχθεί η πρόκληση εντάσεων στην εκάστοτε πολιτική στρατηγική της άλλης πλευράς, το αποτέλεσμα θα είναι η ανακολουθία επιδιώξεων και μέσων στην αντιμετώπιση των προκλήσεων, που θα οδηγεί είτε σε ανοχή και ενθάρρυνση των προκλήσεων είτε σε ατελέσφορες και επικίνδυνες κλιμακώσεις. Η αναγωγή της πολιτικής στρατηγικής, είτε στους διπλωματικούς ή στρατιωτικούς τακτικισμούς είτε στις γενικότητες στρατηγικού επεκτατισμού, δημιουργεί περισσότερη σύγχυση στην αντιμετώπιση των προκλήσεων. Παράλληλα, η ατελέσφορη διαχείριση των προκλήσεων και πολύ περισσότερο η διεύρυνση των ποιοτικών χαρακτηριστικών των εντάσεων, η πρόκληση ελεγχομένων κρίσεων και η τυχόν διπλωματική ενίσχυση των διεκδικήσεων της άλλης πλευράς έχει ως αποτέλεσμα η σύγχυση να δημιουργείται σε ορισμένους πολιτικούς κύκλους σχετικά με το περιεχόμενο της ελληνικής εθνικής στρατηγικής. Η διαχείριση των εντάσεων απαιτεί ψυχραιμία και μετριοπάθεια, βασίζεται όμως σε νηφαλιότητα και επεξεργασμένες αντιλήψεις που κατανοούν σε βάθος τις προκλήσεις της συγκυρίας και τη συνδέουν με την εκάστοτε πολιτική στρατηγική και τους ευρύτερους στρατηγικούς στόχους της άλλης πλευράς για την ανατροπή του statusquo στο Αιγαίο.
Κίνδυνος θερμού επεισοδίου
Η έξαρση των τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο ενέχει πλέον τον σοβαρό κίνδυνο διολίσθησης σε «επεισόδια» που δύναται να επιδεινώσουν τις σχέσεις Ελλάδος - Τουρκίας. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις στον κρίσιμο τομέα της εθνικής ασφάλειας βρίσκονται αρκετά χρόνια τώρα σε οριακό επίπεδο και ο μοναδικός λόγος που δεν έχουν διολισθήσει σε «συγκρουσιακές καταστάσεις» είναι η αυτοσυγκράτηση που συστηματικά επιδεικνύει η ελληνική πλευρά σε διπλωματικό και επιχειρησιακό επίπεδο.
Η Αθήνα αποφεύγει συστηματικά να ανεβάσει τους τόνους στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και έχει επιδείξει μια πρακτική που αγγίζει τα όρια της «ανοχής» σε διπλωματικό και επιχειρησιακό επίπεδο. Στο πρώτο επίπεδο, βεβαίως, το υπουργείο Εξωτερικών προβαίνει, κάθε φορά, σε διαφόρων τύπων διαβήματα προς την Άγκυρα και προς διεθνείς παράγοντες, υπογραμμίζοντας την ανησυχία της Ελλάδας για τις τουρκικές επιλογές. Αποφεύγει όμως συστηματικά να υπογραμμίσει διεθνώς αυτό για το οποίο υπάρχει καθολική συναίνεση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, ότι δηλαδή υφίσταται τουρκική στρατιωτική απειλή κατά της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας και σοβαρός κίνδυνος διεθνούς κρίσης λόγω των τουρκικών στρατιωτικών προκλήσεων. Σε επιχειρησιακό επίπεδο, επίσης, η αυτοσυγκράτηση περιορίζεται στην ανάσχεση μόνο των εξαιρετικά προκλητικών ενεργειών, η οποία –για παράδειγμα– εκφράζεται με την υιοθέτηση μιας πρακτικής των λεγομένων «επιλεκτικών αναχαιτίσεων» στις περιπτώσεις παραβιάσεων του εθνικού εναέριου χώρου και παραβάσεων του FIR Αθηνών.
Οι ελληνικές αντιδράσεις στην πρόσφατη έξαρση των τουρκικών προκλήσεων φαίνεται να έχουν προβληματίσει έντονα την Αθήνα για το κατά πόσο παραγωγικοί αποδεικνύονται οι μέχρι σήμερα χειρισμοί απέναντι στη συστηματική τουρκική πρακτική στο Αιγαίο. Η διπλωματική «γλώσσα» που χρησιμοποιείται στο όνομα της «μη όξυνσης» του διμερούς πολιτικού κλίματος ενδέχεται διεθνώς να υποβαθμίζει τον αποσταθεροποιητικό ρόλο, σε βάρος της ελληνικής ασφάλειας, των τουρκικών ενεργειών σε μια «συνήθη» αλλά πάντως ελεγχόμενη κατάσταση με «τεχνικά» κατά βάση χαρακτηριστικά ρουτίνας. Παράλληλα, οι επιχειρησιακές επιλογές ενδεχομένως να συνδράμουν στην «παγίωση» μιας απρόσκοπτης και χωρίς ρίσκο στρατιωτικής δραστηριότητας εμπεδώνοντας στην άλλη πλευρά φρόνημα αυτοπεποίθησης και «ελευθερίας κινήσεων» ακόμη και στο επίπεδο του ένστολου προσωπικού και δημιουργώντας την εντύπωση στους διεθνείς παράγοντες ότι η αποκλιμάκωση των εντάσεων στο Αιγαίο εξυπηρετείται πρωτίστως από την ελληνική αντίδραση παρά από τον περιορισμό και την άρση των στρατιωτικών προκλήσεων της άλλης πλευράς. Οι προβληματισμοί αυτοί έχουν αναδείξει για άλλη μια φορά την ανάγκη μιας συνεκτικής, ευέλικτης και αποτελεσματικής στρατηγικής διαχείρισης των εντάσεων στην κατεύθυνση της διαφύλαξης της σταθερότητας της εθνικής ασφάλειας και των διμερών σχέσεων.
Η κυβερνητική αυτή επιλογή της «αυτοσυγκράτησης» στους χειρισμούς εδράζεται στη θεώρηση ότι η πορεία των ευρωτουρκικών σχέσεων ως ενταξιακή διαδικασία είναι πολυσύνθετη και μακροπρόθεσμη. Θεωρείται όμως ότι η διαδικασία αυτή έχει ως θεμελιακό χαρακτηριστικό το ότι μετασχηματίζει την τουρκική πραγματικότητα και επομένως ενισχύει τη βαθμιαία εγκατάλειψη των τουρκικών αναχρονιστικών εδαφικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο υπέρ μιας γνήσιας εταιρικής σχέσης δύο μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Αθήνα δεν αναμένει ότι η διαδικασία αυτή θα είναι αυτόματη και ευθύγραμμη και ότι δεν θα διακρίνεται από έλλειψη εμποδίων και πισωγυρίσματα. Ωστόσο η Ελλάδα εύλογα αναμένει να υπάρχει μια ύφεση στις τουρκικές πρακτικές και μια ενίσχυση της συνεργασίας, έστω και στο επίπεδο των Μέτρων Μείωσης της Έντασης (ΜΜΕ) ή των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ). Στους τομείς αυτούς, το διμερές θεσμικό πλαίσιο για την υλοποίηση των δεσμεύσεων που έχουν αναλάβει οι δύο πλευρές βάζοντας την υπογραφή τους σε επίσημες συμφωνίες είτε για ΜΟΕ είτε για ΜΜΕ υφίσταται εδώ και χρόνια, ωστόσο η Άγκυρα συστηματικά δεν το εφαρμόζει. Αντίθετα, ιδιαίτερα μετά το 2004, στην Αθήνα φαίνεται να εμπεδώνεται η εκτίμηση ότι η Άγκυρα αντιλαμβάνεται την ενταξιακή πορεία της επιλεκτικά. Επιχειρεί συστηματικά να αποσυνδέσει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις από την πορεία των ευρωτουρκικών διαπραγματεύσεων.
Το μετέωρο βήμα της Άγκυρας
Η Τουρκία αποσκοπεί να μετατρέψει τα συλλογικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ρόλο «αντικειμενικού» επιδιαιτητή των λεγόμενων «διαφορών» μεταξύ της Τουρκίας, ενός υποψήφιου μέλους και της Ελλάδας, ενός κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε κυρίαρχους πολιτικά κύκλους της Άγκυρας φαίνεται ότι υπάρχει η αντίληψη άλλο Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλο Ελλάδα ή Κυπριακή Δημοκρατία. Πρόκειται για μία αντίληψη που κατανοεί την Ευρωπαϊκή Ένωση όχι ως διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αλλά ως έναν «διεθνή οργανισμό», όπως το ΝΑΤΟ, το Συμβούλιο της Ευρώπης, ο ΟΟΣΑ κ.ά. Η αντίληψη αυτή δεν είναι μόνο ορατή σε ζητήματα ασφάλειας, όπως αυτά που αντιμετωπίζουν η Ελλάδα και η Κύπρος, αλλά και σε κρίσιμα θέματα τουρκικής εσωτερικής πολιτικής όπως ο ρόλος του στρατού στο πολιτικό σύστημα της χώρας, ο εκδημοκρατισμός, οι παρακρατικοί μηχανισμοί, τα μειονοτικά, αλλά και προβλήματα που στην περίπτωση της γειτονικής χώρας αφορούν πολλά εκατομμύρια πολιτών διαφορετικών εθνοτήτων (Κούρδοι, Τσερκέζοι, Αλεβίτες, κ.ά.), τα ανθρώπινα δικαιώματα, η λειτουργία της Δικαιοσύνης κ.λπ.
Σημαντικό τμήμα της κυρίαρχης πολιτικής ελίτ της Τουρκίας δείχνει να παραγνωρίζει ότι η τουρκική ένταξη είναι «πράξη προσχώρησης» στην Ε.Ε. με μοναδική παραχώρηση ορισμένες μεταβατικές διατάξεις. Επομένως, ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Τουρκίας οφείλει να εμπεριέχει κρίσιμα ποιοτικά χαρακτηριστικά, που να συνδέονται με ενοποιητικές διαδικασίες και να επιβάλλουν καθοριστικές μεταβολές στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική της με κριτήριο το σύνθετο και πολυδιάστατο πλέγμα πολιτικών αντιλήψεων, θεσμικών μεταβολών και πρακτικών ρυθμίσεων, που έχει αποκληθεί «κοινοτικό κεκτημένο». Η ενσωμάτωση του κοινοτικού κεκτημένου στο νομικό και πολιτειακό σύστημα της Τουρκίας συναντά εδώ και καιρό σημαντικές αντιστάσεις, και εναπόκειται στην πολιτική βούληση της πολιτικής ελίτ και του εκλογικού σώματος της Τουρκίας να ξεπεραστούν.
Οι ευρωπαϊστές της Τουρκίας χρειάζονται την Ελλάδα αλλά και την Κύπρο προκειμένου να κρατήσουν ανοικτή την ενταξιακή προοπτική της χώρας τους, αλλά αυτοί δεν είναι σήμερα η κυρίαρχη δύναμη στο πολιτικό σκηνικό της γείτονος. Το περιχαρακωμένο «βαθύ κράτος» της Τουρκίας και οι πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις που συντηρούνται από αυτό όχι μόνο δεν έχουν ανάγκη την Ελλάδα αλλά θα προτιμούσαν μια ευρωπαϊκή ενταξιακή πορεία που δεν θα έθιγε τη θέση και τις επιδιώξεις τους. Επομένως, αυτές οι δυνάμεις επιμένουν να αντιλαμβάνονται την Ευρωπαϊκή Ένωση όχι ως διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αλλά ως έναν «διεθνή οργανισμό» και να διεξάγουν ένα «ανατολίτικο παζάρι» προκειμένου να διατηρήσουν τον ρόλο τους στα τουρκικά πράγματα εκσυγχρονίζοντας τη λειτουργία τους, στον βαθμό που τούτο είναι εφικτό ώστε αυτή η λειτουργία να προσαρμοστεί στις συνθήκες είτε πλήρους ένταξης της Τουρκίας είτε μιας «ειδικής εταιρικής σχέσης» με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια τέτοια τουρκική δυνατότητα διερευνάται συστηματικά στην περίπτωση εφαρμογής των συμβατικών δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η Άγκυρα απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση με βάση το Πρωτόκολλο της Τελωνειακής Ένωσης. Η άρνηση εφαρμογής του αναφορικά με ένα μόνο κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Κυπριακή Δημοκρατία, αποτελεί για την Άγκυρα «πρακτική-πιλότο» που θα κρίνει τον ρεαλισμό αυτής της τουρκικής επιλογής να διασπάσει την κοινοτική συνοχή μεταξύ των μελών ακόμη και στο πεδίο των συμβατικών δεσμεύσεων. Μέχρι στιγμής όλα δείχνουν ότι τα θεσμικά περιθώρια ευελιξίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης να «αναβληθεί» η οριστική συμμόρφωση της Τουρκίας στις συμβατικές υποχρεώσεις της εξαντλούνται ολοένα και περισσότερο. Στο ζήτημα αυτό, για την κυρίαρχη τουρκική στρατιωτικοπολιτική ελίτ πλησιάζει η «ώρα της αλήθειας» και πιθανόν να συνιστά μια σοβαρή ένδειξη ότι οι εσωτερικές συνθήκες στην Τουρκία δεν ευνοούν την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η πολιτική της έντασης στο Αιγαίο, ακόμη και στη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής το 2004, όπου η τοποθέτηση της Ελλάδος θα έκρινε αν θα δοθεί στην Τουρκία το καθεστώς της υποψήφιας προς ένταξη χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δημιούργησε σοβαρούς προβληματισμούς στην ελληνική κυβέρνηση. Η κατάσταση αυτή όμως δεν στάθηκε ικανή να αμφισβητήσει τη στρατηγική επιλογή του 1999 να συνδεθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις με την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, έστω και σε μεσοπρόθεσμη προοπτική μετά την κυβερνητική επιλογή της εγκατάλειψης της βραχυπρόθεσμης επιλογής για την κοινοτική θέσπιση ενός «οδικού χάρτη» (roadmap) προόδου των διμερών σχέσεων και των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Τόσο η στρατηγική επιλογή του Ελσίνκι (1999) όσο και η συνακόλουθη διαχείριση των ευρωτουρκικών σχέσεων αποτέλεσε αντικείμενο έντονων προβληματισμών της ελληνικής πολιτικής ελίτ. Οι κυβερνήσεις Κώστα Καραμανλή συνέχισαν σταθερά να στηρίζουν την πολιτική του Ελσίνκι (1999) αναπτύσσοντας τη διμερή συνεργασία με την Τουρκία σε κάθε τομέα όπου υπήρχε γόνιμο έδαφος, όπως η στρατηγική συνεργασία στον τομέα των αγωγών ενέργειας.
Σε διπλωματικό επίπεδο, η ανάπτυξη προσωπικών σχέσεων Καραμανλή - Ερντογάν άνοιξε ένα κανάλι άμεσης επικοινωνίας ανάμεσα στους δύο ηγέτες, χωρίς ωστόσο, πέραν της αρχικής ευφορίας της επίσημης επίσκεψης του Τούρκου πρωθυπουργού στην Αθήνα, να αποδώσει καρπούς σε ό,τι αφορά τη μείωση των τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο. Αντίθετα, η όποια διακύμανση στην έξαρση των εντάσεων φαίνεται ότι υπαγορεύθηκε από εκτιμήσεις και σχεδιασμούς του τουρκικού διπλωματικοστρατιωτικού κατεστημένου ως χειρισμοί της εκάστοτε συγκυρίας των ελληνοτουρκικών σχέσεων, που αποσκοπούν στην κατοχύρωση των τουρκικών διεκδικήσεων και στην αποσύνδεση των διμερών σχέσεων από τις ευρωτουρκικές σχέσεις. Παράλληλες εντατικές προσπάθειες της Άγκυρας σε διεθνείς οργανισμούς (όπως για παράδειγμα ο ICAO ή ΙΜΟ) να φθείρουν τις ελληνικές δικαιοδοσίες, η δραστηριότητα του τουρκικού προξενείου στην Δυτική Θράκη αλλά κυρίως η κατά καιρούς εξαιρετικά προκλητικές παραβιάσεις και παραβάσεις στο Αιγαίο, ακόμη και σε περιόδους διμερών επαφών (π.χ. επίσκεψη Μολυβιάτη στην Άγκυρα) ή δραστηριοτήτων υψηλών προσώπων (όπως του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κ. Παπούλια στο Αγαθονήσι) που ενέχουν τον χαρακτήρα προσωπικής αποδυνάμωσής τους, δημιουργούν την εντύπωση ότι ο κύκλος της «μετα-Ελσίνκι εποχής» κλείνει, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά διπλωματικούς και επιχειρησιακούς χειρισμούς στα ζητήματα εθνικής ασφάλειας.
Η διαχείριση των εντάσεων
Η ελληνική διπλωματία κινδυνεύει να υπερκερασθεί από την τουρκική αν η Αθήνα υποτιμήσει τον στρατηγικό ορίζοντα που διέπει την τουρκική διπλωματική τακτική.
Η τουρκική στρατηγική πρόκληση δεν μπορεί να απαντηθεί παρά μόνο με ανάλογες ελληνικές στρατηγικές επιλογές. Από τη σκοπιά της Άγκυρας, η τουρκική πρακτική δεν συνιστά μεταβολή. Αντίθετα συνιστά «συνήθη» πρακτική, καθώς η Τουρκία εμφανίζεται να είναι συνεπής στην πολιτική στρατηγική της και στους διπλωματικούς και στρατιωτικούς χειρισμούς που την υλοποιούν. Η άσκηση στρατιωτικής πίεσης στο Αιγαίο εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας εξακολουθεί να είναι μία σταθερά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η διακηρυγμένη τουρκική επιδίωξη της αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας και των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων συνεχίζει να έχει σημαντικές επιπτώσεις.
Σε διεθνές επίπεδο παγιώνει μια θεώρηση του ζητήματος όχι ως τουρκική διεκδίκηση αλλά ως ύπαρξη μιας «γκρίζας ζώνης» σε ό,τι αφορά ελληνική κυριαρχία. Σε διπλωματικό επίπεδο επιχειρεί να ακυρώσει ή να φθείρει τις ελληνικές θέσεις. Για παράδειγμα, στην περίπτωση εφαρμογής του Πρωτοκόλλου Τελωνειακής Ένωσης Ε.Ε. - Τουρκίας, όταν ο μεταρρυθμιστής Ταγίπ Ερντογάν δηλώνει ότι «αν είναι να διακοπούν οι διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε., επειδή δεν υποχωρούμε στο θέμα του πρόσθετου πρωτοκόλλου, ας διακοπούν», ουσιαστικά πιέζει διπλωματικά τους Ευρωπαίους εταίρους προς μία κατεύθυνση αντίθετη με τις ελληνικές επιδιώξεις και, εφόσον δεν υπάρχει κατάλληλη ελληνική απόκριση προς τους εταίρους μας, η πίεση θα μεταφέρεται πάντοτε στην ελληνική πλευρά.
Κινδυνεύει να ανακοπεί άμεσα ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Τουρκίας και μάλιστα λόγω του Πρωτοκόλλου Τελωνειακής Ένωσης; Κανείς έγκυρος αναλυτής στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό δεν ισχυρίζεται κάτι τέτοιο, παρά τις αναμφισβήτητες δυσκολίες να υπάρξει αλλαγή πλεύσης του τουρκικού καθεστώτος ή του Ερντογάν να το επιβάλει. Αλλά πάλι, αν η Τουρκία δεν μπορεί να μετασχηματιστεί για την αποδοχή του κοινοτικού κεκτημένου, τότε ποιο είναι το ζητούμενο της ενταξιακής πορείας της τόσο για την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο, ειδικότερα, και για το ελληνικό πρόβλημα ασφάλειας; Πέραν όμως αυτών, στην ελληνική εσωτερική πολιτική προσπαθεί να ευνοήσει το «άνοιγμα» μιας διαδικασίας αναθεώρησης της μετά το 1974 εθνικής στρατηγικής στην κατεύθυνση «συμβιβαστικών» λύσεων που βασίζονται στην παραχώρηση ελληνικής κυριαρχίας.
Με άλλα λόγια, στο εσωτερικό πολιτικό πλαίσιο η Άγκυρα κινείται προς μια εντελώς αντίστροφη κατεύθυνση επηρεασμού των εξελίξεων από αυτήν που η Ελλάδα επιχειρεί στις εσωτερικές εξελίξεις της Τουρκίας, μέσω της στήριξης που παρέχει στην τουρκική υποψηφιότητα για ένταξη στην Ε.Ε., θεωρούμενης ως διαδικασία «ευρωπαϊκού μετασχηματισμού» της Τουρκίας και, άρα, μεσοπρόθεσμα, άρσης των τουρκικών εδαφικών διεκδικήσεων. Έχουν συσσωρευθεί σημαντικές ενδείξεις ότι η ελληνική πολιτική στρατηγική κινδυνεύει να υπερκερασθεί από την τουρκική, ακριβώς επειδή βασίζεται σε όρους και προϋποθέσεις που οδηγούνται σε εξάντληση. Αυτό δεν σημαίνει ότι η ελληνική εθνική στρατηγική οφείλει να αναθεωρηθεί, όπως ορισμένοι πολιτικοί κύκλοι διατείνονται.
Η εθνική στρατηγική οφείλει να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες και το όχημα αυτής της αναπροσαρμογής δεν είναι η αναθεώρηση του περιεχομένου της αλλά μια επεξεργασμένη πολιτική στρατηγική που να την υπηρετεί και να ανταποκρίνεται στις νέες συνθήκες. Από τη σκοπιά της διατύπωσης προτεραιοτήτων και πολιτικής στρατηγικής, ο προσδιορισμός των παραμέτρων αυτών συνδέεται άμεσα με την ύπαρξη της σχετικής πολιτικής βούλησης.
Η μετάβαση σε μία νέα στρατηγική
Η προώθηση της σταθερότητας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, με δεδομένες τις θέσεις των δύο πλευρών και του διεθνούς παράγοντα, είναι ζήτημα εσωτερικών και διεθνών συσχετισμών που σε τελική ανάλυση αποκρυσταλλώνουν αυτές τις θέσεις. Οι εσωτερικοί συσχετισμοί, όπως προσδιορίζονται στο ευρύτερο πολιτικό και κοινωνικό εθνικό πλαίσιό τους, καθορίζουν κυρίως τις προτεραιότητες πολιτικής και τις εσωτερικές δυνατότητες και αντοχές για την προώθησή τους. Το κύριο ζητούμενο είναι η διατύπωση μιας πολιτικής στρατηγικής που έχει τη ρεαλιστική δυνατότητα δημιουργίας πλεονεκτικών διεθνών ερεισμάτων για την επίτευξη των στόχων της και αυτό κρίνεται μόνο από τα αποτελέσματά της σε προσδιορισμένο χρονικό ορίζοντα.
Η προσπάθεια να ξεφύγει ολόκληρο το πλέγμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων σε Αιγαίο και Κύπρο από τον αναχρονισμό των εδαφικών διεκδικήσεων και της κατοχής δεν μπορεί παρά να είναι πολυδιάστατη. Να ευνοεί, να διευρύνει και να αξιοποιεί την ανάπτυξη σχέσεων εμπιστοσύνης και συνεργασίας με την Τουρκία.
Ταυτόχρονα όμως, η στήριξη της ελληνικής επιλογής να επικρατήσουν στη γειτονική χώρα πολιτικές δυνάμεις που υποστηρίζουν μια γνήσια εταιρική σχέση και την άρση των διεκδικήσεων, βασίζεται στην επιτυχή ανάσχεση και αποτροπή των τουρκικών προκλήσεων σε Αιγαίο, Δυτική Θράκη και Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό είναι το πλαίσιο που θέτει η επαρκώς διατυπωμένη εθνική στρατηγική, που αδιάλειπτα από το 1974 συνιστά το σταθερό πλαίσιο διαμόρφωσης της εκάστοτε πολιτικής στρατηγικής όλων των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων. Κυβερνήσεις που, παρά τις όποιες ατυχείς στιγμές τους, λάθη και παραλείψεις τους, παρέμειναν - άσχετα από τους λόγους - προσηλωμένες στις επιταγές της εθνικής στρατηγικής.
Επίκεντρο μιας ανανεωμένης πολιτικής στρατηγικής είναι η καθοριστική μεταβολή, με βάση πάντα το διεθνές δίκαιο, των διμερών όρων πάνω στις οποίες η Τουρκία βασίζει την πολιτική στρατηγική πρόκλησης εντάσεων στο Αιγαίο. Η ενδυνάμωση της ελληνικής παρέμβασης σε κάθε διεθνές δικαιακό θεσμικό περιβάλλον και η πρακτική στήριξή της σε επιχειρησιακό επίπεδο με κατάλληλη, ευέλικτη και στοχευμένη διαχείριση των εντάσεων, που να επιβάλλει στην άλλη πλευρά την αποκλιμάκωση των εντάσεων. Η πρόκληση εντάσεων δεν πρόκειται να σταματήσει αν οι εσωτερικές πολιτικές δυνάμεις στην Τουρκία που τις συντηρούν δεν μεταβάλουν πολιτική.
Οι προκλήσεις αυτές μπορούν, όμως, να καταστούν ατελέσφορες και αναχρονιστικές εφόσον δεν μεταβάλλουν το statusquo στο Αιγαίο προς όφελος των τουρκικών διεκδικήσεων. Ωστόσο, καμιά εποικοδομητική πολιτική στρατηγική δεν μπορεί να έχει προοπτική αν δεν εδράζεται σε μια ευρύτερη θεώρηση της Τουρκίας και σε εκείνες τις εσωτερικές και διεθνείς διαστάσεις που αναιρούν την τουρκική αναθεωρητική πολιτική και την εντάσσουν σε ένα περιβάλλον σταθερότητας, αμοιβαίας ασφάλειας και εξισορρόπησης θεμιτών συμφερόντων. Παρά την πολιτική κυριαρχία των «καθεστωτικών δυνάμεων» υπάρχει μια κοινωνική και πολιτική δυναμική που διατρέχει την τουρκική κοινωνία και πολιτική στην κατεύθυνση του εκδημοκρατισμού. Οι εξελίξεις στη γείτονα χώρα, που διατρέχουν σε βάθος την τουρκική κοινωνία, οικονομία και πολιτική, διέπονται από αντιθέσεις και αντιφάσεις και συνεχίζουν, σε ορισμένες τουλάχιστον εκφάνσεις, να είναι απρόβλεπτες.
* Ο δρ Στέλιος Αλειφαντής είναι διευθυντής του Κέντρου Ανάλυσης Διεθνών Συγκρούσεων.
Το συγκρότημα Λαμπράκη επιτίθεται στο μάθημα των Θρησκευτικών Για ποιό λόγο γίνεται αυτό;
Όταν το περασμένο καλοκαίρι ο κ. Στυλιανίδης (Υπουργός Παιδείας τότε) με τις γνωστές εγκυκλίους άλλαζε το καθεστώς των απαλλαγών από τα Θρησκευτικά εις βάρος του μαθήματος και των θεολόγων, πολλές εφημερίδες θριαμβολογούσαν γιατί το μάθημα αυτό επιτέλους υποβαθμιζόταν.Πέρασαν μήνες από τότε. Το ζήτημα των απαλλαγών παραμένει σε εκκρεμότητα με τους θεολόγους να ζητούν μέσω της ΠΕΘ (Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων) απόσυρση των εγκυκλίων και τον Αρχιεπίσκοπο να ζητά πριν λίγες μέρες οριστική λύση του θέματος από τον Υπουργό Παιδείας.
Μαζί όμως με την επαναφορά του θέματος από τους θεολόγους και τη Διοικούσα Εκκλησία ξεκίνησαν τις επιθέσεις τους κατά του μαθήματος των Θρησκευτικών οι δημοσιογράφοι πολλών εφημερίδων με πρώτους και καλύτερους αυτούς που ανήκουν στο γνωστό Δημοσιογραφικό Όμιλο Λαμπράκη.
Τα τρία τελευταία δείγματα ΔΟΛιων επιθέσεων κατά του μαθήματος των Θρησκευτικών είναι:
1. Το σύντομο ειρωνικό σχόλιο της εφημερίδας Το ΒΗΜΑ (13/2/2009) στην πρώτη της σελίδα όπου κάτω από τον τίτλο «Ήμαρτον Θεέ μου...» η εφημερίδα αναρωτιέται πως οι έφηβοι στην Ελλάδα, 200 χρόνια μετά το Δαρβίνο, διδάσκονται 2 ώρες Θρησκευτικά και 1 Χημεία.
2. Η επίθεση κατά του μαθήματος των Θρησκευτικών από τον κ. Χρήστο Λούη, Πρόεδρο του Τμήματος Βιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης που φιλοξένησε η εφημερίδα Τα Νέα (19/2/2009).
3. Η αναδημοσίευση από την ειδησεογραφική ιστοσελίδα in.gr αλλά και από Το ΒΗΜΑ των απόψεων του κ. Λούη που γράφτηκαν στα Νέα.
Το ΒΗΜΑ, τα ΝΕΑ και το in.gr ανήκουν όλα στον Όμιλο Λαμπράκη. Είναι τυχαία η πολεμική εναντίον των Θρησκευτικών; Όχι. Και είμαστε βέβαιοι ότι τώρα που το ζήτημα των απαλλαγών τίθεται ξανά, οι γραφίδες των δημοσιογράφων του ΔΟΛ θα επιστρατευθούν για να ρίξουν άπλετο μελάνι εναντίον των Θρησκευτικών.
Όμως ευτυχώς πέρασε η εποχή που οι Έλληνες ενημερώνονταν μόνο από τις εφημερίδες. Όλο και περισσότερες έρευνες αποδεικνύουν ότι οι Έλληνες δεν δείχνουν εμπιστοσύνη στους μεγαλοδημοσιογράφους των γνωστών συγκροτημάτων αλλά στα blogs των ανωνύμων που παρέχουν ορθή ενημέρωση.
Από Θρησκευτικά
Αμυντικά θέματα & λοιπά Ευτράπελα
• Ο άτυπος υπαρχηγός του ΠΑΣΟΚ (ας τον πούμε επιτελάρχη για να ταιριάζει με τη φύση της στήλης) Νίκος Παπανδρέου δήλωσε: «Ο κ. Σημίτης μπορεί να είναι ένας καλός Πρόεδρος». | |
• Δεν ξέρω ποιες σκοπιμότητες εξυπηρετεί αυτή η δήλωση. • Ο Ν. Π. (έχει διπλή υπηκοότητα) υπερηφανευόταν τις προάλλες, ως αμερικανός πολίτης, ότι είναι ένας από αυτούς που ανέδειξαν διά της ψήφου τους τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ομπάμα. Καιρός είναι να αναδείξει και τον Έλληνα… • Έχουμε μια ωραία πρόταση: Η ορκωμοσία του να γίνει πάνω στο υποβρύχιο που γέρνει ή σε μια από τις γηραιές φρεγάτες που εκσυγχρονίσθηκαν ή σ' ένα υδροπτέρυγο ZUBR, από αυτά που είναι αραγμένα και ακίνητα στον ναύσταθμο. Να υπερίπταται, ακόμη, σμήνος ελικοπτέρων ΝΗ-90, τα οποία αγοράστηκαν σε διπλή τιμή από αυτήν των Φινλανδών. • Προσκεκλημένοι, ασφαλώς, να είναι όλοι οι «νταβατζήδες» των οπλικών συστημάτων που αγοράστηκαν επί της ένδοξης οκταετίας Σημίτη. Εκπαίδευση σε στρατιωτικές σχολές • Οι πάντες γνωρίζουν ότι προορισμός και λόγος λειτουργίας των στρατιωτικών σχολών είναι η δημιουργία ηγετών. Η στρατιωτική σχολή παράγει ή επιχειρεί να παράγει ηγέτες και όχι καθηγητές χοροδιδασκαλείων. Δεν είναι κολέγια του Ίτον ή της κυρίας Λολότας. • Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου η εκπαίδευση στις στρατιωτικές σχολές είναι σκληρή, μάλιστα τα όρια της «σκληρότητας» αναφέρονται σαφώς στους κανονισμούς λειτουργίας της καθεμιάς. • Υπάρχει για τους ενδιαφερόμενους και ένα πόνημα του διαπρεπούς τούρκου δημοσιογράφου Μεχμέτ Αλί Μπιράντ, με τίτλο «Μάλιστα κ. διοικητά» (Εκδόσεις Φλώρος 1990), στο οποίο περιγράφεται η εκπαίδευση στελεχών στη γείτονα. Έπρεπε ήδη να διδάσκεται στις στρατιωτικές σχολές και να μελετάται από τα επιτελεία. • Το να βγαίνουν, λοιπόν, ανεύθυνοι και λαϊκιστές και να αφηγούνται ανοησίες για τη σκληρότητα της εκπαίδευσης στα παραγωγικά σχολεία των ελληνικών ΕΔ, είναι τουλάχιστον ανεγκέφαλο ή ακουσίως προβοκατόρικο. Η επιστροφή της γηραιάς κυρίας... • Στο θέατρο της οδού Κεφαλληνίας γιορτάζεται, εντός των ημερών, η 100ή παράσταση του έργου του Φρίντριχ Ντίρενματ Η επιστροφή της γηραιάς Κυρίας, με τους έξοχους Αρβανίτη - Φέρτη. • Στο υπουργείο Άμυνας γιορτάζεται με σαμπάνιες και χαβιάρι η θριαμβευτική επιστροφή του... γηραιού κυρίου Λιακουνάκου. Κόκκινα χαλιά έστρωσαν... • Σύμπαν το υπουργείο και τα επιτελεία και ορδές κυπταυχένων λαμογιών, σπεύδουν να τακτοποιήσουν τις υποθέσεις του. Παλιές και καινούργιες... • Το υπουργείο της διαφάνειας και της αποστροφής των «οπλάδων» κάνει ό,τι μπορεί να διανοηθεί μια σατανική φαντασία, όλα τα κόλπα, για να κουκουλώσει το μέγα σκάνδαλο του ηλεκτρονικού πολέμου. Ενός ανύπαρκτου προγράμματος, για το οποίο δόθηκαν 80 δισ. δρχ. ως προκαταβολή από τον κ. Άκη, την ημέρα που εγκατέλειπε το ΥΕΘΑ. Του τη χαρίζουν... Ούτε ποινικές ρήτρες, ούτε εκπτώσεις γνωρίζουν οι αφέντες... • Κάνουν ό,τι μπορούν να κουτσουρέψουν τις προδιαγραφές των πυρομαχικών των αρμάτων, ώστε να τις κόψουν «κοστούμι» στον επιστρέψαντα... • Ενώ συστηματικά και μεθοδευμένα θάπτουν, κυριολεκτικά, τους φακέλους των αντισταθμιστικών άλλων, προωθούν ταχύτατα εκείνους που ενδιαφέρουν τον κ. Θ.Λ. (π.χ. ΝΗ-90). • Έσπευσαν να επιταχύνουν τις διαδικασίες διάθεσης 300 εκατ. ευρώ (προκαταβολή 90 εκατ. ευρώ) για τον εκσυγχρονισμό των πυραυλακάτων Vosper που αντιπροσωπεύονται από τον ίδιο. • Τελικά, βλέπουμε σήμερα να επαναλαμβάνεται το φαινόμενο Σημίτη - Άκη. Ένας πρωθυπουργός, να αφήνει τα τρωκτικά να χορεύουν. Ο Καραμανλής δεν μπορεί να ελέγξει το υπουργείο του; Γιατί; Ο κύκλος Άμυνας του ΠΑΣΟΚ • Τους αναφέραμε στο προηγούμενο. • Αυτοί που τον αποτελούν, δυστυχώς, δεν μπορούν να ασκήσουν έλεγχο στο ευάλωτο και αμαρτωλό ΥΕΘΑ. Τι περιμένουμε να κάνει δηλαδή η κ. Βάσω Παπανδρέου, που είχε υπογράψει όλες τις αμαρτωλές συμβάσεις εξοπλισμών του Σημίτη; • Τι να πει για το υποβρύχιο που γέρνει, για το αίσχος του θαψίματος του ηλεκτρονικού πολέμου, για τον εκσυγχρονισμό των γηραιών φρεγατών, για την υπερκοστολόγηση των ΝΗ-90; Όλα φέρουν την υπογραφή της... Και ο κ. Καρχιμάκης με τις γνωστές καρχιμακιές... • Με ευχάριστη έκπληξη είδα προχθές να μπαίνει ορμητικά στον χώρο της Άμυνας, μ' ένα μπαράζ 3 τεκμηριωμένων ερωτήσεων (ελικόπτερα «Απάτσι», απευθείας ανάθεση οπλικών συστημάτων, ταφή αντισταθμιστικών) ένας έντιμος πολιτικός, ο Νάσος Αλευράς, που έχει απομονωθεί όμως από τον Γιωργάκη, μαζί με τον Αλέκο Παπαδόπουλο. Είναι εκτός κύκλου, αμφότεροι, αλλά εντός ουσίας και σοβαρότητας. Πηγή |
Πρώτο «τεστ αντοχής» για τα εθνικά θέματα
Με «όχημα» την ελληνική προεδρία του ΟΑΣΕ, η Ντόρα Μπακογιάννη με το «διπλό καπέλο» της υπουργού Εξωτερικών και της προεδρεύουσας του ΟΑΣΕ πραγματοποιεί επίσκεψη εργασίας στην αμερικανική πρωτεύουσα, όπου (την Τετάρτη) θα συναντηθεί με την ομόλογό της Χίλαρι Κλίντον, τον αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών Τζέιμς Στάινμπεκ και τον υφυπουργό Εξωτερικών για πολιτικές υποθέσεις Ουίλιαμ Μπερνς, αλλά και με τον σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας, στρατηγό Τζέιμς Τζόουνς (σήμερα).
Καθώς η κυβέρνηση Ομπάμα βρίσκεται ακόμα στα πρώτα βήματά της, μέσα σ' έναν κυκεώνα προβλημάτων, με αιχμή του δόρατος την αμερικανική οικονομία και τη διάσωσή της, είναι προφανές ότι η γραφειοκρατία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν έχει προλάβει να «φρεσκάρει» ούτε τους φακέλους της για την Ελλάδα και πολύ περισσότερο την ήδη διαμορφωμένη εικόνα που έχει για την Ελλάδα.
Από την άλλη πλευρά ούτε και η υπουργός Εξωτερικών έχει να προσθέσει πολλά στον αντίστοιχο ελληνικό φάκελο των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, εκτός από δύο συγκυριακά θέματα, που φυσικά δεν πρόκειται να θιγούν στις συναντήσεις αυτές, αφού για την ελληνική κυβέρνηση «επισήμως» δεν υπάρχουν:
**Επιδεινούμενη εικόνα της κυβέρνησης Καραμανλή, με ανοιχτό το ερώτημα των πρόωρων εκλογών με άγνωστο το αποτέλεσμά τους.
**Συνεχώς αυξανόμενη προκλητικότητα της συμμάχου Τουρκίας στο Αιγαίο, με τελευταίο γεγονός στη σειρά τη μεγάλη τουρκική άσκηση στο Αιγαίο τον Μάρτιο, με πρόσκληση συμμετοχής και προς τις ΗΠΑ.
Ετσι εκ των πραγμάτων η κ. Μπακογιάννη θα έχει την ευκαιρία και το προνόμιο των «προσωπικών επαφών» με τους αξιωματούχους της κυβέρνησης Ομπάμα.
Επισήμως η ελληνική πλευρά θα θέσει «τα θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος», δηλαδή το Κυπριακό, τα ελληνοτουρκικά, το θέμα με την ΠΓΔΜ, τα οποία προσφάτως έχουν ενδυθεί τη φρασεολογία των «ελληνικών ευαισθησιών», τις οποίες θα πρέπει «να προσέξει» η κυβέρνηση Ομπάμα. Η κ. Μπακογιάννη θα ήθελε, για λόγους προσωπικού γοήτρου, να τελειώνει το γρηγορότερο δυνατόν η υπόθεση της «ελεύθερης βίζας» για την Ελλάδα, κάτι που δεν κατέστη δυνατόν με την κ. Ράις παρά την «πίεση» που είχε ασκήσει το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών.
Για την αμερικανική πλευρά ενδιαφέρον θα έχει η προσέγγιση της Αθήνας στην πιεστική ανάγκη των ΗΠΑ για αύξηση των συμμαχικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν (χωρίς συμμαχική ανταπόκριση μέχρι τώρα), αλλά και στην αντιμετώπιση των πρόσφατων «τρομοκρατικών» φαινομένων στην Ελλάδα. (Ας μη λησμονηθεί ότι το πλέον πρόσφατο αμερικανικό «χαρτί» για την Ελλάδα ήταν η έκθεση-οδηγία της αμερικανικής πρεσβείας μετά τα γεγονότα του Δεκεμβρίου στην Αθήνα.)
«Ευρωατλαντική» η προσέγγιση
Η κ. Μπακογιάννη επιχείρησε χθες στην Ουάσιγκτον την πρώτη δημόσια επικοινωνία της με την κυβέρνηση Ομπάμα, μιλώντας στο Ινστιτούτο Μπρούκινγκς.
Με δεδομένο ότι η Αθήνα πήρε την προεδρία στον ΟΑΣΕ, με την ενεργό υποστήριξη της Ουάσιγκτον, η κ. Μπακογιάννη εμφανίστηκε πλήρως «ευρωατλαντική» υποστηρίζοντας πρωτίστως την ενδυνάμωση της σχέσης Ε.Ε. -ΗΠΑ (π.χ. η ευρωπαϊκή «ήπια δύναμη» είναι συμπληρωματική με την αμερικανική στρατιωτική ισχύ). Ως εκ τούτου η κ. Μπακογιάννη εμφανίστηκε υπέρμαχος της επανεκκίνησης των σχέσεων ΗΠΑ-Ρωσίας και Ρωσίας-ΝΑΤΟ, υποστηρίζοντας όμως χωρίς κανέναν ενδοιασμό τη θέση της τσέχικης προεδρίας στην Ε.Ε. για μεγαλύτερη προσέγγιση της Ευρώπης με τη Γεωργία και την Ουκρανία - θέμα που αποτελεί κόκκινο πανί για τη Μόσχα.
Στον ίδιο «αφ' υψηλού» τόνο, σε αμερικανικό έδαφος, η προεδρεύουσα του ΟΑΣΕ αναφέρθηκε στην πρόσφατη ενεργειακή κρίση με το ρωσικό αέριο από την Ουκρανία για να τονίσει το πόσο «ευάλωτες παραμένουν οι ενεργειακές προμήθειες» (σ.σ. από τη Ρωσία φυσικά), αλλά και στην «πρόσφατη κρίση« στη Γεωργία, που δεν επιτρέπει τη σταθερότητα στην Ευρώπη.
Η υπουργός Εξωτερικών αναφέρθηκε φυσικά στην ομιλία της στο πρόβλημα με την ΠΓΔΜ, παρατηρώντας ότι οι προεδρικές εκλογές τον Μάρτιο θα είναι μια ακόμα «δοκιμασία-κλειδί», εμμένοντας στις διαπραγματεύσεις υπό τον ΟΗΕ για μια λύση «επικερδή για όλους», χωρίς όμως να επαναλάβει στο αμερικανικό ακροατήριό της την ελληνική θέση για μια ονομασία έναντι όλων.
Η υπουργός Εξωτερικών έκανε ακόμα την καθιερωμένη αναφορά στο Κυπριακό και τις συνομιλίες για την επίλυσή του. Αναφέρθηκε επίσης και στην Τουρκία μόνον για να υποστηρίξει πλήρως την ευρωπαϊκή ένταξη της χώρας με την προϋπόθεση της ικανοποίησης των ευρωπαϊκών κανόνων και αρχών.Πηγή
Επικήρυξαν με 460.000 ευρώ τον δολοφόνο του Σολωμού
Η Λευκωσία επικήρυξε με 460.000 ευρώ τον Κενάν Ακίκ, ο οποίος αναζητείται από την Ιντερπόλ για τη δολοφονία του Σολωμού Σολωμού στις 16 Αυγούστου 1996 στο οδόφραγμα της Δερύνειας. Ο Κενάν Ακίκ, πρώην αξιωματικός του τουρκικού στρατού, ήταν τότε «υπουργός Γεωργίας» του κατοχικού καθεστώτος και σήμερα εμφανίζεται υποψήφιος βουλευτής του κόμματος «Ελευθερία- Μεταρρύθμιση» που μετέχει στο καθεστώς Ταλάτ. Ο πατέρας του δολοφονηθέντος από τον Ακίν κ. Σπ.Σολωμού εξέφρασε αμφιβολίες κατά πόσον θα συλληφθεί ο φονιάς του γιου του, λέγοντας ότι ο δολοφόνος έχει τις πλάτες της Τουρκίας και του Ταλάτ.
Πηγή
Λονδίνο καλεί Αθήνα στο περιθώριο τού τουρκικού «Ηγεμόνα»
Το ελληνικό Πεντάγωνο, σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές, δεν έχει απαντήσει ακόμα επισήμως στη Βρετανία αν θα αποδεχθεί ή όχι την πρόσκληση. Ωστόσο οι περισσότερες εισηγήσεις από επιτελείς είναι να απορριφθεί: «Τυχόν αποδοχή θα νομιμοποιούσε και τις υπόλοιπες δράσεις με τις τουρκικές δυνάμεις που έχουν ως στόχο τη διχοτόμηση του Αιγαίου», λένε υποστηρικτές της άποψης αυτής. Στην τουρκική άσκηση, που σχεδιάζεται για το διάστημα 13-29 Μαρτίου, έχουν κληθεί να πάρουν μέρος δυνάμεις από τις νατοϊκές χώρες ΗΠΑ, Ολλανδία, Βέλγιο και Βρετανία.
Η παρουσία των Βρετανών στην περιοχή- και η συμμετοχή τους στην τουρκική άσκηση που περιέχει πακέτο όλες τις τουρκικές διεκδικήσεις- οφείλεται στην διεξαγωγή της ευρείας αεροναυτικής άσκησης «Τaurus»: η βρετανική άσκηση, στην οποία συμμετέχουν και οι ΗΠΑ και η Γαλλία, ξεκινά από το Πλίμουθ, εκτυλίσσεται στη Μεσόγειο και φτάνει μέσω Σουέζ μέχρι την Ανατολική Ασία! Αυτός είναι και ο λόγος που η Βρετανία αναζητεί μια μεσοβέζικη λύση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας προκειμένου να πραγματοποιηθεί το τουρκικό σκέλος της άσκησης («Ηγεμών») με τις διεθνείς συμμετοχές, χωρίς όμως τις φάσεις που ενοχλούν την Ελλάδα.
Παρ΄ όλο που στο Πεντάγωνο έχει σημάνει σιωπητήριο για το θέμα, την εμπλοκή του Λονδίνου επιβεβαίωσε πηγή της βρετανικής πρεσβείας στην Αθήνα. Σύμφωνα με αυτήν, «υπάρχουν συνεχιζόμενες συνομιλίες που συμπεριλαμβάνουν όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές». Η ίδια πηγή πρόσθεσε ότι σε όλες τις ασκήσεις που συμμετέχουν βρετανικές δυνάμεις, τόσο στο Αιγαίο όσο και οπουδήποτε αλλού, αυτό γίνεται σε απόλυτη εναρμόνιση με το διεθνές δίκαιο και με σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας.
Εξέδωσαν ΝΟΤΑΜ
Στο μεταξύ εξεδόθησαν από τις τουρκικές αρχές διεθνείς αναγγελίες (ΝΟΤΑΜ) για 4 περιοχές στο Αιγαίο στις οποίες η Άγκυρα θέλει να διεξαγάγει αεροπορικές δράσεις στο πλαίσιο της άσκησης «Ηγεμών». Οι αναγγελίες έχουν φτάσει στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ) και θα εξεταστούν από τα υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας.
Σε πολιτικό επίπεδο, ο υπουργός Άμυνας Ευάγγ. Μεϊμαράκης έθεσε το ζήτημα σε ομολόγους του στη σύνοδο του ΝΑΤΟ, ενώ αναμένεται να το θέσει κατά τις επαφές της στην Ουάσιγκτον και η υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη. Το ζήτημα είναι τεράστιο και πρέπει να αντιμετωπιστεί από την κυβέρνηση στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο, δήλωσε η πολιτική εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ για θέματα Άμυνας κ. Βάσω Παπανδρέου.
Πηγή
Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2009
Ιδού η Ρόδος Ιδού και το πήδημα
Εάν θέλετε να ονομάζεστε τούρκοι, είναι πολύ απλό: Μιά (1) ώρα δρόμος και είστε στη "χώρα" σας. Έτσι Απλά , για το μεγάλο...Πήδημα!!!
Ζητούν με προσφυγές αναγνώριση του όρου «τουρκικός»
Εγινε η πρώτη δίκη στο Πρωτοδικείο Ξάνθης
Στα δικαστήρια έχουν προσφύγει σωματεία της μειονότητας στη Θράκη επιδιώκοντας να τους αναγνωριστούν ο όρος «τουρκικός» μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων την άνοιξη του 2008, που έκρινε ότι στις...υποθέσεις για την αυτοαποκαλούμενη «Τουρκική Ενωση Ξάνθης» και την «Πολιτιστική Ενωση Τούρκων Γυναικών» με έδρα την Κομοτηνή υπήρξε παραβίαση του άρθρου 11 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης όσον αφορά την ελευθερία της συνέλευσης και του συνεταιρίζεσθαι.
Να σημειωθεί ότι οι παραπάνω σύλλογοι παρά τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων δεν έχουν σταματήσει ουδόλως τη λειτουργία τους ενώ από ακραίους κύκλους της μειονότητας επιχειρήθηκε μετά την παραπάνω απόφαση να υπάρξει ντε φάκτο λειτουργία τους με τον όρο «τουρκικός».
Τελικά όμως επικράτησαν πιο διαλλακτικές σκέψεις με την προσφυγή των σωματείων στα ελληνικά δικαστήρια. Ετσι η πρώτη προσφυγή έγινε και συζητήθηκε προχθές στο Πολυμελές Πρωτοδικείο της Ξάνθης από τη λεγόμενη «Τουρκική Ενωση της Ξάνθης» ζητώντας να ανακληθεί απόφαση που εκδόθηκε το 1986 και προέβλεπε την διάλυσή της κάτι που επικυρώθηκε αργότερα και από τον Αρειο Πάγο.
Ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ξάνθης, Κώστας Γούναρης, που εκπροσώπησε τον νομάρχη Ξάνθης, Γιώργο Παυλίδη, δήλωσε ότι η ελληνική πολιτεία σέβεται απόλυτα τις αποφάσεις των διεθνών οργάνων, των διεθνών δικαστηρίων και βεβαίως τηρεί και διατηρεί την ελληνική νομιμότητα έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη και στα δικαστήρια της χώρας.
Στη δίκη παρενέβη και η Ομοσπονδία Θρακικών Σωματείων και ο δικηγόρος της Γιάννης Χατζηαντωνίου υποστήριξε ότι η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου είναι ελλιπής, διότι δεν έκρινε το σύνολο των αποφάσεων των ελληνικών δικαστηρίων, δηλαδή του Εφετείου, του Αρείου Πάγου κ.λπ., αλλά μόνο την πρωτόδικη.
Επίσης έκρινε μόνο μια πλευρά του σωματείου, την πολιτιστική κι όχι άλλες π.χ. πολιτικές, που ζητούν λίγο ή πολύ μέσα από το καταστατικό του την εφαρμογή των παρακαταθηκών του Κεμάλ Ατατούρκ κ.λπ.
Η επόμενη δίκη είναι στις 9 Απριλίου στο Μονομελές Πρωτοδικείου Ροδόπης, όπου έχει προσφύγει η αυτοαποκαλούμενη «Πολιτιστική Ενωση Τούρκων Γυναικών Θράκης».
Εγινε η πρώτη δίκη στο Πρωτοδικείο Ξάνθης
Στα δικαστήρια έχουν προσφύγει σωματεία της μειονότητας στη Θράκη επιδιώκοντας να τους αναγνωριστούν ο όρος «τουρκικός» μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων την άνοιξη του 2008, που έκρινε ότι στις...υποθέσεις για την αυτοαποκαλούμενη «Τουρκική Ενωση Ξάνθης» και την «Πολιτιστική Ενωση Τούρκων Γυναικών» με έδρα την Κομοτηνή υπήρξε παραβίαση του άρθρου 11 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης όσον αφορά την ελευθερία της συνέλευσης και του συνεταιρίζεσθαι.
Να σημειωθεί ότι οι παραπάνω σύλλογοι παρά τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων δεν έχουν σταματήσει ουδόλως τη λειτουργία τους ενώ από ακραίους κύκλους της μειονότητας επιχειρήθηκε μετά την παραπάνω απόφαση να υπάρξει ντε φάκτο λειτουργία τους με τον όρο «τουρκικός».
Τελικά όμως επικράτησαν πιο διαλλακτικές σκέψεις με την προσφυγή των σωματείων στα ελληνικά δικαστήρια. Ετσι η πρώτη προσφυγή έγινε και συζητήθηκε προχθές στο Πολυμελές Πρωτοδικείο της Ξάνθης από τη λεγόμενη «Τουρκική Ενωση της Ξάνθης» ζητώντας να ανακληθεί απόφαση που εκδόθηκε το 1986 και προέβλεπε την διάλυσή της κάτι που επικυρώθηκε αργότερα και από τον Αρειο Πάγο.
Ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ξάνθης, Κώστας Γούναρης, που εκπροσώπησε τον νομάρχη Ξάνθης, Γιώργο Παυλίδη, δήλωσε ότι η ελληνική πολιτεία σέβεται απόλυτα τις αποφάσεις των διεθνών οργάνων, των διεθνών δικαστηρίων και βεβαίως τηρεί και διατηρεί την ελληνική νομιμότητα έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη και στα δικαστήρια της χώρας.
Στη δίκη παρενέβη και η Ομοσπονδία Θρακικών Σωματείων και ο δικηγόρος της Γιάννης Χατζηαντωνίου υποστήριξε ότι η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου είναι ελλιπής, διότι δεν έκρινε το σύνολο των αποφάσεων των ελληνικών δικαστηρίων, δηλαδή του Εφετείου, του Αρείου Πάγου κ.λπ., αλλά μόνο την πρωτόδικη.
Επίσης έκρινε μόνο μια πλευρά του σωματείου, την πολιτιστική κι όχι άλλες π.χ. πολιτικές, που ζητούν λίγο ή πολύ μέσα από το καταστατικό του την εφαρμογή των παρακαταθηκών του Κεμάλ Ατατούρκ κ.λπ.
Η επόμενη δίκη είναι στις 9 Απριλίου στο Μονομελές Πρωτοδικείου Ροδόπης, όπου έχει προσφύγει η αυτοαποκαλούμενη «Πολιτιστική Ενωση Τούρκων Γυναικών Θράκης».
Ο τίτλος και η κόκκινη επικεφαλίδα του everythingisgreece
Αντιδρά η Λευκωσία για τις προκλητικές δηλώσεις του δολοφόνου του Σ.Σολωμού
Αμετανόητος ο Κενάν Ακίν
Την έντονη αντίδραση της Λευκωσίας προκάλεσαν οι προκλητικές δηλώσεις του Τούρκου έποικου Κενάν Ακίν, ο οποίος το 1996 δολοφόνησε τον Σολωμό Σολωμού. «Τον πυροβόλησαν και θα τον πυροβολούσα και πάλι» δήλωσε ο Ακίν, που θα είναι υποψήφιος στις εκλογές στα Κατεχόμενα στις 19 Απριλίου.
«Τον πυροβόλησα και θα τον πυροβολούσα και πάλι» δήλωσε ο Κενάν Ακίν, σε συνέντευξη του στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα, ενώ ισχυρίζεται ότι στα Κατεχόμενα θεωρείται ήρωας.
Επίσης, ισχυρίζεται ότι η Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία τον έχει επικηρύξει για 460.000 ευρώ, δεν έχει σοβαρά στοιχεία εναντίον του και ότι «κατηγορείται άδικα».
Καταδικάζουμε με απόλυτο τρόπο τις δηλώσεις ενός ανθρώπου, που διαπνέεται από αισθήματα βαρβαρότητας, δήλωσε ο Κύπριος πρόεδρος Δ.Χριστόφιας. Επίσης, τόνισε ότι οι δηλώσεις Ακίν είναι πρόκληση στα αισθήματα όλων των Κυπρίων.
Ο πρόεδρος της Βουλής Μάριος Καρογιάν, σχολιάζοντας τη συνέντευξη, δήλωσε ότι εκτός από τον Κενάν Ακίν, αμετανόητη είναι και η Τουρκία, που συνεχίζει να προκαλεί και να λειτουργεί αλαζονικά με τις πλάτες κάποιων ισχυρών συμμάχων της.
Ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ Νίκος Αναστασιάδης δήλωσε ότι είναι απαράδεκτο, αδιανόητο και ιδιαίτερα κάκιστο για όσους θέλουν την ειρηνική συμβίωση με τους ελληνοκύπριους, να ανέχονται ανάλογους ανεγκέφαλους να επιβιώνουν μεταξύ τους.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Κενάν Ακίν θα είναι υποψήφιος στις «βουλευτικές εκλογέςΚ στα κατεχόμενα στις 19 Απριλίου.
Ο Ακίν καταζητείται και από την Ιντερπόλ.
Διαβάστε επίσης
