Τα κατάφεραν οι Αμερικανοί και ματαίωσαν τον αγωγό!

Μετά τον Παπανδρέου και ο βούλγαρος πρωθυπουργός... ανακάλυψε ότι προκαλεί  περιβαλλοντικά προβλήματα

Μεγάλη χαμένη η Ελλάδα

Δεν μπορεί να έχουν παράπονο οι φίλοι μας οι Αμερικανοί. Η εντολή τους εξετελέσθη κατά γράμμα. Σαν καλά παιδιά ανοίξαμε τον δρόμο για τη... ματαίωση της κατασκευής του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης.

Ως κεραυνός έπεσε η δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου, σε προεκλογική συγκέντρωση τον Σεπτέμβρη του 2009, ότι θα παγώσει τον αγωγό μέχρι να γίνει μελέτη των περιβαλλοντικών επιπτώσεων στην περιοχή και να ληφθούν μέτρα για την αντιμετώπισή τους. Νύξη δεν είχε διατυπωθεί ποτέ κατά της κατασκευής του αγωγού. Ούτε όταν μπήκαν οι πρώτες υπογραφές στο Ζάππειο, από τους τρεις πρωθυπουργούς, Ρωσίας, Βουλγαρίας, Ελλάδας.

Τίποτε δεν προμήνυε την αιφνιδιαστική αλλαγή γραμμής του Παπανδρέου. Απόλυτος αιφνιδιασμός. Η εξήγηση κοινή. Έδινε διαπιστευτήρια, εν όψει της εκλογικής αναμέτρησης, στους φίλους πέραν του Ατλαντικού.

Η συνέχεια ανήκε στο νέο αμερικανάκι στη γειτονιά μας, τη Βουλγαρία. Είχαν προηγηθεί κάποιες περίεργες καθυστερήσεις και αναβολές στην επίλυση προβλημάτων για την έναρξη της κατασκευής του αγωγού, με το πρόσχημα ότι θέλει μεγαλύτερο ποσοστό.

Ο... φίλος μας ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας, θυμάστε, εκείνος με το σκουφί της Adidas, που ήρθε να συνδιαλλαγεί με τους απεργούς αγρότες για να αποσυρθούν από τα μπλόκα ώστε να ανοίξουν οι δρόμοι και να περάσουν τα βουλγαρικά φορτηγά, έβαλε την ταφόπλακα, ανακοινώνοντας ότι αποσύρεται οριστικά η Βουλγαρία από την κατασκευή του αγωγού Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης.

Η... απόφαση, λέει, πάρθηκε κατόπιν αντίδρασης των κατοίκων των παραθαλάσσιων πόλεων του Εύξεινου Πόντου και της ευρύτερης περιοχής!

Ο ανεπιθύμητος για την Ουάσινγκτον αγωγός μένει πλέον στα χαρτιά! Η επιχείρηση απομόνωσης της Ρωσίας έκανε ένα βήμα. Έκλεισε η ενεργειακή δίοδος που πήγε να ανοίξει η Ρωσία προς την Ευρώπη. Οι ελπίδες που είχαν επενδυθεί σ' αυτόν τον αγωγό, για στήριξη στα εθνικά μας θέματα και να 'χουμε κάποιες πλάτες, ώστε να μη μας θεωρούν δεδομένους, έσβησαν. Για να κάνουμε το χατίρι της συμμάχου μας, της Αμερικής. Τουλάχιστον να παίρναμε και κανένα αντάλλαγμα... Όχι μόνο δεν πήραμε αλλά έχει και συνέχεια η ζημιά. Σταματάει και ο άλλος αγωγός, ο Southstream, που θα περνούσε από κάποια σημεία της χώρας.

Πρόκειται για πολύ μεγάλη ανατροπή για την Ελλάδα. Και από οικονομικής πλευράς αλλά και για τη στήριξη που χρειαζόμαστε για τα εθνικά μας θέματα.

Προτεραιότητα, βλέπεις, δεν έχουν τα δικά μας... Αυτό που πετύχαμε ήταν να στείλουμε τον Πούτιν στην αγκαλιά του Ερντογάν. Βλέπεις οι Τούρκοι τα παίζουν όλα για τα συμφέροντα της πατρίδας τους.

Και δεν υπολογίζουν κανέναν... Ενώ εμείς...
Το Παρόν

«Το στρατηγικό βάθος» μιας μεγαλοϊδεατικής παράκρουσης

Του καθηγητού ΒΑΣΙΛΗ ΦΙΛΙΑ πρώην Πρύτανη Παντείου ΠανεπιστημίουΤην προπερασμένη Τετάρτη (2/6/2010), στην εκπομπή «Ανιχνεύσεις» της ΕΤ3, τρεις έλληνες καθηγητές συζήτησαν το νεοεκδοθέν βιβλίο του τούρκου υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου «Το στρατηγικό βάθος».
Από τη συζήτηση «προέκυψε» ότι το βιβλίο αυτό διακρίνεται από αναλυτικό βάθος, ατράνταχτη επιχειρηματολογία και πολιτικό αισθητήριο πρώτου μεγέθους.

Είναι έτσι τα πράγματα, οπότε θα έχουμε να κάνουμε με ένα έργο μεγάλης επιστημονικής και πολιτικής εμβέλειας, ή όχι; Πρώτο ερώτημα.

Και ένα δεύτερο: Σε τι αποσκοπεί και τι υποκρύπτει η συγγραφή του;

***

Θα προχωρήσω στην επί της ουσίας ανάλυση του βιβλίου αυτού και δεν θα υπεισέλθω στο διάχυτο φοβικό και ηττοπαθές κλίμα που επικράτησε στη διάρκεια της συζήτησης.

Ο καθένας, που αξιώνει μια θέση ως διαμορφωτής της κοινής γνώμης, πρέπει κάθε φορά που λέει κάτι να αναλογίζεται την ευθύνη του απέναντι στον λαό που τον γέννησε, αντί να ηδονίζεται αυτάρεσκα με τους χρησμούς και τις φραστικές πομφόλυγες που εκπέμπει.

***

Πρώτη και καίρια παρατήρηση που πρέπει να γίνει και δεν την έκαναν οι συνομιλητές της προπερασμένης Τετάρτης, είναι ότι η συνολική σύλληψη και ο τρόπος προσέγγισης του βιβλίου του Νταβούτογλου δεν είναι ούτε νέα ούτε πρωτότυπη. Αποτελεί κακέκτυπο του υποδείγματος των γνωστών βιβλίων του Μπρεζίνσκι και του Χάντιγκτον, για να αναφερθούμε στα σημαντικότερα.

Δεύτερη παρατήρηση, το βιβλίο του Νταβούτογλου χαρακτηρίζεται από μια άναρχη παρουσίαση σκέψεων και «αποδεικτικού» υλικού, είναι φλύαρο και ανακυκλούμενο. Λίθοι και πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι και η εικόνα ενός σκύλου που κυνηγάει την ουρά του.

Αλλά ας τα παραβλέψουμε αυτά ως «δευτερεύοντα» και ας προχωρήσουμε στα πρωτεύοντα.

Ο Νταβούτογλου διαστρέφει συστηματικά την Ιστορία είτε παρερμηνεύοντάς την είτε με ηθελημένες παραλείψεις κρισίμων στοιχείων.

Ό,τι δεν μας συμφέρει απλώς δεν το αναφέρουμε ή το φωτίζουμε μονόπλευρα καλλωπίζοντας την εικόνα του. Η Ιστορία, όμως, δεν διορθώνεται με τη χρήση κολλαγόνων ουσιών και ψιμυθίων.

Σε δύο κρίσιμα κεφάλαια (2ο και 3ο) μας λέει, μεταξύ άλλων, ο κ. Νταβούτογλου τα εξής ανήκουστα:

- Η Οθωμανική Αυτοκρατορία σε αντίθεση με τη Δύση δεν είχε αποικίες ούτε αποικιοκρατική αντίληψη.

Τι να τις κάνει τις αποικίες όταν είχε σε καθεστώς δουλείας δεκάδες λαούς, που μέσω ενός στυγνού φορολογικού συστήματος τους απομυζούσε μέχρι το κόκαλο;

- Η Οθωμανική Τουρκία είχε μια ιδιαίτερη πολιτική κουλτούρα, την οποία έχει και η σημερινή Τουρκία. Μια κουλτούρα ανοχής, κοσμοπολιτισμού και σύνθεσης, σε τρόπο ώστε να υπάρχει ένα υπόβαθρο ισότητας για όλους τους λαούς που τη συνέθεταν…

Ούτε κουβέντα για τη λέξη «ραγιάς» που αφορούσε όλους τους μη οθωμανούς υπηκόους της, κουβέντα για την αδιάκοπη αλυσίδα σφαγών των υποτεταγμένων πληθυσμών, κουβέντα για το παιδομάζωμα, κουβέντα για το θεάρεστο έργο του κομιτάτου «Ένωση και Πρόοδος» με την εξολόθρευση των Αρμενίων, των Ποντίων και των άλλων Ελλήνων, των Ασσυρίων κ.ο.κ., ούτε φυσικά για τη σημερινή διά μαχαίρας αντιμετώπιση του κουρδικού και του αλεβικού ζητήματος.

- Οι Οθωμανοί «εγκατέλειψαν» τη Βόρειο Αφρική, τη Μέση Ανατολή, τον Νότιο Καύκασο και τα Βαλκάνια (μέγα λάθος μας, λέει ο Νταβούτογλου)…

«Εγκατέλειψαν» ή εξεδιώχθησαν (πόσο, αλήθεια, μας θυμίζει αυτό τον ρεπούσειο «συνωστισμό στη Σμύρνη»); Σαν να μην υπήρξαν οι αλλεπάλληλες συντριπτικές ήττες των Οθωμανών από τους Ρώσους, η Ελληνική Επανάσταση, το Ναυαρίνο, ο Λώρενς της Αραβίας και ο ξεσηκωμός των Αράβων. Όλα εξαφανίζονται στο «μεγαλείο» του νεοοθωμανικού οράματος…

- Ο οθωμανικός πολιτισμός, ανεξάρτητα από την όποια συρρίκνωση της αυτοκρατορίας, δεν είναι μόνον πολιτικός, αλλά ένας ευρύτατος πολιτισμός που γεφυρώνει το χριστιανικό με το μουσουλμανικό, το δυτικοευρωπαϊκό με το ασιατικό «βάθος» (;;;) (τα ερωτηματικά δικά μας)…

Πρόκειται περί αμάθειας ή περί θράσους;

Ποια είναι στην πραγματικότητα τα αυτόχθονα στοιχεία του οθωμανικού πολιτισμού στις εικαστικές τέχνες, τα γράμματα, τη μουσική, την αρχιτεκτονική κ.ο.κ.; Στο σύνολό του ο οθωμανικός πολιτισμός είναι επιγονικός, χωρίς να είναι συνθετικός – αραβικός, περσικός και ελληνικός. Ακόμα και χριστιανικές καταβολές με ελάχιστα στοιχεία πρωτοτυπίας συγκροτούν το ετερόκλητο μείγμα, που ο Νταβούτογλου ονομάζει «οθωμανικό πολιτισμό».

***

Οι Οθωμανοί Τούρκοι (Οσμανλήδες) ξεκίνησαν ως ορδή και έγιναν λαός με βίαιους εξισλαμισμούς τεράστιας κλίμακας. Ορθά λοιπόν ο Νταβούτογλου τοποθετεί τη θρησκεία ως παράμετρο εθνικής συνοχής. Όμως δεν μας εξηγεί γιατί αυτή η συνοχή δεν λειτουργεί απέναντι και σε σχέση με τους Κούρδους που είναι μουσουλμάνοι. Πού «μπάζει» εδώ και για ποιους λόγους το νεοοθωμανικό όραμα;

Αφήνει να εννοηθεί ο συγγραφέας ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία έδωσε έναν υπέρτερο τρόπο διοίκησης και οργάνωσης του κράτους. Αγνοεί λοιπόν ότι οι Σελτζούκοι Τούρκοι, πολύ πριν εμφανισθούν οι Οθωμανοί στο προσκήνιο, αναγνώριζαν σε όλη τη γραμμή το διοικητικό, πολιτικό και πολιτιστικό προβάδισμα του Βυζαντίου, το οποίο ήθελαν όχι να καθυποτάξουν, αλλά να υποκαταστήσουν;

Σεβάστηκε η Οθωμανική Αυτοκρατορία τις ξένες θρησκείες, βασικά τον Εβραϊσμό και τον Χριστιανισμό. Ναι, διότι αν δεν το έκανε θα είχε να αντιμετωπίσει μια συνεχή επαναστατική διέγερση των αλλόθρησκων πληθυσμών. Όμως από το άλλο μέρος αποκεφάλισε μεθοδικά τις όποιες πολιτικές ηγεσίες των κατακτημένων λαών, ακόμη και εκείνες που επρόσκειντο στο «τουρκικόν σαρίκιον» (παράδειγμα ο Νοταράς και οι συν αυτώ).


Χρησιμοποίησε χριστιανούς –κυρίως Έλληνες– η Οθωμανική Αυτοκρατορία ως ανωτάτους αξιωματούχους της Πύλης με κορυφαίο παράδειγμα τους μεγάλους δραγουμάνους (υπουργούς Εξωτερικών). Ναι, αλλά αυτοί ακολουθούσαν σε όλη τη γραμμή πλεύσης τις εντολές του σουλτάνου και λόγω θρησκείας, μορφώσεως και γλώσσας (ελληνικής, που ήταν η lingua franca –κοινή γλώσσα– της αυτοκρατορίας) είχαν την καλύτερη δυνατή πρόσβαση και ικανότητα χειρισμού προς τους δυτικούς και τους Ρώσους. Το περίφημο «χωνευτήρι λαών και πολιτισμών» του κ. Νταβούτογλου ήταν, επομένως, από κάθε άποψη επίπλαστο και ψευδεπίγραφο.

***

Το όραμα Νταβούτογλου, χρησιμοποιώντας αυτά τα ανύπαρκτα δεδομένα βάσης, είναι να ανασυσταθεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία ως μια ανατολική πολυεπίπεδη υπερδύναμη, που στηριγμένη στο πολιτικοστρατιωτικό της βάρος και την οικονομικοβιομηχανική της ισχύ θα επιτύχει «ειρηνικά», με μια σειρά από «διεισδύσεις», να γίνει:

Πρώτον, ο βασικός συντελεστής των γεωπολιτικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή, την Πρόσω Ασία και τα Βαλκάνια.

Δεύτερον, ο κύριος παράγων που θα γαληνεύσει και θα καθοδηγήσει τους Άραβες και θα βάλει το Ισραήλ στη θέση του.

Τρίτον, ο μεγάλος γεφυροποιός μεταξύ του ΝΑΤΟ και των δυτικών από το ένα μέρος και των παραδοσιακών αντιπάλων τους (Συρία, Ιράν και όλου του, κατά τον Μπους, «άξονα του κακού»).

Τέταρτον, η δύναμη εκείνη που στηριγμένη στις οθωμανικές πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας, τις επαναστατικές δυνάμεις της Τσετσενίας και τη «βελούδινη» Γεωργία θα συμβάλει αποφασιστικά στη συγκράτηση του ρωσικού επεκτατισμού.

Πέμπτον, η μεγάλη εκείνη χώρα από την οποία υποχρεωτικά θα περνάνε οι κύριοι αγωγοί ανεφοδιασμού της Ευρώπης με ενεργειακά καύσιμα (πετρέλαιο, φυσικό αέριο).

***

Η λογική του βιβλίου του Νταβούτογλου έχει πολλές ομοιότητες με εκείνη του «Ο Αγών μου» του Χίτλερ. Αρκεί στη θέση του «πανγερμανισμός» να μπει η λέξη «παντουρκισμός», στη θέση της «άριας φυλής» η θέση «τουρκική φυλή», στη θέση του «ζωτικού γερμανικού χώρου», το «ευρύτερος οθωμανικός χώρος». Με μία διαφορά, θα μπορούσε να πει κάποιος «καλόπιστος»: Ο Νταβούτογλου θέλει η πραγμάτωση του νεοοθωμανικού οράματος να γίνει με «διεισδύσεις» και χρησιμοποίηση των τουρκικών πυρήνων, που έχει αφήσει πίσω της η παλαιά Οθωμανική Αυτοκρατορία, όχι διά των όπλων.

Οι πυρήνες αυτοί, ως εφαλτήρια μιας νέας εξόρμησης, θα υπονομεύσουν εκ των έσω τα όσα δημιούργησαν οι ρωσικές επελάσεις, οι βαλκανικοί πόλεμοι, οι συνθήκες τύπου Σεβρών και Λωζάννης. Οι τουρκικοί μειονοτικοί πληθυσμοί, επομένως, θα λειτουργήσουν ως «πέμπτη φάλαγγα» που πολλά μας θυμίζει από την αλήστου μνήμης χιτλερική Γερμανία.

Όμως και αν ο τρόπος αυτός δεν αποδώσει, υπάρχει πάντοτε η δύναμη των όπλων, μας υπενθυμίζει ο κ. Νταβούτογλου, που δεν πρέπει να διστάσουμε να χρησιμοποιήσουμε. Εναντίον ποίων και με ποιο στόχο; Η απάντηση δίνεται έμμεσα: Τα μεγάλα εμπόδια για την πραγμάτωση του νεοοθωμανικού οράματος είναι η απουσία τουρκικού ελέγχου στο Αιγαίο και η Κύπρος. Όπερ έδει δείξαι…

Και μόνο γι' αυτόν τον σαφή υπαινιγμό ο Νταβούτογλου δεν θα έπρεπε να γίνει δεκτός στην Ελλάδα. Αλλά τι μπορεί να περιμένει κανείς από τους καραγκιοζοπαίκτες της πολιτικής στη χώρα μας, που, πέραν των πολιτικά ηλίθιων και άκαιρων επιλογών τους αναφορικά με την Τουρκία, δεν δίστασαν να χαρακτηρίσουν τον τουρκικό πήλινο γίγαντα «έκτη υπερδύναμη» στον κόσμο και άλλες αρλούμπες...

Μήπως όμως είναι η Τουρκία πράγματι τόσο ισχυρή όσο θέλει να μας την εμφανίσει ο κ. Νταβούτογλου; Αντί απαντήσεως παραπέμπουμε στα όσα έγραψε με τίτλο «Μαθήματα από την Αρμενία» στον «Φιλελεύθερο Λευκωσίας» ο Μιχάλης Ιγνατίου στις 11/4/2010, αποκαλύπτοντας όχι μόνον τις αντιφατικότητες, αλλά και τη σαθρότητα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Επίσης όσα είπε ο Σ. Καλεντερίδης στην προαναφερθείσα εκπομπή της ΕΤ3: Επιχειρείται εκτόνωση της ενδημούσας και σε βάθος εσωτερικής πολιτικής κρίσης με εξωτερικές μεγαλοστομίες και λεονταρισμούς, από τις κινήσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και τα ασυνάρτητα περί νεοοθωμανικού οράματος του κ. Νταβούτογλου.

***

Τι πετυχαίνει ο Νταβούτογλου εκτός του να εκφοβίσει ορισμένους ούτως ή άλλως περιδεείς έλληνες πολιτικούς και διανοουμένους;

Στην «Καθημερινή» της 14/5/2010 υπάρχει ένα δημοσίευμα με τίτλο «Κριτική εκ των έσω στο δόγμα Νταβούτογλου», που αναφέρεται στη σχιζοφρένεια, την αλαζονεία και την αναποτελεσματικότητα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής από τούρκους πανεπιστημιακούς και καθηγητές πολιτικής επιστήμης.

«Τα εκατό ταξίδια στο εξωτερικό του Νταβούτογλου ως υπουργού, οι πενήντα επισκέψεις ξένων ηγετών και αξιωματούχων στην Άγκυρα επικρίνονται δριμύτατα ως αδιεξοδική πορεία, που δεν οδηγεί πουθενά», αναφέρει το δημοσίευμα. Πουθενά εκτός από την επίταση των εντάσεων και των αντιπαλοτήτων, θα προσθέταμε εμείς.

Ο ίδιος ο πολιτικός της πράξης αναιρεί και διαψεύδει τον «θεωρητικό» Νταβούτογλου, που ισχυρίζεται ότι η προσέγγιση στο παγκόσμιο και ιδιαίτερα στο μεσανατολικό πολιτικό γίγνεσθαι και τα Βαλκάνια, δεν είναι συγκρουσιακή, όπως εκείνη του Χάντιγκτον, αλλά ομαλοποιητική και ειρηνική...

Από το άλλο μέρος, είναι προφανές

ότι η δεινή εσωτερική κατάσταση της Τουρκίας δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με μεγαλοϊδεατικούς παροξυσμούς και φαντασιακές ονειρώξεις τύπου Νταβούτογλου.

Από το Ντιαμπακίρ και κάτω ένας λαός είκοσι εκατομμυρίων, οι Κούρδοι,

αξιώνουν δυναμικά τα δικαιώματά τους, ενώ η διάσταση μεταξύ κεμαλιστών και ισλαμιστών έχει πάρει σαφέστατα εμφυλιοπολεμικό χαρακτήρα.

Η Ελλάδα, επομένως, κινδυνεύει από την Τουρκία μόνο στον βαθμό και διότι υπάρχουν στη χώρα μας αγοραίοι χρεοκόποι και μειοδότες, αλλά και ηττοπαθείς και περιδεείς, που μας οδήγησαν στη Μαδρίτη, το Ελσίνκι και τα Ύμια. Ακατονόμαστοι, που ευαγγελίζονται «λύση» των ελληνοτουρκικών διαφορών –όχι μόνον της υφαλοκρηπίδος, αλλά και του εναερίου χώρου– με προσφυγή στο «ουδέτερο» δικαστήριο της Χάγης. Ακατονόμαστοι που μεθόδευσαν συστηματικά την αντιμετώπιση του δημοσιονομικού προβλήματος της χώρας με προσφυγή στο ΔΝΤ. Αυτοί τελικά συνθέτουν μια πολύ μεγαλύτερη απειλή από εκείνη της Τουρκίας, γεγονός που, ευτυχώς, έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί ο ελληνικός λαός.

Ωρολογιακή βόμβα κατά του Ψ. 186/64

Με τον Λάζαρο Μαύρο

Ε Ν Α Σ ΑΠΟ τους κύριους, μόνιμους, διαρκείς, επίμονους κι ανυποχώρητους στόχους των Τούρκων από το 1964, υπήρξε και είναι η ανατροπή της διεθνούς αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η κατάργηση της διεθνούς αναγνώρισης της κυπριακής κυβέρνησης (η οποία, από το 1964 μέχρι και σήμερα, απαρτίζεται μόνο από Έλληνες Κυπρίους) ως της μόνης νόμιμης κυβέρνησης του μόνου νόμιμου κυπριακού κράτους Κύπρου. Αυτή, την έκτοτε συνεχιζόμενη επί 46 χρόνια αναγνώριση, την είχε κερδίσει η κυβέρνηση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, με το Ψήφισμα 186 της 1102ας συνεδρίας του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, της 4ης Μαρτίου 1964. Βάσει του οποίου αποφασίστηκε «με τη συναίνεση της Κυβέρνησης της Κύπρου», όπως επί λέξει αναφέρει, η δημιουργία της Ειρηνευτικής Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο (UNFICYP). Υπήρξε, στο διεθνές δίκαιο και στη διεθνή νομιμότητα, η θεμελιωδώς σημαντικότερη νίκη, απέναντι στην οργανωμένη από το Γραφείο Ειδικού Πολέμου του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, ένοπλη επίθεση της τουρκικής ΤΜΤ («τουρκανταρσία») του 1963 κατά της ΚΔ, που στόχευε στη διάλυσή της. Η νίκη κατά των τουρκικών επιχειρημάτων περί δήθεν «συνεταιρικής» φύσης της ΚΔ, η οποία, λόγω αποχώρησης των Τ/κ από την κυβέρνηση, τη βουλή και τα άλλα όργανά της, έπαυσε, δήθεν, να υφίσταται.
 
Π Ρ Ω Τ Η ΦΟΡΑ που οι Τούρκοι πέτυχαν να θέσουν σε λειτουργία επικίνδυνη «ωρολογιακή βόμβα» στα θεμέλια της διεθνούς αναγνώρισης της ΚΔ ήταν, 44 χρόνια μετά το Ψ.186, με το «Joint Statement» Χριστόφια - Ταλάτ, της Παρασκευής 23ης Μαΐου 2008, περί «Συνεταιρισμού Δύο Συνιστώντων Στέιτς» («Partnership = a Turkish Cypriot Constituent State and a Greek Cypriot Constituent State, which will be of equal status»). Με τη βοήθεια των ΗΠΑ επιχείρησαν να το κατοχυρώσουν στο Ψήφισμα 1818 του ΣΑ/ΟΗΕ της 13ης Ιουνίου 2008, για την ανανέωση της θητείας της Unficyp. Πρόλαβε όμως η ΚΔ να αντιληφθεί σε τι παγίδα είχε πέσει ο κ. Χριστόφιας, και με τη βοήθεια Ρώσων και Γάλλων αποσόβησε, τότε, τον κίνδυνο. Τούρκοι και ΓΓ του ΟΗΕ δεν τα 'βαλαν κάτω: Στο «Μήνυμά» του της 26ης Μαΐου 2010, της 1ης συνάντησης Χριστόφια - Έρογλου, ο κ. Μπα Κι Μουν επανεισήγαγε το «τουρκικό λάφυρο» της 23ης Μαΐου 2008. Ενισχυμένο μάλιστα και από τον όρο «παράμετροι των ΗΕ», τουρκικό συνώνυμο του Σχ. Ανάν! Και το… χαιρέτισε ο κ. Χριστόφιας!
 
Τ Ω Ρ Α, ΟΙ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΙ στα ΗΕ είναι να συμπεριληφθεί στο επικείμενο ψήφισμα για την Unficyp το Μήνυμα του ΓΓ της 26ης Μαΐου 2010. Και, δι’ αυτού, το τουρκικό τρόπαιο της 23ης Μαΐου 2008 για τον «Συνεταιρισμό» υπόσκαψης και ναρκοθέτησης του Ψ. 186 της 4ης Μαρτίου 1964…


Όταν αποδέχεσαι να αντικατασταθεί ο όρος «ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας», με τον όρο «σχετικά ψηφίσματα του Σ.Α.» («relevant Security Counscil resolutions») είναι άραγε για να μην κακοφανίζεται ο κ. Έρογλου κι η Άγκυρα από την… υποψία αναφοράς στα… «άσχετα» ψηφίσματα 541 και 550 της 18ης Νοεμβρίου 1983 και της 11ης Μαΐου 1984, που καταδίκαζαν την παράνομη αποσχιστική οντότητα του ψευδοκράτους και ζητούσαν την ανάκλησή του;

Βρέθηκαν σταυρόσχημα ειδώλια

Νέες πληροφορίες έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη για την παραγωγή σταυρόσχημων ειδωλίων του ιδίου τύπου με το ειδώλιο του Πωμού, που απεικονίζεται στο κυπριακό ευρώ. Το αρχαιολογικά ευρήματα εντοπίστηκαν κατά την έκτη περίοδο έρευνας στο Χαλκολιθικό οικισμό Σουσκιού-Λαόνα, που χρονολογείται γύρω στα 3000 π.Χ. Η έκτη περίοδος έρευνας στο Χαλκολιθικό οικισμό Σουσκιού-Λαόνα διήρκεσε τέσσερις εβδομάδες, από τον Απρίλιο μέχρι τον Μάιο 2010, σύμφωνα με ανακοίνωση του Τμήματος Αρχαιοτήτων του Υπουργείου Συγκοινωνιών και Έργων. Η έρευνα διεξήχθη από ομάδα του Αρχαιολογικού Ερευνητικού Κέντρου της Λέμπας και του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Edgar Peltenburg.
Ανάμεσα στα κατάλοιπα μιας οικίας βρέθηκαν τα εργαλεία με τα οποία κατασκευάζονταν τα ειδώλια, αλλά και μεγάλες ποσότητες απολεπισμάτων από τα αρχικά στάδια κατασκευής των ειδωλίων. Τα απολεπίσματα αυτά προέρχονται από την επεξεργασία χαλικιών και όγκων από ακατέργαστη πρώτη ύλη, την οποία προμηθεύονταν οι γλύπτες από την οροσειρά του Τροόδους. Ένα ακόμη στάδιο παραγωγής διαπιστώνεται από τα ακατέργαστα ειδώλια, τα οποία εμφανίζονται μέσα από την πρώτη ύλη. Βρέθηκαν, επίσης, και ελαφρώς ημιτελή ειδώλια, τα οποία απορρίφθηκαν επειδή παρουσίαζαν κάποιες ατέλειες.

Αναπαράσταση της παλιάς εποχής
Οι σπάνιες αυτές ενδείξεις θα επιτρέψουν στους αρχαιολόγους να επιχειρήσουν την αναπαράσταση των τεχνικών παραγωγής των προϊστορικών αυτών ειδωλίων και να διερευνήσουν τη μορφή οργάνωσης της τέχνης αυτής μέσα στις χαλκολιθικές κοινότητες. Είναι, ήδη, γνωστό ότι το εργαστήριο λειτουργούσε μέσα σε κτίριο στο οποίο διεξάγονταν και καθημερινές, οικιακές δραστηριότητες. Τέτοια κτίρια υπήρχαν πολλά στον οικισμό της Σουσκιού, ο οποίος θα υπήρξε ένα ιδιαίτερα ζωηρό κέντρο παραγωγής των εικονικών αυτών αντικειμένων. Σε κάποιο μεταγενέστερο στάδιο θα μπορέσει, ίσως, η έρευνα να διευκρινίσει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των ειδωλίων που κατασκευάζονταν στον οικισμό Σουσκιού και έτσι πιθανόν να είναι δυνατόν να αποκτήσουν προέλευση τα τόσα χωρίς προέλευση χαλκολιθικά σταυρόσχημα ειδώλια, που εκτίθενται σε μουσεία.
Σημερινή

Οι «φίλοι» μας οι Τούρκοι

ΟΙ ΦΙΛΟΙ» Τούρκοι υπερέβησαν τα εσκαμμένα.

Αυτή τη φορά ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Οποιοδήποτε σοβαρό κράτος θα είχε ήδη απαντήσει δεόντως στην πρόκληση. Σε δεσμευμένη περιοχή για άσκηση του Ναυτικού (Καταιγίς) δύο τουρκικά αεροσκάφη F4, κατά παράβαση κάθε λογικής χώρας που επιζητά φιλικές σχέσεις με μία άλλη, παραβίασαν τον εθνικό εναέριο χώρο, εισήλθαν παράνομα σε πεδίο βολής και πέταξαν περίπου 165 μέτρα πάνω από τη φρεγάτα «Σαλαμίς».

ΤΙ ΑΛΛΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ η κυβέρνηση Ερντογάν για να γίνει αντιληπτό ότι το μόνο για το οποίο δεν ενδιαφέρεται είναι η «φιλία» με την Ελλάδα; Η σημερινή Τουρκία κοιτάζει μόνο το συμφέρον της με βάση την πολιτική που έχει χαράξει ο Νταβούτογλου. Η πολιτική αυτή, όπως φαίνεται και από τη βίβλο του «Το Στρατηγικό βάθος», θα ήθελε πολύ να ανατρέψει «το λάθος» του 1923 «να αφεθούν νησιά του Αιγαίου που βρίσκονται κοντά στην Τουρκία στην Ελλάδα…». Τι άλλο πρέπει να κάνει η Τουρκία για να καταλάβει η κυβέρνηση Παπανδρέου ότι πρέπει να σταματήσει να τη χαϊδεύει; Οταν παρακολουθούμε τον υπουργό Εξωτερικών της να έχει το θράσος να λέει ότι το Ισραήλ καταστρατήγησε διατάξεις του Δικαίου της Θάλασσας στην υπόθεση «Mavi Marmara» όταν ο ίδιος δεν το υπογράφει, διότι, όπως λέει, «δεν τους συμφέρει».

ΟΤΑΝ Ο ΤΟΥΡΚΟΣ πρωθυπουργός τολμά να λέει ότι ο τουρκικός στρατός στην Κύπρο δεν είναι κατοχικός και όταν το χθεσινό περιστατικό είναι συνέχεια μίας ακόμη βόλτας, τύπου κρουαζιέρας, τουρκικής φρεγάτας η οποία «έξυσε» προχθές το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο. Η γεωστρατηγική στην Ανατολική Μεσόγειο επανασχεδιάζεται. Οι αλλαγές θα είναι ραγδαίες. Και αυτή τη φορά η χώρα θα πρέπει να δει το συμφέρον της και να το ακολουθήσει. Εξωτερική πολιτική με συναισθηματισμούς δεν γίνεται.
e-typos

ATR 72 & BOEING 737–400 για τις Ένοπλες Δυνάμεις;

Από συστάσεως του Ελληνικού κράτους κύριο χαρακτηριστικό του είναι ο ωχαδερφισμός που διέπει την μεγάλη πλειοψηφία των στελεχών του, το βόλεμα, ο παραγοντισμός, ο συνδικαλισμός, και το δεν πειράζει «δικό μας είναι?» που ακούς από κλητήρες, μέχρι διευθυντές, είναι ο «κακός του δαίμονας».

Φωτογραφία: Τα 737-400, τα οποία πωλούνται για 5.000.000 ΕΥΡΩ, κάλλιστα θα μπορούσαν να συναποκτηθούν από Ελλάδα και Κύπρο, προκειμένου ως εναέρια TANKER να υπηρετούν το ενιαίο δόγμα, αν φυσικά αυτό μετά τις τελευταίες επισκέψεις των γειτόνων μας υφίσταται, και δεν έσβησε όπως οι ρυθμίσεις του ICAO, για τα σχέδια πτήσεις των Τούρκων στο Αιγαίο.


Υπηρεσίες που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους, υπηρεσίες που αγνοούν η μία την ύπαρξη της άλλης, υπηρεσίες που υπάρχουν ενώ θα έπρεπε να έχουν καταργηθεί, (Υπηρεσία Διαχείρισης Άλατος, Υπηρεσία Αποξήρανσης της Υλίκης), και άλλες ουκ έστιν αριθμός. Το δια ταύτα όλων αυτών των υπηρεσιών και των στελεχών που τις πλαισιώνουν, είναι ένα υδροκέφαλο κράτος, με άγνωστο αριθμό υπαλλήλων, μηδενική παροχή παραγόμενου έργου, με αποτέλεσμα η χώρα να φθάσει στον γκρεμό και να αρχίσει ελεύθερη πτώση χωρίς «αλεξίπτωτο».

Και μέσα σ΄αυτό το θολό τοπίο του ευρύτερου δημόσιου τομέα, θα είναι αμαρτία να μην αναφερθούμε στον χρηματισμό όλων αυτών των επίορκων υπαλλήλων που έφτιαξαν περιουσίες εκμεταλλευόμενοι τις ανάγκες του κοινού, εκβιάζοντας, και πολλές φορές απειλώντας. Και όλα αυτά γιατί δεν πήγε ποτέ κανένας φυλακή, δεν δημεύτηκε καμιά περιουσία, δεν διαπομπεύτηκε ποτέ κανένας.

Δεν έχει περάσει χρόνος όταν συνελήφθη ο Έφορος της Δ' ΔΟΥ Αθηνών να χρηματίζεται μαζί με μία συνάδελφό του, στο Κολωνάκι ημέρα Παρασκευή, όταν είχαν βγει για την εβδομαδιαία περαντζάδα τους. Ε, και τι έγινε? Έπεσαν πάνω οι συνδικαλιστές, γλύτωσαν το αυτόφωρο και ορίστηκε τακτική δικάσιμος!!! Ο κύριος αυτός ήταν μεγάλο στέλεχος στον τομέα οικονομίας της Ν.Δ. (Χαιρετίσματα στην Εξουσία).

Παρατηρώντας όλα αυτά τα χρόνια τη λειτουργία του ευρύτερου δημόσιου τομέα, την ασυνεννοησία που υπάρχει μεταξύ των υπηρεσιών, και τα προβλήματα που δημιουργούνται καθημερινά, θα μπορούσε να αναφέρει κανείς πλείστα όσα παραδείγματα ανίκανων και επίορκων υπαλλήλων που έκαναν περιουσίες ενώ δεν είχαν τσιγάρο να καπνίσουν.

Τεράστιο θέμα για το ελληνικό κράτος είναι οι προμήθειες των Ενόπλων Δυνάμεων. Είναι ασύλληπτα τα ποσά που δαπανώνται κάθε χρόνο για την εύρυθμη λειτουργία και την ανανέωση του εξοπλισμού των, όπου ο ελληνικός λαός συναινεί, και αποδέχεται να πληρώνει αγόγγυστα τα ποσά που απαιτούνται. Το μόνο που ζητούσε όλα αυτά τα χρόνια είναι να έχει ετοιμοπόλεμες και αξιόπιστες Ένοπλες Δυνάμεις. Ευτυχώς που δεν χρειάστηκε μέχρι σήμερα να αποδειχτεί εάν έπιασαν τόπο οι θυσίες που έχει κάνει όλα αυτά τα χρόνια, για πανάκριβα οπλικά συστήματα, υλικά, και βέβαια μια στρατιωτική θητεία η οποία μέχρι πριν από λίγο καιρό ήταν από τις μεγαλύτερες στον δυτικό κόσμο.

Και βέβαια γύρω από τις προμήθειες των οπλικών συστημάτων στην Ελλάδα έχει αναπτυχθεί ένα ιδιόμορφο καθεστώς, εταιρειών δημοσίων σχέσεων, αντιπροσώπων, ενδιαμέσων κάθε λογής, εκδοτικών οίκων, αποστράτων αξιωματικών και γιατί όχι και εν ενεργεία. Και όλοι αυτοί ζουν από το ιδιόμορφο καθεστώς των προμηθειών, εξυπηρετώντας με τον καλύτερο τρόπο τους εντολείς τους και αδιαφορώντας πλήρως για την χώρα μας.

Έτσι τις τελευταίες δεκαετίες πλήθος αποστράτων ενεργοποιούνται στις διάφορες εταιρείες συμβούλων – δημοσιών σχέσεων, με πρωταρχικό σκοπό την καλύτερη από μεριάς οικονομικής αξίας πώληση στις ένοπλες δυνάμεις, αδιαφορώντας για το εθνικό συμφέρον και στοχεύοντας μόνο στην «κονόμα».

Πολλές δε φορές, απόστρατοι και εν ενεργεία συμμάχησαν, ώστε να αγνοηθούν ευκαιρίες για τις ένοπλες δυνάμεις στο να προμηθευτούν απολύτως απαραίτητα προϊόντα σε χαμηλές τιμές, γιατί θα έχαναν την μίζα τους, με αποτέλεσμα οι ηγεσίες που αγνοούν τα τεκταινόμενα στις αγορές να παρασυρθούν και να ζημιωθούν τόσο οι ένοπλες δυνάμεις όσο και η ελληνική πολιτεία.

Τρανό παράδειγμα της συμπαιγνίας αυτής, είναι η απόσυρση από την Ολυμπιακή Αεροπορία το 1994 -5 των αεροσκαφών Boeing 707, τα οποία θα μπορούσε να προμηθευτεί η Πολεμική Αεροπορία με μηδενικό κόστος, να τα ανακατασκευάσει, και να τα χρησιμοποιήσει σαν tanker για τον εναέριο ανεφοδιασμό των αεροσκαφών της, καθώς επίσης θα μπορούσε να τα χρησιμοποιήσει σαν ιπτάμενα ραντάρ με τις κατάλληλες τροποποιήσεις.

Δυστυχώς, το κατεστημένο (έμποροι, εταιρείες, εκδότες, ένστολοι και απόστρατοι) έθαψε το θέμα και έτσι η Π.Α. δεν απέκτησε εναέριο ανεφοδιασμό για τα αεροσκάφη της που τόσο πολύ τον έχει ανάγκη. Προμηθεύτηκε βέβαια ιπτάμενα radar από την ελεύθερη αγορά!!! Βέβαια τα Boeing 707 τα αγόρασαν «μπιρ παρά» οι Αμερικάνοι και τα χρησιμοποιούν ακόμα και σήμερα στην USAF, σαν tanker και σαν ιπτάμενα radar. Τους την φέραμε για άλλη μια φορά!!!

Σήμερα που η Ολυμπιακή πουλά τα ΑΤR έναντι 2.000.000 Ευρώ θα τους την ξαναφέρουμε;

Είναι γνωστές οι ανάγκες των Ε.Δ. σε αυτή την κατηγορία των α/φων. Χρειάζονται τουλάχιστον οκτώ κομμάτια τόσο για το Π.Ν. που κόβεται από πέρυσι να εξοπλίσει την Μοίρα της Ναυτικής Συνεργασίας με νέα α/φη, όσο και για την Π.Α. που χρειάζεται άμεσα να αντικαταστήσει τα ήδη καθηλωμένα α/φη C-130 H.Π. με νέα εμπορικού τύπου.

Άραγε θα σκεφθούν κάποιοι ειδήμονες, αν έχουν απομείνει κάποιοι, μήπως αυτό είναι χρυσή ευκαιρία όχι μόνο λόγω οικονομικής στενότητας, αλλά και λόγω ταχύτατης ολοκλήρωσης του προγράμματος και δυνατότητας άμεσης εμπλοκής της εγχώριας βιομηχανίας στην προμήθεια. Φυσικά δεν συζητάμε για την δυνατότητα απορρόφησης και των αργόσχολων της Ολυμπιακής που ακόμα μετατάσσονται ή ετοιμάζονται να συνταξιοδοτηθούν με ότι αυτό συνεπάγεται....

Αρκετοί μηχανικοί, ιπτάμενοι και λοιπό προσωπικό των ATR θα μπορούσε να ενταχθεί στην ΕΑΒ ή στην ΠΑ και την ΜΑΕΔΥ και να υποστηρίξει αυτά τα αεροσκάφη.

Σίγουρα αυτά δεν χρειάζονται μόνο για τους προαναφερθέντες ρόλους, αλλά και για πολλούς ακόμα, που για ευνόητους λόγους δεν μπορούμε να αναλύσουμε. Το σίγουρο είναι ότι οι γείτονες και φίλοι μας τα χρησιμοποιούν, όχι μόνο για μεταφορά υλικών και VIP, αλλά για επιτήρηση, διοίκηση και έλεγχο, έλεγχο ραδιοεκπομπών και ραδιοβοηθημάτων, έλεγχο και κατεύθυνση των απαρατήρητων UAVs, συντονισμό αεροπορικών μέσων πυρόσβεσης κλπ. Τα αεροσκάφη αυτά έχουν υποδομή, βιβλιογραφία, εξομοιωτές και εκπαιδευμένο προσωπικό, στοιχεία που μαζί με το υπάρχον απόθεμα κρίσιμων υλικών καθιστούν ελκυστικότατη για «Επιχειρηματίες» την προσφορά.

Φυσικά για τους ειδικούς υπάρχει το αρχαίο «ΕΜΠΟΔΙΟ» η ανυπαρξία στη χώρα μας μηχανισμού πιστοποίησης των τροποποιήσεων που απαιτούνται προκειμένου ικανοποιήσουν τις ανάγκες των κλάδων. Άραγε θα βάλουν το μυαλό να δουλέψει και να δώσουν την πιστοποίηση ως Α.Ω, (το τελευταίο) σε εταιρεία του εξωτερικού για πρώτη και τελευταία φορά, ώστε να κάνουμε και στη χώρα μας αυτή την απαραίτητη για την βιομηχανία υπηρεσία;;;;

Κάτι ανάλογο θα μπορούσε να συμβεί και με τα 737-400, τα οποία πωλούνται για 5.000.000 ΕΥΡΩ, κάλλιστα θα μπορούσαν να συναποκτηθούν από Ελλάδα και Κύπρο, προκειμένου ως εναέρια TANKER να υπηρετούν το ενιαίο δόγμα, αν φυσικά αυτό μετά τις τελευταίες επισκέψεις των γειτόνων μας υφίσταται, και δεν έσβησε όπως οι ρυθμίσεις του ICAO, για τα σχέδια πτήσεις των Τούρκων στο Αιγαίο.


ATR 72

Το ATR 72 είναι ένα δικινητήριο ελικοφόρο "τούρμπο-προπ" αεροσκάφος μικρών αποστάσεων, κατασκευασμένο στην Ιταλία και την Γαλλία από τον όμιλο ATR. Έχει χωρητικότητα μέχρι 72 επιβάτες σε διαμόρφωση μίας θέσης. Η Αμερικανική American Eagle Airlines, ο μεγαλύτερος χρήστης του τύπου, αποκαλεί τα μοντέλα της ως Super ATR.

Η ανάπτυξη του ATR 72 αναπτύχθηκε από το βραχύτερο ATR 42. Το ATR 72 διαφέρει από τον βραχύτερο "αδερφό" του από την κατά 4,5 m μακρύτερη άτρακτο, το μεγαλύτερο εκπέτασμα φτερών, ισχυρότερους κινητήρες και μεγαλύτερη χωρητικότητα καυσίμων κατά 10%. Ο σχεδιασμός του ATR 72 ανακοινώθηκε το 1986 και η παρθενική πτήση έγινε στις 27 Οκτωβρίου του 1988. Ακριβώς ένα χρόνο αργότερα, στις 27 Οκτωβρίου 1989, η Φιλανδική Finnair δρομολόγησε το αεροσκάφος στην πρώτη του πτήση. Μέχρι τον Ιανουάριο του 2007, συνολικά 323 ATR 72 έχουν παραδοθεί, με 113 επιπλέον να κατασκευάζονται.

ATR στην Ελλάδα

Από το 1989-1990 εμφανίζονται τα πρώτα αεροσκάφη ATR 42. Τα 2 πρώτα SX-BIY KAI SX-BIX λειτουργούσαν στην Ο.Α. για μικρό χρονικό διάστημα. Αργότερα εμφανίστηκαν και τα ΑΤR 72. Μέχρι το 2002 , η Ολυμπιακή παρέλαβε 4 ATR 42-320 ιδιόκτητα και 2 μισθωμένα καθώς και 7 ATR 72-202. Επίσης η Aegean Airlines είχαν μέχρι το 2003 αεροσκάφη τύπου ATR 72. Τα ATR της Ολυμπιακής λειτουργούν μέχρι σήμερα κανονικά και χρησιμοποιούνται σε μικρές αποστάσεις μέσα στην Ελλάδα κυρίως στα νησιά καθώς και σε κοντινές αποστάσεις εξωτερικού.

ΤΟΥΡΚΙΑ

Υπό παραγωγή βρίσκεται και στρατιωτική έκδοση του -500 εντοπισμού υποβρυχίων, που βασίζεται στην στρατιωτική έκδοση του ATR 42-500 η οποία έχει επιλεχθεί από το Τουρκικό Ναυτικό για εναέρια λιμενική περιπολία και εντοπισμό υποβρυχίων. Το Τουρκικό Ναυτικό έχει παραγγείλει δέκα αεροσκάφη με παράδοση μέχρι το 2010. Το αεροσκάφος θα είναι εξοπλισμένο με πυραύλους αέρος-εδάφους και τορπίλες εναντίων υποβρυχίων και πλοίων. Θα φέρει επίσης και συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και αναγνωριστικά συστήματα. Θα χρησιμοποιείται επίσης και για ναυτικές αποστολές έρευνας και διάσωσης.

Τεχνικά Χαρακτηριστικά

* Πλήρωμα: Δύο (Κυβερνήτης και Συγκυβερνήτης)
* Επιβάτες: 72
* Ταχύτητα (Μέγιστη): 509 km/h
* Ακτίνα: 1,685 km
* Άνοιγμα Φτερών: 27.1 m
* Μήκος: 27.2 m
* Ύψος: 7.7 m
* Εμβαδόν Εμπορευμάτων: 10.6 m³
* Μέγιστο Βάρος Απογείωσης: 21,500 kg

Boeing 737

Το Boeing 737 είναι το δημοφιλέστερο επιβατικό αεροσκάφος μέσων αποστάσεων - στενής ατράκτου στον κόσμο. Κατασκευάζεται από την εταιρεία Boeing Commercial Airplanes χωρίς διακοπή από το 1967. Με περίπου 6,160 αεροσκάφη να έχουν παραγγελθεί και 5,009 να έχουν παραδοθεί σε αεροπορικές εταιρείες, αποτελεί το πιο διαδεδομένο αεροσκάφος τζετ που έχει βγει ποτέ στην παραγωγή. Κάθε στιγμή υπάρχουν περίπου 1,250 αεροσκάφη 737 κάθε τύπου στον αέρα παγκοσμίως. Κατά μέσο όρο, ένα Boeing 737 απογειώνεται κάθε πέντε δευτερόλεπτα.

Υπάρχουν τρεις βασικές γενιές του 737, η Original (Αυθεντική), Classic (Κλασσική) και Next-Generation (NG, Επόμενης Γενιάς)

* Original: είναι τα 737-100 και -200 (σε παραγωγή από το 1967 μέχρι και το 1988)
* Classic: τα 737-300, -400 και -500 (σε παραγωγή από το 1983 μέχρι το 2000)
* Next Generation (ή 737NG): 737-600, -700, -800 και -900 (Σε παραγωγή από το 1997)

Η μεγάλη πλειοψηφία των 737 σε χρήση σήμερα είναι μοντέλα από τις γενιές Classic και Next Generation.

Γενικά Χαρακτηριστικά

Εκπέτασμα πτερύγων: μεταξύ 28,3 m και 34,3 m
Μήκος: 36,45 μ. (-400)
Ύψος Ουραίου Πτερυγίου: 12,6 m (-600)
Εσωτερικό Πλάτος Καμπίνας: 3,5 m σε όλα τα μοντέλα
Επιλογές Κινητήρων: Δύο κινητήρες τζετ, μεταξύ 64,4 kN και 117,3 kN έκαστος CFMI CFM56-3 (-300, -400, -500)
Μέγιστο βάρος Απογείωσης: 650,000Ν
Χωρητικότητα Επιβατών: 85 με 215 επιβάτες
Συστήματα Αυτόματου Πιλότου, οθόνες, συστήματα πλοήγησης και αισθητήρες κατασκευάζονται από τη Honeywell.

Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία για τα 737 σε χρήση σήμερα, υπολογίζεται πως ένα 737 απογειώνεται κάθε πέντε περίπου λεπτά κάπου στον κόσμο.


diplomatia.gr

«Να μην περιμένουμε σωτηρία από τους πολιτικάντηδες…»

ME TON ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ της κυπριακής πολιτικής ζωής μπορεί να γίνεται με τρόπο τραγικό και με τρόπο κωμικό. Το τραγικό έγκειται στο γεγονός ότι η πολιτική ηγεσία έχει μείνει αγκιστρωμένη και εγκυστωμένη σε τόσο φθαρμένα και πεπερασμένα κλισέ, που δεν αγγίζουν πλέον σχεδόν κανένα πολίτη, εκτός από ένα 10-12%. Και αυτό το ποσοστό είναι οι κομματικοί παρατρεχάμενοι και μαγκουροφόρο, γνωστοί επιτήδειοι και γλείφτες, που πάνε με κάθε εξουσία. Το κωμικό του πράγματος είναι ότι τα κόμματα έχουν την ψευδαίσθηση ότι μπορεί ακόμα να αποτελέσουν τους μαντατοφόρους ενός νέου, πειστικού και αξιόπιστου πολιτικού μηνύματος, ώστε να παρακινήσουν τους πολίτες να ενταχθούν στα κομματικά μαντριά. Βεβαίως αποτυγχάνουν, επειδή δεν μπορούν και δεν θέλουν να ξεκολλήσουν από εγγενείς αμαρτωλές πρακτικές τους, που απαξιώνουν και τα κόμματα και την πολιτική ζωή.

Ακόμα χειρότερα, τα κόμματα και οι πολιτικοί αδυνατούν συχνά να αποκωδικοποιήσουν και τις πιο απλές και μονοσήμαντες εξελίξεις, επειδή ζουν και κολυμπούν στον δικό τους μικρόκοσμο, που θεωρεί ότι είναι το… κέντρο της γης και της πολιτικής. Οι σοβαροί άνθρωποι και πολίτες δεν τολμούν να εισέλθουν στον κομματικό βάλτο, που όζει διαφθοράς, σπιουνιάς, διαβολής, διαπλοκής και λάσπης. Η απαξίωση της πολιτικής και των κομμάτων είναι κακό για την πολιτική και τα κόμματα, αλλ’ είναι κάκιστο για τη Δημοκρατία. Ο γνωστός και συνεπής αναγνώστης της στήλης, Ανδρέας Τ. Λουκάς, πρόσφυγας από το Αγριδάκι της Κερύνειας μας, καταθέτει τους πιο κάτω προβληματισμούς, με αφορμή κείμενο του γνωστού και εκλεκτού Έλληνα Κύπριου ψυχολόγου, δρα Παν. Κωνσταντά, που διαπρέπει στις ΗΠΑ, για το σύνδρομο της Στοκχόλμης: «Σίγουρα χρειάζεται ψυχολόγος ή ψυχίατρος για να εξηγήσει το κυπριακό φαινόμενο. Λίγοι σ’ αυτόν τον τόπο έχουμε τα προσόντα για να δούμε τα πράγματα ή να τα αναλύσουμε με τον τρόπο που το κάνει ο συμπατριώτης, του οποίου την άποψη συμπεριέλαβες στο κυριακάτικό σου άρθρο στη «Σημερινή» (30.5.2010). Μας κατακλύζει, όμως, καθημερινά τέτοιος όγκος πληροφόρησης, που μόνο στραβοί δεν βλέπουν τι συμβαίνει γύρω μας. Έκαμα, προσωπικά, τις τελευταίες μέρες, μια διαπίστωση: Ότι αμέσως μετά την υπόθεση Όραμς, οι Εγγλέζοι, όχι μόνο πέτυχαν να αποκλείσουν την αναφορά για την εν λόγω απόφαση σε έκθεση του Γ.Γ. του ΟΗΕ, όπως προκύπτει από τα έγγραφα, τα οποία αποκαλύπτει συνεχώς ο καθηγητής, Κώστας Μαυρίδης, αλλά άρχισαν να μας προκύπτουν και απανωτές ξιστρεφτές, όχι μόνο από το ΕΔΑΔ, αλλά και από κάθε κατεύθυνση! Με τα εγγλέζικα δακτυλικά αποτυπώματα, ολοφάνερα παντού! Αναρωτιέται κάποιος: Είναι τυχαίο αυτό;

»Το 1999 κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με τίτλο "The Cyprus conspiracy" (Εκδόσεις I. B. Tauris & Co Ltd -1999) με συγγραφείς τους Εγγλέζους δημοσιογράφους Brendan O’ Malley και Ian Craig, στο οποίο οι δύο αυτοί ισχυρίζονται πολλά και διάφορα και εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Χωρίς περιστροφές, ισχυρίζονται πως οι μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας είχαν κατορθώσει να "ανακαλύψουν" κάποια στοιχεία, με τα οποία εκβίαζαν τον αείμνηστο Αρχιεπίσκοπο, μέχρι του σημείου μάλιστα να ισχυρίζονται πως η υπογραφή από μέρους του των Συμφωνιών της Ζυρίχης, ήταν αποτέλεσμα εκείνου του εκβιασμού (σελ. 74)! Χωρίς να υπάρχει από μέρους μου η παραμικρή πρόθεση να δεχτώ τους ισχυρισμούς των εν λόγω Εγγλέζων, των οποίων εξάλλου το εν λόγω βιβλίο βρίθει από απαξιωτικές ή εχθρικές αναφορές για το σύνολο ημών των Ελλήνων της Κύπρου, κρατώ μόνο ένα: Ότι οι εγγλέζικες υπηρεσίες και γενικά η εγγλέζικη διπλωματία μετέρχονται οποιοδήποτε μέσον για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα της χώρας τους. Και χωρίς καμιάν αμφιβολία, τον εκβιασμό. Καλό θα ήταν εδώ, να υπενθυμίσω την απάντηση που έδωσε ο σφαγέας του Ελληνισμού Churchill, όταν συμμάχησε με τον αιμοσταγή Σοβιετικό δικτάτορα, τον Στάλιν, για ν' αντιμετωπίσει τον Χίτλερ. Πως ακόμα και με το διάβολο θα συμμαχούσε, προκειμένου να καταστρέψει τη Γερμανία.
»Όλοι οι νομικοί, τους οποίους άκουσα να σχολιάζουν τις πρόσφατες αποφάσεις του ΕΔΑΔ, τις χαρακτήρισαν παράνομες! Και ακραία ανήθικες, προσθέτω εγώ! Όσα λέγουν οι διάφοροι πολιτικάντηδες, ότι δήθεν ήταν οι μαζικές προσφυγές στο ΕΔΑΔ που επέφεραν αυτά τα αποτελέσματα, μόνο τα χάχανα μπορούν να προκαλέσουν. Επειδή οι δικαστές του ΕΔΑΔ και αυτοί άνθρωποι με αδυναμίες είναι. Όπως άνθρωποι με αδυναμίες είναι και οι άνθρωποι οι οποίοι παριστάνουν τους πολιτικούς στην Κύπρο. Υπενθυμίζω εδώ τη λυσσαλέα αντίδραση πολλών ευρωβουλευτών, όταν η κ. Ελένη Θεοχάρους επεδίωξε να περάσει τροποποίηση σε κάποιους κανονισμούς τελευταίως, με την οποία θα αποκλείονταν κάποιοι "αλήτες", όπως τους χαρακτήρισε η ίδια από το πρόγραμμα του Λάζαρου Μαύρου, οι οποίοι δωροδοκήθηκαν από τους Τούρκους, με επαύλεις στα κατεχόμενα (με το δικό μου σπίτι ίσως….) για να γίνουν "τουρκότεροι" από τους Τούρκους προκειμένου να "ξεαπομονωθούν" οι "poor Turks".

»Σχετικά, λοιπόν, με τους δικαστές του ΕΔΑΔ, τι είναι εκείνο που έκαμε τον Ελβετό, τον Ιταλό, ακόμα και τον Έλληνα δικαστή να γίνουν "τουρκότεροι" από τους Τούρκους, να ανακρούσουν πρύμναν και να μας εξαποστείλουν για δικαιοσύνη στο βιαστή μας; Ή, ακόμα, τι είναι εκείνο που κάνει διάφορους Κυπρίους να είναι φανατικοί υποστηρικτές των διαφόρων αλλότριων συμφερόντων; Θα μου πεις ίσως πως υπάρχει και ο φόβος… Φόβος, όμως, για ποιο πράγμα; Για το 1974; Μα, και κάποιοι άλλοι είδαν το χάρο το 1974 και δεν κάνουν κι έτσι!! Αν κάποιος ισχυριστεί πως είναι από σύνεση, που κάποιοι συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρονται, η απάντηση είναι πως αν υπήρχε σύνεση στη συμπεριφορά τους, το Κυπριακό θα ήταν λυμένο εδώ και δεκαετίες. Όμως ο τρόμος δεν είναι, οπωσδήποτε, σύνεση.

Υ.Γ.: Από την ημέρα της Άλωσης έχουν περάσει 557 συναπτά έτη. Μπορεί κάποιος να απαντήσει ποιο είναι εκείνο το πραγματικά ουσιαστικό στοιχείο, το οποίο δεν επέτρεψε στον Ελληνισμό να απαντήσει αποτελεσματικά στους Τούρκους; Άκουσα, επί τη ευκαιρία της επετείου, πολλά και "ενδιαφέροντα". Προπάντων, σε συνδυασμό με την επέτειο της γενοκτονίας των Ποντίων. Γιατί, όμως, οι Νεότουρκοι αποφάσισαν ν' απαλλάξουν το χώρο, που σήμερα ονομάζεται Τουρκία, από τις άλλες εθνότητες, δεν το σχολίασε κανένας. Το χείριστο είναι που κανένας δεν σχολιάζει την εμφανέστατη ανικανότητά μας να δούμε την αλήθεια κατάματα. Και η πικρή αλήθεια είναι πως η ηγεσία των Νεότουρκων αντιλήφθηκε πως οι Τούρκοι στην περιοχή είχαν συμπληρώσει τον κύκλο τους. Και αποφάσισαν, για να επιβιώσουν, να βάλουν σε εφαρμογή τη μόνη μέθοδο που γνώριζαν και γνωρίζουν: Τη σφαγή και τον τρόμο. Και ενώ ο Βενιζέλος τούς είχε στο "κρόδωμα", βρέθηκαν και τότε Έλληνες εφιάλτες, οι οποίοι τους έστρωσαν το χαλί. Όπως ακριβώς και σήμερα! Δίδαγμα: Αν ακόμα αναμένουμε σωτηρία από τους σύγχρονους πολιτικάντηδες, κοιμόμαστε ύπνο βαθύ και αξύπνητο. Αυτοί μόνο εκλογές είναι άξιοι να κερδίζουν, όταν τις κερδίζουν…».

Γιωργάαααακηηη.......χαιρετίσματα απ΄τον Ερντογάν!!!

Η F-243 Yildirim στον Σαρωνικό! - Επιχείρηση "Πένσα" 

Δυο τουρκικές φρεγάτες ΜΕΚΟ-200Τ, η F-244 Barbaros της ομώνυμης κλάσης και η F-243 Yildirim κλάσης Yavuz, προχώρησαν σε διπλή πρόκληση τις τελευταίες ώρες στο Αιγαίο: Το πρωί σήμερα η F-243 Yildirim μετά από μακρά πορεία μέσα από τα Δωδεκάνησα και τις Κυκλάδες έφτασε στον Σαρωνικό, πέρασε ανενόχλητη, μεταξύ Κέας και Σουνίου και με βόρεια κατεύθυνση διέπλευσε τις ακτές της Αττικής, άλλοτε εντός και άλλοτε εκτός των ελληνικών χωρικών υδάτων και τελικά βγήκε στο κεντρικό Αιγαίο περνώντας μεταξύ Άνδρου και Καφηρέα!
Η τουρκική φρεγάτα παρακολουθείτο καθ’όλη την διάρκεια της πορείας της από την φρεγάτα F-451 ΛΗΜΝΟΣ. Η Yildirim μπήκε στα ελληνικά χωρικά ύδατα σε τρεις τουλάχιστον περιπτώσεις, βόρεια της Ρόδου, στις Κυκλάδες και μεταξύ Κέας-Σουνίου.

Κινήθηκε νότια της Σαντορίνης πριν λάβει πορεία βορειοδυτική!  
Την ίδια στιγμή η φρεγάτα F-244 Barbaros η οποία επίσης βγήκε από το Ακσάζ, όπως και η Yildirim περίπου την ίδια ώρα, πήρε τελείως διαφορετική πορεία και κατευθύνθηκε αρχικά δυτικά και μετά βόρεια, παρακολουθούμενη από την ελληνική ΤΠΚ Super Vita P-69 KΡYΣΤΑΛΛΙΔΗΣ.

H Barbaros αυτή την στιγμή βρίσκεται δυτικά της Λέσβου αφού πέρασε δυτικά της Χίου και όλων των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και κατευθύνεται και αυτή προς τα Δαρδανέλλια, όπως και η Yildirim. Πρόκειται για κλασική επιχείρηση "Πένσα" με τα δύο σκάφη να ξεκινούν από το ίδιο σημείο να "ανοίγουν" και να να συκλίνουν μετά στο ίδιο σημείο.


Πρόκειται για  την πρώτη μείζονα επιθετική κίνηση της Τουρκίας στο Αιγαίο μετά την επίσκεψη του Τούρκου πρωθυπουργού Ρ.Τ.Ερντογάν.
Defencenet

Από την πτώχευση στην Εθνική Αναγέννηση ( 1893- 1912)

Κωνσταντῖνος Χολέβας
 Δέν είναι εὐχάριστο γιά τήν ἐθνική ἀξιοπρέπεια ἑνός λαοῦ νά ζεῖ μέ δανεικά ἀπό ἄλλα κράτη ἤ ἀπό διεθνεῖς ὀργανισμούς, οἱ ὁποῖοι συνήθως ἐπιβάλλουν σκληρούς ὅρους. Ὅμως χειρότερη ἀπό τήν οἰκονομική πτώχευση εἶναι ἡ ἠθική, πνευματική καί ἐθνική παρακμή. Ἡ προσπάθειά μας ὡς Ἑλλήνων πρέπει νά στραφεῖ πρωτίστως στήν ἀνάδειξη τῶν διαχρονικῶν ἀξιῶν, οἱ ὁποῖες βοήθησαν τό Ἑλληνορθόδοξο Γένος μας νά ξεπεράσει καί ἄλλες δύσκολες στιγμές στό παρελθόν. Εἶναι χρήσιμο, λοιπόν, νά ἀντλήσουμε διδάγματα ἀπό τήν περἰοδο 1893-1912 ὅταν ὁδηγηθήκαμε ἀπό τήν οἰκονομικἠ πτώχευση τῆς Ἑλλάδος στήν Ἐθνική Ἀναγέννηση τοῦ 1912-13. Μία μικρή Ἑλλάδα κατόρθωσε νά ἀνορθωθεῖ πνευματικά, πολιτικά καί στρατιωτικά καί μετά από λίγα χρόνια ἀπελευθέρωσε τή Νότιο Ἤπειρο, τή Μακεδονία, τά νησιά τοῦ Αἰγαίου καί τήν Κρήτη.
Ε’ιχε προηγηθεί τό 1893, ὅταν ὁ Πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης ὁμολόγησε δημοσίως: «Δυστυχῶς ἐπτωχεύσαμεν». Πάντως ὁ ἴδιος ἔκανε σαφές ὅτι δέν δικαιολογεῖ τίς ἐθνικές ὑποχωρήσεις μέ πρόσχημα τόν δανεισμό τῆς χώρας. Εἶχε μάλιστα δώσει καί τό μέτρο τῆς αἰσιοδοξίας του μέ τήν ἱστορική φράση: «Ἡ Ἑλλάς προώρισται νά ζήσει καί θά ζήσει»! Τό 1897 εἴχαμε τόν ἐν μέρει ἀτυχῆ πόλεμο μέ τήν Τουρκία. Λέω ἐν μέρει, διότι ἡττηθήκαμε στρατιωτικῶς στό μέτωπο τῆς Θεσσαλίας ἀπό τούς Τούρκους, ὅμως σέ διπλωματικό ἐπίπεδο προεβλήθη γιά πρώτη φορά τό αἴτημα τῆς Κρήτης γιά Ἕνωση μέ τήν Ἑλλάδα ακί οὐσιαστικά ἡ Μεγαλόνησος ἔγινε ἡμιαυτόνομη. Τό 1898 ἐπεβλήθη στήν Ἑλλάδα ὁ προσβλητικός, ἀλλά ὑποχρεωτικός Διεθνής Οἰκονομικός Ἔλεγχος. Γιά νά εἶναι βέβαιες οἱ Μεγάλες Δυνάμεις ὅτι ἡ Ἑλλάδα θά ἀποπληρώσει τά δάνεια πού πῆρε ἐγκατέστησαν ὐπαλλήλους τους στή χώρα μας, οἱ ὁποῖοι εἰσέπρατταν γιά λογαριασμό τῶν ξένων τραπεζῶν μέρος ἀπό τά ἔσοδα τῶν μονοπωλιακῶν ἐποιχειρήσεων τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους. Μετεῖχαν ἐκπρόσωποι ἀπό τή Βρετανία, τή Γαλλία, τή Γερμανία, τή Ρωσία, τήν Ἰταλία καί τήν τότε Αὐστρουγγαρία. Ἡ Γερμανία ἀπεσύρθη τό 1914, ἀλλά ἡ δράση τοῦ Δ.Ο.Ε. τερματίσθηκε μέ τή λήξη τοῦ Β΄Παγκοσμίου Πολέμου.
Ποιές δυνάμεις βοήθησαν τήν Ἑλλάδα μεταά ἀπό τόσες τπεινώσεις νά φθάσει στήν Ἀναγέννηση τοῦ 1912; Πιστεύω ὅτι ἦσαν τέσσερις. Ἡ πίστη στόν Θεό, ἡ φιλοπατρία κάποιων ἀνθρώπων πού θυσιάσθηκαν, ἡ ἐθνική συνείδηση καί προσφορά ὁρισμένων ἐπιχειρηματιῶν καί τό ἔργο τῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι τότε κήρυτταν τή συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Τό Ἔθνος πίστευε στή διαχρονική του ἑνότητα ἀπό τήν Ἀρχαιότητα μέσῳ τῆς Βυζαντινῆς Ρωμηοσύνης μέχρι τό 1821 καί τή σύγχρονη Ἑλλάδα. Ἐνῶ σήμερα, δυστυχῶς, ἀκοῦμε ὁρισμένες φωνές νά ἀμφισβητοῦν αὐτή τή συνέχεια καί νά ἀγνοοῦν τίς ἱστορικές πηγές. Ἄς δοῦμε ἀναλυτικότερα αὐτούς τούς 4 παράγοντες.
1) Η πίστη στόν Θεό. Κορυφαίο παράδειγμα ὁ Μαραθωνοδρόμος Σπύρος Λούης. Ἕνας φτωχός τσαρουχοφόρος νερουλᾶς ἀπό τό μαρούσι κέρδισε τό 1896 τόν Μαραθώνιο Δρόμο στούς πρώτους Ὀλυμπιακούς Ἀγῶνες. Ἡ Ἀθήνα ἦταν ἡ πόλη πού φιλοξένησε τήν πρώτη σύγχρονη διοργάνωση καί ὁ ἄνθρωπος αὐτός ἀνέβασε τό ἠθικό τῶν προγόνων μας καί ἔδωσε στή χώρα τή χαμένη της ἀξιοπρέπεια. Ὁ Λούης τό βράδυ πρίν ἀπό τόν ἀγῶνα νήστεψε καί προσευχήθηκε ὡς συνειδητός Ὀρθόδοξος Χριστιανός. Ἐκφράζει τήν πίστη τῶν Ἑλλήνων στόν Θεό πού εἶναι τό ἀπαραίτητο θεμέλιο τῆς ἐλπίδας καί τῆς πνευματικῆς ἀναγεννήσεως.
2) Η φιλοπατρία καί η αυτοθυσία ἀποκρυσταλλώνονται στό πρόσωπο τοῦ Πάυλου Μελά. Ἕνας νέος Ἀνθυπολοχαγός, μέ πατέρα Δήμαρχο Ἀθηναίων καί πεθερό πρώην Πρωθυπουργό, ἄφησε τά σαλόνια τῶν Ἀθηνῶν καί μετέβη ἐθελοντικῶς στά βουνά καί στά λασπόνερα τῆς τουρκοκρατούμενης Μακεδονίας. Πῆγε γιά νά βοηθήσει τούς ἐντοπίους Ἕληνες νά ἀντιμετωπίσουν τούς Βουλγάρους κομιτατζῆδες. Ὁ Μελᾶς σκοτώθηκε ἀπό τουρκικό ἀπόσπασμα στίς 13-10-1904 στό χωριό Στάτιστα ( σημερινό Μελᾶς) τῆς Καστοριᾶς. Ὁ ἡρωικός θάνατός του ἀφύπνισε τήν ἀδρανῆ ἡγεσία τῶν Ἀθηνῶν καί ἔδωσε θάρρος στόν Ἑλληνισμό, ἐλεύθερο ἤ ὑπόδουλο.
3) Ὁ Γεώργιος Ἀβέρωφ κατήγετο ἀπό τό Μέτσοβο καί ἀπέκτησε περιουσία ἐκτός Ἑλλάδος. Ὡς πραγματικός Ἐθνικός Εὐεργέτης-καί δέν ἦταν ὁ μόνος- ἀπέδειξε τί μποροῦν νά προσφέρουν οἱ ἐπιχειρηματίες ὅταν ἔχουν ἐθνική συνείδηση καί συλλαμβάνουν σωστά τά μηνύματα τῶν καιρῶν. Ὁ Γ. Ἀβέρωφ χρηματοδότησε τό Παναθηναϊκό Στάδιο ὅπου τελέσθηκαν οἱ Ὀλυμπιακοί Ἀγῶνες τοῦ 1896 καί πλήρωσε κατά ἕνα μέρος τήν ἀγορά ἑνός μεγάλου θωρηκτοῦ γιά τόν Ἑλληνικό Στόλο. Τό θωρηκτό αὐτό φέρει τό ὄνομά του. Ὁ θρυλικός «Ἀβέρωφ» πρωταγωνίστησε στούς Βαλκανικούς Πολέμους τοῦ 1912-13 καί ἔγινε ὁ φόβος καί ὁ τρόμος τοῦ τουρκικοῦ ναυτικοῦ.
4) Ο Κωστής Παλαμᾶς ἐκφράζει χαρακτηριστικά μία ὁλόκληρη γενιά διανοητῶν, ποιητῶν, συγγραφέων καί ἐπιστημόνων πού πίστευαν μέ θέρμη στίς δυνάμεις τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ὁ Παλαμᾶς καί ἡ γενιά του προετοίμασαν τό ἠθικό τοῦ λαοῦ καί τοῦ στρατοῦ γιά τή μεγάλη ἐξόιρμηση τοῦ 1912. Μίλησαν καί ἔγραψαν γιά τή διαχρονική συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί γιά τά διδάγματα πού μᾶς στέλνουν οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες, οἱ Βυζαντινοί καί οἱ Κλεφταρματολοί. Ὁ Παλαμᾶς ξεκίνησε τό 1902 νά γράφει τό ἐπικό ποίημά του «Η Φλογέρα τοῦ Βασιιλιᾶ» πού ἀναφερόταν στόν Βυζαντινό Αὐτοκράτορα Βασίλειο Β΄τόν Μακεδόνα. Τό ποίημα ἀρχίζει μέ ἕναν ἀνεξάρτητο πρόλογο, ὁ ὁποῖος ξεκινᾶ μέ τήν περίφημη φράση:» «Σβησμένες ὅλες οἱ φωτιές οἱ πλάστρες μέσ’ στή χώρα» καί ἐξέφραζε τό κλῖμα τῆς ἐποχῆς. Ὅμως ὅταν τό ποίημα ὁλοκληρώθηκε τό 1908 (πρόκειται γιά ὁλόκληρο βιβλίο) κατόρθωσε νά ἀναστρέψει τό κλίμα πανελληνίως. Ὁ Παλαμᾶς περιγράφει πῶς ὁ Βασίλειος, ἀφοῦ νίκησε τούς Βουλγάρους τό 1014 καί πρίν ἐπιστρέψει στήν Κωνσταντινούπολη, πέρασε μέ ὅλο τόν στρατό του ἀπό τήν Ἀθήνα. Πρῶτον γιά νά προσκυνήσει στόν Παρθενῶνα πού εἶχε μετατραπεῖ σέ χριστιανικό ναό τῆς Παναγίας Ἀθηνιώτισσας. Καί δεύτερον γιά νά καταδείξει τή συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τόν σεβασμό τῶν Βυζαντινῶν Ρωμηῶν πρός τήν Ἀρχαία Ἑλλάδα. Μέ τέτοια ἔργα οἱ πνευματικοί ἄνθρωποι προετοίμασαν τή μεγάλη Ἐθνική Ἀναγέννηση.
Αν θέλουμε καί σήμερα νά αγωνισθούμε γιά νά ξεφύγουμε ἀπό τήν απαισιοδοξία καί νά βροῦμε τά ἐρείσματα γιά μία ἀνόρθωση τοῦ Ἔθνους μετά ἀπό τήν κρίση, ἄς μελετήσουμε προσεκτικά τά διδάγματα τῆς περιόδου 1893-1912. Σήμερα ἡ Ἐθνική Ἀναγέννηση δέν θά ἔχει πολεμική μορφή ὅπως τότε. Θά ἔχει εἰρηνικό περιεχόμενο, πολιτστικό, ἠθικό, κοινωνικό. Ἀλλά θά βασίζεται καί πάλι σέ ἀξίες καί ἰδανικά. Ἡ Ἑλλάς μπορεῖ νά ζήσει χωρίς δανεικά. Δέν μπορεῖ, ὅμως νά ζεῖ χωρίς ἰδανικά. Ἄς ξαναδώσουμε στά παιδιά μας τήν πίστη στόν Θεό, τήν φιλοπατρία, τήν τεκμηριωμένη πεποίθηση γιά τή διαχρονική πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί θά δοῦμε τή νέα γενιά νά δημιουργεῖ καί νά ἀνα-δημιουργεῖ μία καινούργια Ἑλλάδα. Ὀρθόδοξη, δημοκρατική, μαχητική ταγμένη νά πρωτοπορεῖ πολιτιστικά καί οἰκουμενικά. Εἶμαι αἰσιόδοξος γιατί εἶμαι Ἕλληνας Ὀρθόδοξος!

Αχμέτ Νταβούτογλου:Κακώς δεν καταλάβαμε... τα νησιά του Αιγαίου το 1922!

 
Οταν ένας υπουργός Εξωτερικών μιλά για «τον παγκόσμιο ρόλο της χώρας» του, το μυαλό σας, φυσικά, άλλες εποχές θα πήγαινε στον Χένρι Κίσινγκερ ή τον, τότε, Σοβιετικό Αντρέι Γκρομίκο ή έστω τώρα στη Χίλαρι Κλίντον. Αντε και στον Γάλλο, τον Βρετανό και τον Γερμανό συναδέλφους τους. Ομως είναι ο τωρινός υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, ο γνωστός μας πλέον και μη εξαιρετέος Αχμέτ Νταβούτογλου που δεν λέει απλώς αυτήν τη φράση. Την περιλαμβάνει, συχνά μάλιστα, σε ένα βιβλίο που έγραψε και κυκλοφορεί τώρα και στα ελληνικά. Τίτλος του: «Το στρατηγικό βάθος - Η Διεθνής θέση της Τουρκίας».
Οι 200.000 λέξεις των 700 σελίδων του αποτελούν στην πραγματικότητα όχι απλώς μία επιτομή της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, αλλά ουσιαστικά κάτι πολύ περισσότερο, βαθύτερο και σχεδόν επικίνδυνα αποκαλυπτικό. Πρόκειται για τη μοντέρνα εκδοχή και έκδοση, για την κιβωτό των πατρογονικών τουρκικών φιλοδοξιών και επιδιώξεων και ονείρων, όπως αυτές διαμορφώνονται –ή, ενδεχομένως, θα διαμορφωθούν στον 21ο αιώνα– μία διαφορετική εκδοχή της παλαιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο Αχμέτ Νταβούτογλου απέχει παρασάγγας βεβαίως από τον, π.χ. Αχμάρ Καντερίμ, ένα συμπατριώτη του, περίπου μόνιμο υφυπουργό Εξωτερικών, πολλά - πολλά χρόνια στις δεκαετίες του 1980 και ’90, άνθρωπο του κατεστημένου, ένα είδος ελεγκτού και καθοδηγητή μαζί, ανεξαρτήτως πρωθυπουργών και κομμάτων που κυβερνούσαν τότε την Τουρκία. Ενα στεγνό, απωθητικό άτομο, ουσιαστικό, όμως, υπουργό των Εξωτερικών, είτε ο τυπικός προϊστάμενός του λεγόταν Γιουνές, είτε Γκιλμάζ, είτε Τζεμ. Ο τωρινός Αχμέτ είναι πανεπιστημιακός, παίζει στα δάκτυλά του το Διεθνές Δίκαιο, ξέρει απέξω και γνωρίζει σε βάθος όλες τις συμφωνίες και τις συνθήκες, από του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, του 1774, μέχρι τη Συνθήκη του Μοντρέ, του 1935 που ξανα-απελευθέρωσε τα χέρια της (νεώτερης, πλέον) Τουρκίας στη χρήση και τον έλεγχο των Στενών των Δαρδανελίων. Λένε ότι είναι ο μέντορας του σημερινού Τούρκου πρωθυπουργού στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής, αλλά και της χάραξής της – και το βιβλίο που προσπαθούμε να «περιγράψουμε», εδώ σήμερα, μάλλον επιβεβαιώνει αυτήν την εκδοχή. Θα προσέθετα το επίθετο ανησυχητική, επειδή όλο το κείμενο αυτού του βιβλίου και ιδίως το έκτο του κεφάλαιο με τις μύριες παραμέτρους και υποσημειώσεις του επιβεβαιώνει ένα δεδομένο, άκρως ανησυχητικό, στα όρια του επικίνδυνου:
Ο σημερινός Τούρκος υπουργός Εξωτερικών είναι έντονος εκφραστής εκείνης της πάγιας «λογικής» του ανέκαθεν τούρκικου κατεστημένου. Το οποίο όλο και περισσότερο θεωρεί ότι για τη μεταοθωμανική Τουρκία υπήρξε φοβερό λάθος, στα όρια του εθνικού εγκλήματος, ότι η χώρα τους –με ηγέτη πλέον τον Κεμάλ– νικητής και τροπαιούχος πλέον το 1922 και ανήμπορο και ανύπαρκτο πλέον τον ελληνικό στρατό, δεν έκανε ένα ακόμη, το τελευταίο βήμα προς την ολοκληρωτική νίκη, όπως τουλάχιστον τη βλέπουν εκείνοι! Δεν κατέλαβε ή δεν προσπάθησε τουλάχιστον να καταλάβει όλα τα (ανυπεράσπιστα, τότε) ελληνικά νησιά, δίπλα, κοντά, σε απόσταση μιας αναπνοής από τις τουρκικές ακτές της Μικράς Ασίας. Το Δίκαιο της Θαλάσσης βρισκόταν ακόμη στα σπάργανα, οι περίφημες υφαλοκρηπίδες δεν υπήρχαν, ούτε καν ως λέξη, οι εναέριοι χώροι δεν απέδιδαν κάτι λογικό και χειροπιαστό και οι στρατηγοί, οι περισσότεροι τουλάχιστον, ελάχιστα σκάμπαζαν από στρατηγική, πολύ περισσότερο από γεωπολιτική. Ο στρατιωτικός θρίαμβος επί της ξηράς είχε θεωρηθεί αρκετός τότε και η συλλογιστική εκείνη οδήγησε στην επικίνδυνη σημερινή επιπλοκή και εκκρεμότητα, όσες επισκέψεις και αν ανταλλάξουν οι Ελληνες και οι Τούρκοι πρωθυπουργοί.

Οι Τούρκοι –και ο κ. Νταβούτογλου το εξηγεί με αφοπλιστική ωμότητα, σε έκταση 40 σελίδων στο επίμαχο βιβλίο του, από την 233 μέχρι την 273 σελίδα– θεωρούν ότι η «ροή» της τουρκικής εξουσίας από τη Μαύρη Θάλασσα και από τα δικά τους πλέον Στενά των Δαρδανελίων προς τη Μεσόγειο και μέσω αυτής προς τους ωκεανούς και την ελευθερία τους (μαζί με τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα, που συνεχώς πολλαπλασιάζονται), ανακόπτεται βίαια –και, επιμένει, παράνομα- από τα όρια των χωρικών υδάτων, την αιγιαλίτιδα ζώνη, τον εναέριο εθνικό χώρο, το F.I.R. που «έχει κατορθώσει να επιβάλει διεθνώς» η Ελλάδα. Ο σημερινός Τούρκος υπουργός των Εξωτερικών θεωρεί ότι η «ροή» της Τουρκίας προς τον Νότο και προς τη Δύση «ανακόπτεται» από το παρεμβαλλόμενο διεθνές και νομικό καθεστώς του Αιγαίου. Το οποίο, κατά τον συγγραφέα του βιβλίου, εμποδίζει την πατρίδα του «να διαδραματίσει τον παγκόσμιο ρόλο της».

ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ ΦΑΡΑΚΟΣ