Χριστόφιας για την ΑΟΖ Ελλάδας - Κύπρου

Ελλάδα και Κύπρος δεν αντιμετωπίζουν κανένα απολύτως πρόβλημα για να μοιραστούν στη δική τους ΑΟΖ τους οποιουσδήποτε καρπούς, δήλωσε ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, στο πλαίσιο του συνεδρίου του "Economist" με θέμα "Αειφόρος, ανταγωνιστική και ασφαλής ενέργεια στην Ευρώπη"

Αισχρή πολιτική μειοδοσίας από τα πολιτικά κόμματα στη Θράκη

Με αυτό που ακολουθεί, εάν ήμασταν στοιχειωδώς σοβαροί, θα έπρεπε να είχαν κινητοποιηθεί οι πάντες και τουλάχιστον να κατήγγειλαν τον ΟΗΕ για ύποπτα παιχνίδια, καθώς επίσης και συμμετοχή σε σενάρια περαιτέρω αποσταθεροποίησης της βαλκανικής χερσονήσου με επόμενο στάδιο την «κοσοβοποίηση» της Θράκης.
Γιατί είμαστε όμως τόσο οργισμένοι: Διότι η «Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης – ΕΟΤΔΘ», που είναι η ηγετική οργάνωση των 29 Συλλόγων «Τούρκων της Δυτικής Θράκης» σε ευρωπαϊκό επίπεδο, κέρδισε το δικαίωμα αντιπροσωπεύσεως στο Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο των Ηνωμένων Εθνών!

ΥΕΘΑ Εθνικής Σωτηρίας.Τι πρέπει να σώσει για την Άμυνα

Του ΠΑΡΙ ΚΑΡΒΟΥΝΟΠΟΥΛΟΥ

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας της κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας, θα πρέπει να σώσει την Άμυνα!

Όλα δείχνουν ότι αυτό το έργο θα το αναλάβει ο Δημήτρης Αβραμόπουλος και είναι προφανές ότι το έργο του θα είναι πάρα πολύ δύσκολο.

Ανεξάρτητα από πρόσωπα -αν και πάντα παίζουν ρόλο- ο νέος ΥΕΘΑ καλείται χωρίς καθόλου πόρους να διατηρήσει σε υψηλό επιχειρησιακό επίπεδο την ελληνική στρατιωτική μηχανή.Πως μπορεί να το κάνει;

Το πρώτο που οφείλει να πράξει είναι να ενεργοποιήσει το σημαντικότερο και πιο αποτελεσματικό όπλο των ΕΔ:τους ανθρώπους,το προσωπικό,τα στελέχη.

Υπογραφή προεδρικού διατάγματος για τη δημιουργία Εθνικού Φορέα Έρευνας Υδρογονανθράκων

 













Yπεγράφη από τους συναρμόδιους υπουργούς Οικονομίας Ε. Βενιζέλο, Ανάπτυξης Ανταγωνιστικότητας και ναυτιλίας Μ. Χρυσοχοϊδη και τον υφυπουργό Ενέργειας Ι. Μανιάτη το Προεδρικό Διάταγμα για τη δημιουργία του Εθνικού Φορέα Έρευνας Υδρογονανθράκων (ΕΔΕΥ Α.Ε.) και προωθείται για έλεγχο από το Συμβούλιο της Επικρατείας και στη συνέχεια για υπογραφή από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια.

Πόσα χρόνια είχε να πει Έλληνας πολιτικός “δεν υπογράφω”;

«Δεν υπογράφω, υπάρχει και εθνική αξιοπρέπεια», είναι μια πρόταση που έχει να ακουστεί από Έλληνα πολιτικό κάτι δεκαετίες…
Ο Σαμαράς έπραξε το καθήκον του εκστομίζοντας το αυτονόητο για πολλούς από εμάς αλλά ανήκουστο για τα πολιτικά ήθη που επέβαλλαν κανάλια και εφημερίδες με τον θολό τίτλο «πολιτικός πολιτισμός».

New York Times: Καταπληκτικό άρθρο Βρετανού Ιστορικού για την Ελλάδα

Του Μαρκ Μαζάουερ*

Χθες, όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την Ελλάδα καθώς το κοινοβούλιό της ψήφισε ένα διχαστικό πακέτο μέτρων λιτότητας το οποίο θα μπορούσε να έχει κρίσιμες επιπτώσεις στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ίσως προκαλεί έκπληξη που αυτή η μικρή άκρη της χερσονήσου των Βαλκανίων συγκεντρώνει τόση προσοχή. Σκεφτόμαστε συνήθως την Ελλάδα ως την πατρίδα του Πλάτωνα και του Περικλή, με την πραγματική της σημασία να βρίσκεται βαθιά στην αρχαιότητα.



Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που για να κατανοήσεις το μέλλον της Ευρώπης χρειάζεται να στραφείς μακριά από τις μεγάλες δυνάμεις στο κέντρο της ηπείρου και να κοιτάξεις προσεκτικά όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης. Στη δεκαετία του 1820, στη διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία από την οθωμανική αυτοκρατορία, η Ελλάδα έγινε ένα πρώιμο σύμβολο δραπέτευσης από τη φυλακή της αυτοκρατορίας.

Τον Ελληνισμό, να τον κλαίμε;

  Με τον Σάββα Ιακωβίδη

Ωρίμασε η στιγμή για μια επανάσταση μυαλών και θελήσεων για να αποτινάξουμε τους φαύλους, τους αισχρούς και τους επικίνδυνους

Καημένε ποιητή… Ποιος Ελληνισμός… Ποια Ρωμιοσύνη… «Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις/ εκεί που πάει να σκύψει/ με το σουγιά στο κόκαλο/ με το λουρί στο σβέρκο/ Νάτη πετιέται από ξαρχής/ κι αντριεύει και θεριεύει/ και καμακώνει το θεριό/ με το καμάκι του ήλιου». Ποια Ρωμιοσύνη; Ποιος Ελληνισμός; Ποιος ήλιος ελπίδας για ανάκαμψη; Οι όπου γης Έλληνες

Πώς θέλουμε έναν ηγέτη; Τι ζητούμε; Τι θα μας κοστίσει…

Ένα άρθρο του Σάββα Ιακωβίδη επίκαιρο όπως πάντα. Ας το διαβάσουν οι νυν και μέλλοντες ηγέτες μας. Εάν φυσικά θέλουν να είναι ηγέτες και όχι υπαλληλίσκοι ξένων συμφερόντων 

ΑΛΙΜΟΝΟ σε κράτη και σε λαούς που, σε κρίσιμες ώρες, έχουν σπιθαμιαίους ηγέτες… Η διαπίστωση είναι διαχρονική και, για αρκετούς λαούς, εφιαλτική. Ένας ηγέτης γεννιέται, δεν γίνεται. Γεννιέται για να ηγηθεί. Οφείλει να σπρώξει τον λαό προς τα εμπρός. Να έχει όραμα για τις επόμενες γενιές. Η Κύπρος δεν ευτύχησε να έχει ηγέτες με ανάστημα μεγαλύτερο από την έκτασή της. Από της ιδρύσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας μέχρι σήμερα, είχαμε μέτριους μέχρι λειψούς ηγέτες. Προφανώς, αυτός ο τόπος δεν έχει πια τη δύναμη να γεννήσει έναν ηγέτη με αξιοσύνη και εκτόπισμα, με ικανότητα και ανάστημα.

Η αλλεργική στη Δημοκρατία Ε.Ε. και η επιστροφή στα εθνικά νομίσματα…

Πολύ «εκνευρισμένοι» και «αγριεμένοι» εμφανίστηκαν οι ηγέτες της Ευρωζώνης απέναντι στον πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου, με τον εκνευρισμό τους όμως να προδίδει αδυναμία και αγωνία για το τι μέλει γενέσθαι…
Μπορεί η Μέρκελ και ο Σαρκοζί να ζήτησαν εξηγήσεις από τον Παπανδρέου για ποιον λόγο έβγαλε από το μανίκι τον «άσο» του δημοψηφίσματος, ωστόσο, ο ένας μήνας που θα μεσολαβήσει μέχρι την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, αρκεί για να καταστεί το πρόβλημα της Ευρωζώνης ασφυκτικό. Ο Μπερλουσκόνι στη Ιταλία δυσκολεύεται πλέον να αστειευτεί και να χαμογελάσει, αφού τα δύο τρισεκατομμύρια ευρώ χρέος της χώρας του και το 5% όπου έχει φθάσει το επιτόκιο δανεισμού του, έναντι του 0,3% της Γερμανίας, είναι δυσβάσταχτο, ενώ άπαντες ανατριχιάζουν στον συλλογισμό ότι το επιτόκιο αυτό θα μπορούσε να αυξηθεί πολύ περισσότερο φέρνοντας την Ιταλία στο χείλος της καταστροφής.

Η «επιλογή του Σαμψών» τα παλιά «τζάκια» και η κούφια ρητορική…

Μια ιστορική αφίσα της περιόδου της μεταπολίτευσης, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ έκαναν δυναμική εμφάνιση στην πολιτική σκηνή της χώρας καθίσταται πιο επίκαιρη από ποτέ, καθότι ερμηνεύει πολλά πράγματα και πολλές καταστάσεις που βιώνει σήμερα η Ελλάδα και η ελληνική κοινωνία…
Καταρχήν, μας θυμίζει το δράμα που ζει επί πολλές δεκαετίες ο Έλληνας, το οποίο μπορεί να περιγραφεί ως αναντιστοιχία των διακηρύξεων των πολιτικών δυνάμεων με τις πραγματικές τους προθέσεις και τελικά την πολιτική που ακολουθούν. Ποιος δεν θυμάται τα… θρυλικά «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», ή τις κραυγές περί εξόδου από την Ενωμένη Ευρώπη και γενικότερα την «αντιστασιακή διάθεση» πολλών πολιτικών, τους οποίους χρυσοπλήρωσε η χώρα, αφού κεφαλαιοποίησαν τη δράση τους εναντίον της χούντας και κάθησαν… στο σβέρκο της κοινωνίας για δεκαετίες, ζώντας πλούσια και λέγοντας όσα ο κόσμος ήθελε να ακούσει...
Όπως αποδείχθηκε, η πραγματικότητα ήταν λίγο διαφορετική. Μια μοντέρνα (τότε) πολιτική – οικονομική προσέγγιση της δεκαετίας του 1980, η οποία είχε τη δική της λογική, αυτή της δημιουργίας ελλειμμάτων με συγκεκριμένο όμως στόχο, κάποια στιγμή έφτασε στα όριά της. Ποια ήταν όμως αυτή η οικονομική προσέγγιση;