Η Κύπρος να ξεχάσει το βορρά και η Τουρκία την ένταξη

Του Κωστάκη Αντωνίου

Εάν το Κυπριακό δεν λυθεί, όπως δείχνουν οι εξελίξεις, τότε οι Ελληνοκύπριοι πρέπει να ξεχάσουν το βορρά και η Τουρκία την ένταξη και να αποδεχθεί το ρόλο του "ισόβιου υποψηφίου προς ένταξη", τονίζει σε άρθρο του ο γνωστός Τούρκος δημοσιογράφος Αλί Μπιράντ.

Ο Μπιράντ χαρακτηρίζει "τραγική" την εικόνα που παρουσιάζει η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, αναφέροντας τα ακόλουθα:

"Η Τουρκία από το 2005 συνεχίζει τις ενταξιακές συνομιλίες με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπό διαφορετικές συνθήκες θα έπρεπε οι συνομιλίες να φθάνουν στο τέλος. Η περίοδος αυτή για οποιαδήποτε ενταξιακή περίοδο, είναι πολύ μεγάλη. Άλλωστε, και κατά την περίοδο έναρξης των συνομιλιών η ημερομηνία ένταξης της Τουρκίας είχε υπολογιστεί για το 2014. Σήμερα κάνουν λόγο για το 2020".

Ο Μπιράντ, αφού αναφέρει ότι ο απολογισμός της πενταετούς πορείας σηματοδοτεί μια τραγική εικόνα, σημειώνει τα ακόλουθα:

*Το κοινοτικό κεκτημένο αποτελείται από 35 κεφάλαια εκ των οποίων τα 33 αποτελούν θέμα διαπραγμάτευσης.
*Από αυτά έχουν ανοίξει τα 13.
*Το ένα έχει κλείσει προσωρινά.
*Τρία δεν ανοίγουν προς διαπραγμάτευση, επειδή η Τουρκία δεν πληροί τα κριτήρια του τεχνικού ανοίγματος.
*Το άνοιγμα οκτώ κεφαλαίων, αλλά και το κλείσιμο όλων των άλλων κεφαλαίων έχουν τεθεί στο περιθώριο λόγω του Κυπριακού.
*Πέντε κεφάλαια έχουν μπλοκαριστεί από τη Γαλλία.
*Έξι κεφάλαια παρεμποδίζονται από την Κύπρο.

Ο Τούρκος δημοσιογράφος παρατηρεί ότι δεν υπάρχει κανένα κεφάλαιο το οποίο μπορεί να ανοίξει προς διαπραγμάτευση. Για να προσθέσει ότι το πιο δραματικό είναι ότι προκειμένου να λυθεί το αδιέξοδο, δεν υπάρχει πολιτική βούληση ούτε από την Τουρκία ούτε από την Ε.Ε.
Από πλευράς Τουρκίας, αναφέρει, προβάλλονται ως δικαιολογίες οι αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, οι αγωγές για κλείσιμο του κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, το δημοψήφισμα για την τροποποίηση του Συντάγματος, η αρνητική στάση της Γαλλίας και Γερμανίας.
Από πλευράς Ε.Ε. προβάλλεται ως δικαιολογία η καθυστέρηση από την Τουρκία στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων.

Ο Μπιράντ εκτιμά ότι μέχρι τις γενικές εκλογές στην Τουρκία, το 2011, δεν αναμένεται οποιαδήποτε κίνηση που να διαφοροποιεί την κατάσταση.
 
«Το χρυσό κτύπημα»

Ο Τούρκος δημοσιογράφος τονίζει ότι το πιο κρίσιμο ερώτημα μέχρι το τέλος του χρόνου είναι αν θα επιτευχθεί ή όχι λύση στο Κυπριακό. "Μια πολιτική λύση στην Κύπρο", υπογραμμίζει, "προσδιορίζεται ως "χρυσό κτύπημα". Τέτοια εξέλιξη σημαίνει και την άμεση απελευθέρωση των οκτώ κεφαλαίων τα οποία έχουν παγώσει. Με τον τρόπο αυτό, αυτομάτως θα ανοίξει και ο δρόμος για τις ενταξιακές συνομιλίες. Παράλληλα, η Γαλλία είναι δύσκολο να επιμείνει στο μπλοκάρισμα των πέντε κεφαλαίων".

Ο Μπιράντ εκφράζει απαισιοδοξία κατά πόσο θα λυθεί το Κυπριακό, ισχυριζόμενος ότι "η μέχρι τώρα στάση των Ελληνοκυπρίων δεν δείχνει ότι θέλουν λύση. Μάλιστα μπορούμε να πούμε ότι οι Ελληνοκύπριοι θα συνεχίσουν την ίδια στάση, επιμένοντας να επεκτείνουν την κυριαρχία τους σε ολόκληρο το νησί. Εάν αυτή η εκτίμηση επαληθευθεί, τότε οι Ελληνοκύπριοι πρέπει να ξεχάσουν το βορρά, αλλά και η Τουρκία την πλήρη ένταξη στην Ε.Ε. και να αποδεχθεί το καθεστώς του "ισόβιου υποψηφίου προς ένταξη".

Ο Μπιράντ επενδύει ελπίδες στην περίοδο της βελγικής προεδρίας, προσδοκώντας στο άνοιγμα του κεφαλαίου Περί Ανταγωνισμού και του κεφαλαίου Δημοσίων Αγορών. Και καταλήγει λέγοντας ότι οι Ελληνοκύπριοι θα συνεχίσουν να κρατούν μπλοκαρισμένα τα κεφάλαια Ενέργειας, Εκπαίδευσης και Πολιτισμού.
Σημερινή

Εξελίξεις στο πρόγραμμα των πυρομαχικών αρμάτων

Την άμεση εκκίνηση του προγράμματος πυρομαχικών αρμάτων μάχης των 120 χλστ. αρχικού προϋπολογισμού 63 εκατ. ευρώ αποφάσισε το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες από τη φάση αυτή αποκλείστηκαν τα αμερικανικά πυρομαχικά τα οποία όμως είχαν συμπεριληφθεί στην αρχική εντολή προμήθειας (ΑΕΠ) που είχε υπογράψει ο υπουργός Εθνικής Άμυνας τον περασμένο Μάιο. Αξίζει να σημειωθεί, ότι πρόσφατα, κατά τη διάρκεια της επίσημης επίσκεψης του Ισραηλινού πρωθυπουργού, Μπενιαμίν Νετανιάχου και τη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό, τον υπουργό και τον αναπληρωτή υπουργό Εθνικής Άμυνας στον Πόρο, η ισραηλινή πλευρά εξέφρασε την επιθυμία να συμμετάσχει στο πρόγραμμα (με τα βλήματα M711 (CL 3254) APFSDS-T and M325 (CL 3105) HEAT-MP-T της Israel Military Industries Ltd. Munition Systems Division), αλλά αυτό δεν έγινε αποδεκτό από την ελληνική πλευρά για λόγους τυποποίησης και πιστοποίησης. Το πρόγραμμα που θα αρχίσει να υλοποιείται αφορά την προμήθεια μέσω διακρατικής συμφωνίας με τη Γερμανία 9.000 βλημάτων κινητικής ενέργειας τύπου DM63 APFSDS-T (Armor Piercing Fin-Stabilized Discarding Sabot-Tracer) και 3.000 βλημάτων χημικής ενέργειας τύπου DM12A2 ΗΕΑΤ (High Explosive Anti-Tank), αμφότερα παραγωγής της γερμανικής εταιρίας Rheinmetall W&M.

Υπενθυμίζεται ότι ανταποκρινόμενες σε επίσημο αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης, η αμερικανική και η γερμανική κυβέρνηση είχαν δώσει τις ακόλουθες τιμές ανά βλήμα, στις οποίες περιλαμβάνονταν και κρατήσεις ύψους 4% υπέρ του Μετοχικού Ταμείου Στρατού (ΜΤΣ):

α. Γερμανική Κυβέρνηση
>9.000 βλήματα DM63 APFSDS-T με κόστος 6.084 ευρώ το βλήμα. Αυτά πρόκειται να χρησιμοποιηθούν τόσο στα 170 άρματα μάχης Leopard 2HEL που έχουν πυροβόλο L55 με σωλήνα 55 διαμετρημάτων, όσο και στα 183 άρματα μάχης Leopard 2A4 που έχουν πυροβόλο L44 με σωλήνα 44 διαμετρημάτων.
>3.000 βλήματα DM12A2 ΗΕΑΤ προς 1.269 ευρώ το βλήμα, που πρόκειται να χρησιμοποιηθούν μόνο στα 170 Leopard 2HEL.

Επίσης προσφέρθηκαν βλήματα κινητικής ενέργειας DM53A1 APFSDS-T (αναβαθμισμένη έκδοση του DM53 ισότιμη του DM63) με τιμή 6.700 ευρώ ανά βλήμα, και νέας σχεδίασης βλήμα χημικής ενέργειας πολλαπλών χρήσεων DM11 HE-MP-T (High Explosive Multi-Purpose, Tracer) με τιμή 9.200 ευρώ ανά μονάδα.

β. Αμερικανική Κυβέρνηση
>3.000 βλήματα χημικής ενέργειας πολλαπλών χρήσεων M830A1 (HEAT-MP-T: High-Explosive Anti-Tank MultiPurpose Tracer) με τιμή περί τα 1680 ευρώ ανά βλήμα (με την τότε ισοτιμία δολαρίου / ευρώ, τα οποία επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν μόνο στα 183 Leopard 2A4.

Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας τελικά αποφάσισε κυρίως για λόγους οικονομίας να προχωρήσει μόνο στην προμήθεια των πυρομαχικών από τη Γερμανία, καθώς αν και ιδιαίτερων επιχειρησιακών χαρακτηριστικών (ικανότητα προσβολής ελικοπτέρων), το M830A1 ήταν υψηλότερου κόστους του γερμανικού χημικής ενέργειας DM12A2. Ο δεύτερος λόγος απόρριψης των αμερικανικών πυρομαχικών αφορούσε το υπόλοιπο επιχειρησιακής ζωής των προσφερόμενων αμερικανικών πυρομαχικών, καθώς αυτά είχαν παραχθεί την τετραετία 1996-1999. Παράλληλα, η ελληνική κυβέρνηση στην προσπάθεια περαιτέρω μείωσης του κόστους επέτυχε από τη γερμανική πλευρά έκπτωση περί τα 6 εκατ. ευρώ για τα πυρομαχικά που θα αγοραστούν από αυτήν (μεγαλύτερη από το κόστος αγοράς των 3.000 DM12A2). Ταυτόχρονα, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας αποφάσισε αμέσως μετά την αρχική φάση να προκηρυχτεί διεθνής μειοδοτικός διαγωνισμός για το υπόλοιπο του προγράμματος, που ανέρχεται σε συνολική ποσότητα 84.720 βλημάτων (από τα οποία θα αφαιρεθούν τα 12.000 βλήματα της αρχικής φάσης), σε αναλογία 60% κινητικής ενέργειας προς 40% χημικής για περίοδο 20 ετών. Τη Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου το πρόγραμμα εγκρίθηκε από την υποεπιτροπή εξοπλισμών της Βουλής.

Όπως είναι φυσικό, η εκ των υστέρων απόρριψη των πυρομαχικών της αμερικανικής πλευράς, προκάλεσε την αντίδρασή της και μάλιστα έγιναν παραστάσεις ανώτατο πολιτικό επίπεδο. Πάντως μέχρι τη στιγμή που γράφονταν οι γραμμές αυτές δεν είχε γίνει γνωστό αν υπήρξε κάποια μεταβολή στον σχεδιασμό της υλοποίησης. Σε κάθε περίπτωση το πρόγραμμα πυρομαχικών αρμάτων των 120 χλστ., συνεχίζει να διεκδικεί επάξια τον χαρακτηρισμό του ως σίριαλ, καθώς αν και αποτελεί εξαιρετικά πιεστική ανάγκη του ΓΕΣ και αυτονόητο εξοπλιστικό πρόγραμμα, αφού τα 353 Leopard 2HEL/-2A4 δεν έχουν πυρομαχικά, εν τούτοις, για μία ακόμη φορά η υλοποίηση του γίνεται με πρόχειρο τρόπο με αποτέλεσμα να δημιουργούνται τριβές και παρεξηγήσεις σε διακρατικό επίπεδο. Και φυσικά, δεν πρέπει να διαφεύγει κανενός εμπλεκομένου την προσοχή, ότι τα τελευταία εννιά χρόνια (με αποκορύφωμα το... ιστορικό πατατράκ του καλοκαιριού του 2008 όταν κατέρρευσαν οι διπλές διακρατικές διαπραγματεύσεις με Γερμανία και ΗΠΑ), αυτές ακριβώς οι τριβές, παρεξηγήσεις και προχειρότητες τελικά δεν επέτρεψαν μέχρι σήμερα την υλοποίηση του προγράμματος και τα πιο σύγχρονα ελληνικά άρματα μάχης στερούνται πυρομαχικών. Το ίδιο μοιραία έχει αποδειχθεί η εξέλιξη του προγράμματος και για τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ) Α.Ε. Ελπίζουμε, για το καλό του Ελληνικού Στρατού οι ερασιτεχνισμοί (που αποδεδειγμένα περιπλέκουν και τις διεθνείς σχέσεις της χώρας αφού σχεδόν πάντα έπονται μεγαλόστομων διακηρύξεων), να μην σταθούν για άλλη μία φορά εμπόδιο.
defencepoint

Οι δυσκολίες της Τουρκίας, ευκαιρία για Ελλάδα και Κύπρο

ΜΕ ΤΟΝ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ

Η ΤΟΥΡΚΙΑ είναι μία μεγάλη χώρα, που κείται σε μια κρίσιμης γεωπολιτικής σημασίας περιοχή του κόσμου. Διαθέτει τον πιο μεγάλο στρατό του ΝΑΤΟ. Κατά τον Νταβούτογλου, τον αρχιτέκτονα της νέας τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, η Τουρκία είναι χώρα ευρωπαϊκή, ασιατική, μεσογειακή. Επειδή ακριβώς οι Τούρκοι γνωρίζουν την αξία και τη σημασία της χώρας τους στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, επιδιώκουν να διαδραματίσουν ρόλους και να αναλάβουν πρωτοβουλίες για κρίσεις και διενέξεις πολύ πέραν των ορίων τους. Το δόγμα Νταβούτογλου αναφέρεται σε «μηδενικά προβλήματα με τις γειτονικές χώρες». Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Τουρκία επιδίωξε να βελτιώσει τις σχέσεις της με τη Συρία, την Αρμενία, τη Γεωργία, ακόμα και να εμπλακεί στο Μεσανατολικό, με μεσολαβήσεις μεταξύ Συρίας - Ισραήλ ή μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων. Η Άγκυρα στοχεύει επίσης στα Βαλκάνια, στον Καύκασο, στην Αφρική και στην Ασία. Το δόγμα Νταβούτογλου, όμως, παθαίνει αφλογιστία ή παραλύει όταν πρόκειται για την Ελλάδα και την Κύπρο.

Οι διπλωματικές και άλλες βλέψεις της Τουρκίας ξεκινούν από την αντίληψη ότι είναι η κληρονόμος της πάλαι ποτέ Οθωμανικής αυτοκρατορίας, γι’ αυτό και ο Νταβούτογλου υποβάλλει ότι, όπου υπάρχει μουσουλμανική κοινότητα ή μειονότητα, είναι καθήκον της Τουρκίας να τη βοηθά και να την προστατεύει. Έτσι εξηγείται η αδίστακτη πολιτική της στην ελληνική Θράκη και η συνεχιζόμενη κατοχή του 37% της Κύπρου. Αυτή η πολιτική μορφοποιείται στη θέση Νταβούτογλου ότι η Κύπρος είναι τόσο πολύτιμη ώστε ακόμα και να μην υπήρχαν Τούρκοι σε αυτήν, η Τουρκία όφειλε να συντηρεί ένα κυπριακό πρόβλημα. Η νταβουτόγλεια εξωτερική πολιτική της Τουρκίας προβλήθηκε ως το όχημα που θα καταστήσει τη χώρα, κατά τις φιλοδοξίες του υπουργού Εξωτερικών, μεγάλη δύναμη μέχρι το 2023. Ιδού, όμως που εδώ και καιρό αυτή η φιλόδοξη πολιτική φαίνεται να μην έχει τόση πνοή και αποτελεσματικότητα και επικρίνεται έντονα στην Τουρκία.

Ένας γνωστός αρθρογράφος της «Χουριέτ», ο Γκιουνεΐτ Ούλσεβερ, σε ανάλυσή του κομματιάζει κυριολεκτικά και χλευάζει την πολιτική Νταβούτογλου, λέγοντας ότι ενώ η Τουρκία πηγαίνει για μαλλί θα βγει, στο τέλος, κουρεμένη. Στη συνέχεια ο αρθρογράφος επισημαίνει ότι οι σχέσεις με τις ΗΠΑ δεν είναι και τόσο καλές αφού οι ΗΠΑ δεν συμμετέχουν σε στρατιωτικές ασκήσεις, δεν θα παραδώσουν μη επανδρωμένα αεροπλάνα και ελικόπτερα στην Τουρκία επειδή, εκτός των άλλων, η χειροτέρευση των σχέσεων με το Ισραήλ ενεργοποίησε το εβραϊκό λόμπι εναντίον της Άγκυρας. Εξάλλου, γράφει, η υποστήριξη, που παρέχει η Τουρκία προς το Ιράν και η κρίση με το Ισραήλ, δεν αντιβαίνουν μόνο προς τα συμφέροντα του εβραϊκού λόμπι, αλλά και προς τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Από την άλλη πλευρά, δεν έχει τηρηθεί και η υπόσχεση, η οποία έχει δοθεί στον Πρόεδρο Ομπάμα, προκειμένου αυτός να αντισταθεί στο «ψήφισμα περί αρμενικής γενοκτονίας». Τα Πρωτόκολλα, τα οποία έχουν υπογραφεί με την Αρμενία ενώπιον παγκόσμιων ηγετών, έχουν φρακάρει σε κάποια σημεία μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης. Ουδείς μπόρεσε να λύσει το γρίφο της τακτικής αυτής.
Στη συνέχεια, ο Τούρκος αρθρογράφος επισημαίνει ότι «οι ειρηνευτικές συνομιλίες για τη Μέση Ανατολή έχουν αρχίσει στην Ουάσινγκτον, στην απουσία της Τουρκίας. Άγνωστο παραμένει ακόμη και το θέμα πώς θα εξασφαλισθεί η σταθερότητα στο Ιράκ, ιδίως στο Βόρειο Ιράκ, μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ, και ποια θα είναι η συμβολή της Τουρκίας. Η Τουρκία χάλασε τις σχέσεις της με το να καταστεί σταυροφόρος της παλαιστινιακής υπόθεσης. Όμως, ο Πρόεδρος της Παλαιστίνης Αμπάς, επειδή δεν είναι καθόλου ευχαριστημένος από την κατάσταση αυτή, ως διαμεσολαβητή με τη Χαμάς δεν επέλεξε την Τουρκία, αλλά την Αίγυπτο. Η Τουρκία υποστηρίζει το Ιράν στο θέμα των πυρηνικών ερευνών του. Όμως, ούτε και το Ιράν δέχεται την Τουρκία ως διαμεσολαβητή στη διένεξή του με τις ΗΠΑ. Έτσι, λοιπόν, έχει η κατάσταση της διπλωματίας μας, η οποία κατευθύνεται από τον Νταβούτογλου. Παρακαλώ», καταλήγει ο αρθρογράφος, «κάποιος να μου εξηγήσει ποια είναι τα κέρδη της Τουρκίας από αυτή την εξωτερική της πολιτική…». Ο αρθρογράφος παραλείπει να αναφερθεί στο Κυπριακό, όπου η Τουρκία όχι μόνο δεν ακολουθεί πολιτική «μηδενικών προβλημάτων» αλλ’ απαιτεί συνέχιση της κατοχής του βορείου τμήματος και έλεγχο των ελεύθερων περιοχών.

Η Τουρκία ακολουθεί μια εξωτερική πολιτική που ήδη εμφανίζει σε πολλά σημεία σημαντικές αδυναμίες. Ιδιαίτερα μετά τη σοβαρότατη κρίση στις σχέσεις της με το Ισραήλ και την εμφανή υποστήριξη καθεστώτων και τρομοκρατικών οργανώσεων, που συγκρούονται με τις δημοκρατικές αρχές της Δύσης, η Τουρκία προκαλεί ευθέως τις ΗΠΑ και την ΕΕ, όπως ανησυχεί τη Ρωσία και πολλές αραβικές χώρες, που ποτέ δεν είδαν με καλό μάτι τις νεο-ιμπεριαλιστικές και νεο-οθωμανικές φιλοδοξίες της. Οι τουρκικές αδυναμίες είναι σημαντικές και πολύτιμες ευκαιρίες για την Ελλάδα και την Κύπρο. Το αμφίδρομο άνοιγμα μεταξύ Ελλάδας - Κύπρου και Ισραήλ είναι μια σημαντική εξέλιξη. Από την άλλη, η συμμετοχή της Ελλάδας και της Κύπρου στην ΕΕ, όπου η Τουρκία επιμένει να ενταχθεί, είναι εξίσου ύψιστης σημασίας χαρτί στη διπλωματική και πολιτική σκακιέρα. Η Κύπρος κείται σε μια σημαντική, γεωπολιτικά, περιοχή. Η θέση της είναι πολύτιμη για όλους όσοι επιδιώκουν να παίξουν παιγνίδια στην περιοχή μας ή εποφθαλμιούν να διαδραματίσουν ρόλους. Όπως σημαντική είναι η θέση της Ελλάδας στους γεωπολιτικούς και στρατηγικούς άξονες από βορρά προς νότο και από δυσμάς προς ανατολάς.

Αθήνα και Λευκωσία καλούνται να κατανοήσουν ότι κυοφορούνται σημαντικές εξελίξεις στην περιοχή μας, ιδιαίτερα μετά την αμερικανική αποχώρηση από το Ιράκ, την αναζήτηση, ξανά, λύσης στο Μεσανατολικό, το ρόλο που το Ιράν φιλοδοξεί να παίξει στην περιοχή και οι αντιστάσεις, οι αντιδράσεις και οι ανησυχίες συντηρητικών αραβικών καθεστώτων. Πέραν των γεωπολιτικών είναι και τα συμφέροντα που άπτονται ενεργειακών, υδάτινων, δημογραφικών, ακόμα και θρησκευτικών παραμέτρων. Η Τουρκία προσπαθεί να κάνει τον παίχτη και μάλλον σπάζει τα μούτρα της. Τώρα είναι η μοναδική ώρα που Αθήνα και Λευκωσία -συντονισμένα, μεθοδικά και αξιόπιστα- πρέπει να αναζωογονήσουν τον ελληνικό παράγοντα στην περιοχή, επαναφέροντας την παρουσία της Ελλάδας μέχρι τις παρυφές της Αν. Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Παπανδρέου - Χριστόφιας έχουν τα κότσια να ξεπεράσουν πολιτικές και ιδεολογικές αγκυλώσεις και να δουν το μεγάλο και ανοικτό ορίζοντα;

Τουρκικό ριφιφί στο Αιγαίο

Για δέκα χρόνια η Τουρκία παραχωρούσε στην κρατική εταιρεία ΤΡΑΟ τέσσερις περιοχές βόρεια και βορειοδυτικά της Κύπρου αλλά και μια μεγάλη (5η) ερευνητική περιοχή, η οποια επεκτεινόταν από το Καστελόριζο μέχρι νότια της Κρήτης. Το 80% αυτής της περιοχής βρισκόταν μέσα στην Ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη.

Στα κοιτάσματα Λεβιάθαν τα πιθανά ανακτήσιμα αποθέματα φθάνουν τα 450 δις m3 φυσικού αερίου, στο Ταμάρ τα διαπιστωμένα αποθέματα είναι 240 m3, ενώ στο κοίτασμα «Cyprus A» τα πιθανά αποθέματα είναι 300 δις m3

Συστηματική προσπάθεια ντε φάκτο εξαίρεσης του Καστελόριζου από τη χάραξη θαλασσίων ζωνών της Ελλάδας επιδιώκει η Τουρκία, θέλοντας να βάλει «πόδι» σε περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου, οι οποίες εξελίσσονται σε νέο ενεργειακό Ελντοράντο, με τα μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου που ανακαλύπτονται και τα ακόμη μεγαλύτερα τα οποία πιθανολογείται ότι κρύβει ο βυθός της Ανατολικής Μεσογείου.

Η απουσία ολοκληρωμένης ενεργειακής πολιτικής στην Ελλάδα, αλλά κυρίως η πολιτική κατευνασμού που ακολουθείται έναντι της Άγκυρας, όπως αναφέρει ο Νίκος Μελέτης σε ανάλυσή του στην αθηναϊκή εφημερίδα «Έθνος», όχι μόνο αφήνει ελεύθερο το πεδίο για την εκδήλωση της τουρκικής διεκδίκησης, αλλά οδηγεί σε πάγωμα κάθε σχέδιο έρευνας και μελλοντικά εκμετάλλευσης ενεργειακών πόρων που πιθανόν υπάρχουν σε ζώνες ελληνικής αρμοδιότητας και κυριαρχίας, υπό τον «φόβο» της ενδεχόμενης αντίδρασης της Άγκυρας.

Ενδεχόμενη εξαίρεση της επήρειας του Καστελόριζου θα έχει ως αποτέλεσμα ένα μεγάλο και κρίσιμο κομμάτι της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) να παραχωρηθεί στην τουρκική ΑΟΖ, η οποία πλέον θα συνορεύει με την Ελλάδα, την Κύπρο και την Αίγυπτο, ενώ σε αντίθετη περίπτωση η τουρκική ΑΟΖ δεν θα εκτείνεται προς το νότο μέχρι την αιγυπτιακή. Ήδη από το 2008 ο έγκυρος διεθνής οίκος I.H.S. (Information Handling Services) ενημέρωσε τις πετρελαϊκές εταιρείες με τη δημοσίευση χάρτη ότι η Τουρκία παραχωρούσε για 10 χρόνια στην κρατική εταιρεία ΤΡΑΟ τέσσερις περιοχές βόρεια και βορειοδυτικά της Κύπρου αλλά και μια μεγάλη ερευνητική περιοχή η οποία εκτεινόταν από το Καστελόριζο μέχρι νότια της Κρήτης.

Το 80% αυτής της περιοχής βρισκόταν μέσα στην ελληνική ΑΟΖ. Τον Ιανουάριο του 2009 και αφού είχε προηγηθεί η ερευνητική αποστολή του Malene Ostervold, ο ίδιος διεθνής οίκος ο I.H.S. δημοσιοποίησε άλλο χάρτη που περιείχε μεν τις 4 περιοχές βορείως της Κύπρου αλλά είχε τροποποιηθεί η άλλη περιοχή με τρόπο ώστε να μην είναι τόσο προκλητική η «καταπάτηση» περιοχών της ελληνικής ΑΟΖ.

Παρ' όλα αυτά, όμως, και πάλι το 50% της περιοχής αυτής υπερκάλυπτε ελληνική ΑΟΖ. Επισήμως, όμως, δεν υπήρξε τότε αποτελεσματική ελληνική αντίδραση, ούτε προσπάθεια πρακτικής ματαίωσης των τουρκικών σχεδίων.

Νέες ανακαλύψεις

Η Ελλάδα ενόψει και των νέων ανακαλύψεων δεν πρέπει να μείνει έξω από το γενικότερο γεωπολιτικό παιγνίδι, επισημαίνει ο δρ Ηλίας Κονοφάγος, σύμβουλος ενεργειακών επιχειρήσεων και τέως γενικός διευθυντής Έρευνας και Παραγωγής Υδρογονανθράκων στα ΕΛΠΕ.

«Τίθεται το ερώτημα: Έχει η Ελλάδα τη δυνατότητα να προσελκύσει πετρελαϊκές εταιρείες για τον εντοπισμό, την ανακάλυψη και την αξιοποίηση των πιθανών κοιτασμάτων; Αρκεί να αναφέρουμε ότι ο φόρος υδρογονανθράκων στην Τουρκία είναι 22% και στην Ελλάδα 40%. Σε αυτό το φτωχό νομοθετικό περιβάλλον που συνοδεύεται και από την ανυπαρξία αρμόδιας Κρατικής Υπηρεσίας Υδρογονανθράκων, οι Εταιρείες Πετρελαίου δεν μπορούν να δείξουν και δεν δείχνουν κανένα επενδυτικό ενδιαφέρον για την Ελλάδα».

«Δούρειοι ίπποι» το «Πίρι Ρέις» και το νορβηγικό σκάφος

Η αποστολή προ δύο ετών (Νοέμβριος του 2008) του νορβηγικού ερευνητικού σκάφους «Malene Ostervold» για πετρελαϊκές έρευνες σε περιοχές της ελληνικής υφαλοκρηπίδας του Καστελόριζου και εντός της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) καθώς και η πρόσφατη αποστολή στην ίδια περιοχή του «Πίρι Ρέις» αποτελούν μέρος συνολικότερου τουρκικού σχεδίου. Η Άγκυρα, πέραν του όποιου διακανονισμού υπάρξει για το θέμα της υφαλοκρηπίδας, έχει καταστήσει στρατηγική επιδίωξη τη μη συμπερίληψη του Καστελόριζου στη χάραξη των ΑΟΖ στην περιοχή. Η ελληνική αντίδραση στις κινήσεις των σκαφών που διεξήγαγαν έρευνες για λογαριασμό της Τουρκίας στην περιοχή νοτίως του Καστελόριζου περιορίστηκε απλώς στις διπλωματικές διαμαρτυρίες. Η αντίδραση, σύμφωνα με τη διεθνή πρακτική, έπρεπε να είναι διαφορετική σύμφωνα με το σύμβουλο ενεργειακών επιχειρήσεων δρα Η. Κονοφάγο: «Σε παρόμοιες περιπτώσεις χώρες αντέδρασαν βάσει της διεθνούς πρακτικής και του διεθνούς δικαίου, όπως στην περίπτωση της Μάλτας το 2006.

Οταν η Λιβύη δημοσίευσε περιοχή προς παραχώρηση που μέρος της βρισκόταν εντός της ΑΟΖ της Μάλτας, η Μάλτα εντός μηνός δημοσίευσε αντίστοιχη προς παραχώρηση περιοχή που επικάλυπτε τη λιβυκή παραχώρηση. Το αποτέλεσμα ήταν να αναστείλουν και οι δύο χώρες κάθε περαιτέρω ενέργεια και να αρχίσουν συνομιλίες για τη διευθέτηση του θέματος», καταλήγει ο κ. Κονοφάγος.

ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΚΟΝΤΡΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ
 
Η πρόταση συνεργασίας από τον Νετανιάχου

Τις έρευνες αλλά και τις άδειες εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων του Ισραήλ είχε αναλάβει η αμερικανική εταιρεία Noble Energy Ltd σε κοινοπραξία με ισραηλινές εταιρείες, ενώ στην ίδια αμερικανική εταιρεία έχει ανατεθεί η άδεια για την έρευνα του παρακείμενου κυπριακού «Οικοπέδου 12» η «Cyprus A» όπως έχει ονομαστεί. Η Noble Energy, σε χάρτη τον οποίο είχε παρουσιάσει στο Χιούστον, αποτύπωνε ως εναλλακτικές οδούς μεταφοράς του φυσικού αερίου της περιοχής είτε με πλοία σε υγροποιημένη μορφή είτε με υποθαλάσσιο αγωγό προς την Ελλάδα ή με αγωγό που από το Ισραήλ θα φθάνει στην Τουρκία και από εκεί θα εντάσσεται στο ευρύτερο δίκτυο αγωγών φυσικού αερίου, που αποτελεί και μια φθηνή λύση.

Η κρίση που ξέσπασε στις σχέσεις του Ισραήλ με την Τουρκία υποχρεώνει το Τελ Αβίβ να είναι προετοιμασμένο για όλα τα ενδεχόμενα. Σε αυτό το πλαίσιο πιθανόν εντάσσεται και το δημοσίευμα των ισραηλινών ΜΜΕ ότι ο Β. Νετανιάχου πρότεινε στο Γ. Παπανδρέου την ιδέα κατασκευής υποθαλάσσιου αγωγού φυσικού αερίου που θα συνδέει τις δύο χώρες και θα αποτελεί τον ασφαλή τρόπο εξαγωγής ισραηλινού και κυπριακού φυσικού αερίου στην ελληνική και στην ευρωπαϊκή αγορά.

ΤΟ ΤΡΙΓΩΝΟ ΚΡΗΤΗ-ΚΥΠΡΟΣ-ΑΙΓΥΠΤΟΣ
 
Το νέο ενεργειακό Ελντοράντο της Μεσογείου

Ο ενεργειακός πυρετός στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου δεν πρόκειται να περιοριστεί το επόμενο διάστημα, όπου θα συνεχιστούν το τελευταίο τρίμηνο του 2010 οι έρευνες της εταιρείας Noble Energy Ltd στο κοίτασμα Λεβιάθαν, που με το σύμπλεγμα των κοιτασμάτων Ταμαρ (με διαπιστωμένα ανακτήσιμα αποθέματα 240 δις m3) και το Νταλίτ (με απολήψιμα αποθέματα 15 δις m3), αποτελούν μία από τις πιο σημαντικές ανακαλύψεις ενεργειακών πόρων την τελευταία διετία.
Το κοίτασμα «Cyprus A» με πιθανά αποθέματα 300 δις m3, αποτελεί μια «ενότητα» με το Λεβιάθαν του οποίου τα πιθανά ανακτήσιμα αποθέματα φθάνουν τα 450 δις m3 φυσικού αερίου.

Σύμφωνα πάντως με τον δρ Ηλία Κονοφάγο, σύμβουλο ενεργειακών επιχειρήσεων και τέως γενικό διευθυντή Έρευνας και Παραγωγής Υδρογονανθράκων στα ΕΛΠΕ, οι πρώτες μελέτες έγκυρων διεθνών οίκων που αφορούν περιοχές «νότια και νοτιοδυτικά της Κύπρου, δείχνουν την ύπαρξη σοβαρών δυνατοτήτων ανακάλυψης παρόμοιων γιγαντιαίων κοιτασμάτων φυσικού αερίου στη μείζονα περιοχή μεταξύ Κρήτης - Κύπρου - Αιγύπτου, που θα μπορούσαν να τροφοδοτήσουν την Ευρώπη.
Παρά το μεγάλο θαλάσσιο βάθος των κοιτασμάτων, οι διαπιστωθείσες εξαιρετικά υψηλές πιέσεις και παροχές φυσικού αερίου ανά γεώτρηση προδικάζουν ένα αρκετά χαμηλό κόστος ανάπτυξης και παραγωγής στην περιοχή, χωρίς παρουσία πολυδάπανων θαλάσσιων πλωτών εξεδρών», επισημαίνει ο Έλληνας ειδικός. Οι πληροφορίες αυτές δίνουν άλλη διάσταση στο «ενδιαφέρον» της Τουρκίας να υφαρπάξει μέρος της ελληνικής ΑΟΖ στην περιοχή του Καστελόριζου. Τα τεράστια αυτά αποθέματα που αγγίζουν το 1 τρις m3 φυσικού αερίου είναι προφανές ότι όχι μόνο καλύπτουν τις ενεργειακές ανάγκες της Κύπρου και του Ισραήλ, αλλά μπορεί να αποτελέσουν εναλλακτική πηγή ενεργειακών πόρων για την Ευρώπη.

Το γεγονός, μάλιστα, ότι μεγάλη αμερικανική εταιρεία και άλλες ισραηλινών συμφερόντων εταιρείες εμπλέκονται στην έρευνα και εκμετάλλευση των μεγάλων αυτών κοιτασμάτων δημιουργεί μια «ασπίδα» και για την ίδια την Κύπρο, η οποία δέχεται διαρκείς απειλές από την Τουρκία.
Σημερινή

Δημοψήφισμα - θρίλερ για Ερντογάν

Υποστηρικτές του Ταγίπ Ερντογάν διαδήλωσαν την Κυριακή στην Κωνσταντινούπολη υπέρ του «ναι» στις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις
 

Αβέβαιη η έκβαση της αναμέτρησης για τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που περιορίζουν τον ρόλο του στρατού και αλλάζουν τον τρόπο διορισμού των ανώτερων δικαστών. «Κλειδί» οι αναποφάσιστοι

Αντιφατικές δημοσκοπήσεις, που προκαλούν σύγχυση ως προς το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της Κυριακής σχετικά με τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση Ερντογάν -του πιο κρίσιμου στη σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας- είδαν χθες το φως της δημοσιότητας.

Οριακή νίκη του «ναι» (51% έναντι 49%) στο δημοψήφισμα της 12ης Σεπτεμβρίου δείχνει δημοσκόπηση που διενήργησε η ιδιωτική εταιρεία A&G καταδεικνύοντας επίσης τον ρόλο-κλειδί που θα παίξουν οι αναποφάσιστοι ψηφοφόροι.
Το ποσοστό των αναποφάσιστων ψηφοφόρων κυμαίνεται από 10 έως 11%, κατά συνέπεια, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, σχολιάζουν πολιτικοί αναλυτές.
«Ο νικητής του δημοψηφίσματος θα είναι όποιος πείσει τους ψηφοφόρους να πάνε να ψηφίσουν», δήλωσε ο διευθυντής της A&G, Αντίλ Γκουρ στην εφημερίδα «Ταράφ» προσθέτοντας πως το αποτέλεσμα θα είναι με μικρή διαφορά και, για τον λόγο αυτόν, δεν θα είναι έκπληξη αν κερδίσει το «όχι».
Την ίδια ώρα, δημοσκόπηση που δημοσιεύει η φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Σαμπάχ» δείχνει επικράτηση του «ναι», καθώς το 55% των Τούρκων πολιτών τάσσεται υπέρ της συνταγματικής αναθεώρησης, ενώ το 45% δηλώνει κατά.
Το δημοψήφισμα, που περιορίζει σημαντικά τον ρόλο του στρατού και συνιστά αποφασιστικό σταθμό στη σύγκρουση της κυβέρνησης με το κεμαλικό κατεστημένο, διεξάγεται ακριβώς 30 χρόνια μετά το πραξικόπημα του Κενάν Εβρέν, που στις 12 Σεπτεμβρίου του 1980 ανέτρεψε την τότε κυβέρνηση.
Η κυβέρνηση Ερντογάν ζητεί την τροποποίηση του Συντάγματος που καταρτίστηκε μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980 προβάλλοντας το επιχείρημα ότι, το νομοσχέδιο ικανοποιεί τα κριτήρια της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την ένταξη της Αγκυρας στους κόλπους της (ανθρώπινα δικαιώματα κ.τ.λ.).
ΔικαιοσύνηΗ συνταγματική μεταρρύθμιση αναδιαρθρώνει το δικαστικό σώμα, καθιστά τον στρατό υπόλογο σε πολιτικά δικαστήρια και, κυρίως, αλλάζει τον τρόπο διορισμού των ανώτερων δικαστικών λειτουργών παρέχοντας στον πρόεδρο Αμπντουλάχ Γκιουλ ελευθερία κινήσεων για την επιλογή τους.
Οι πολιτικοί αντίπαλοι του Ερντογάν τον κατηγορούν ότι επιχειρεί να αρπάξει τον έλεγχο των κρατικών θεσμών και δικαστικοί κύκλοι κάνουν λόγο για «επιχείρηση άλωσης της Δικαιοσύνης».
Σε περίπτωση που επικρατήσει το «όχι» στο δημοψήφισμα της 12ης Σεπτεμβρίου, η κυβέρνηση Ερντογάν, που θα βρεθεί αντιμέτωπη με βουλευτικές εκλογές το 2011, θα υποστεί σοβαρό πλήγμα.
Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης, Κεμάλ Κιλιντσάρογλου (ο οποίος αντιμετωπίζει εσωκομματικά προβλήματα στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα), κάλεσε χθες τους πολίτες να του δώσουν την εξουσία λέγοντας «όχι» στις 12 Σεπτεμβρίου, προκειμένου η Τουρκία να προχωρήσει σ’ ένα μονοπάτι αλλαγής.
Έθνος

Γενικευμένη αντίδραση στην ομιλία Γκρούεφσκι για την ονομασία!

Η μακροσκελής επετειακή ομιλία – απολογισμός για τα τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης από το VMRO-DPMNE που απηύθυνε ο Πρωθυπουργός Ν. Γκρούεβσκι προς τους πολίτες της πΓΔΜ την περασμένη Παρασκευή  προκάλεσε την αντίδραση της αξιωματικής αντιπολίτευσης [SDSM] αλλά και σχόλια αναφορικά με τις σχέσεις του VMRO-DPMNE με τον κυβερνητικό του εταίρο, το αλβανικό DUI – σχόλια στα οποία απάντησε σε συνέντευξη Τύπου ο ηγέτης του DUI, Άλι Αχμέτι.

Συγκεκριμένα:
● Η ομιλία του Ν. Γκρούεβσκι αναβλήθηκε την τελευταία στιγμή [από τις 2 για τις 3.9.2010] έπειτα από παρέμβαση του προερχόμενου από το DUI αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, Α. Αντέμι, ο οποίος θεώρησε απαράδεκτο να εκφωνηθεί ομιλία «για τα τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης» καθώς, μπορεί το VMRO-DPMNE να κυβερνά πλέον τέσσερα χρόνια, ωστόσο ο κυβερνητικός συνασπισμός με το DUI μετρά μόνο δύο χρόνια ζωής. Τελικά, η ομιλία εκφωνήθηκε χωρίς την παρουσία εκπροσώπων του DUI, η αντίδραση του οποίου προκάλεσε άμεσα σχόλια των ΜΜΕ περί προβλημάτων στον κυβερνητικό συνασπισμό. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, στο πλαίσιο συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε μετά την ομιλία Γκρούεβσκι, ο Άλι Αχμέτι δήλωσε ότι ο κυβερνητικός συνασπισμός λειτουργεί καλά και πως ο ίδιος έχει τακτικές συναντήσεις με τον Π/Θ. Υπογράμμισε ωστόσο επίσης ότι «εάν η ‘Μακεδονία’ δεν σημειώσει συγκεκριμένα βήματα προόδου όσον αφορά την ευρω-ατλαντική της ενσωμάτωση μετά τον Νοέμβριο, εάν δηλαδή δεν γίνει πλήρες μέλος του ΝΑΤΟ και δεν λάβει ημερομηνία έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ, τότε υπάρχει κίνδυνος η χώρα να περιέλθει σε απομόνωση – με σοβαρές συνέπειες για το μέλλον της». Ο κ. Αχμέτι επικαλέστηκε πληροφορίες από ξένες διπλωματικές πηγές προκειμένου να υποστηρίξει τη θέση του. Στη συνέχεια, τόνισε ότι στο προσεχές διάστημα οι προσπάθειες του DUI θα επικεντρωθούν στην επίλυση του ζητήματος της ονομασίας, στην ευρω-ατλαντική ενσωμάτωση της πΓΔΜ, στις διεθνοτικές σχέσεις και στην οικονομία, προσθέτοντας ότι θα επιμείνει προκειμένου να δοθεί οριστική πολιτική λύση στο ζήτημα των «υποθέσεων της Χάγης». Τέλος, ο κ. Αχμέτι απέρριψε την ιδέα της προκήρυξης πρόωρων εκλογών ως λύσης στα προβλήματα της χώρας. [σ.σ. Σύμφωνα με πρόσφατα σχόλια των ΜΜΕ που επαναλαμβάνονται σε σημερινό δημοσίευμα της ε/φ Vreme, η σλαβομακεδονική αντιπολίτευση (SDSM) θα αναλάβει πρωτοβουλία προκήρυξης πρόωρων εκλογών τον Νοέμβριο, σε κάθε περίπτωση και ανεξαρτήτως του περιεχομένου της Έκθεσης Προόδου της ΕΕ για την πΓΔΜ.

Σημειώνεται ότι το ενδεχόμενο προκήρυξης πρόωρων εκλογών σχολίασε και η εκπρόσωπος Τύπου του DUI, Ερμίρα Μεχμέτι, η οποία τόνισε: «Εάν οδηγηθούμε σε εκλογές χωρίς προηγούμενη λύση του ζητήματος της ονομασίας, απλώς θα επιβεβαιώσουμε την πορεία μιας πολιτικής αυτο-απομόνωσης. Πρόκειται για ένα κρίσιμο ζήτημα, δεδομένου του φόβου για απομόνωση του κράτους και απώλεια της διεθνούς θέσης του».

Τέλος, σε σχετικό ρεπορτάζ του τηλεοπτικού σταθμού Α1 επισημάνθηκε ότι το DUI παραμένει στον κυβερνητικό συνασπισμό κυρίως με στόχο να δοθεί λύση στις «υποθέσεις της Χάγης» καθώς και εξαιτίας συγκεκριμένων οικονομικών / επιχειρηματικών συμφερόντων. Ωστόσο –σύμφωνα με τον τ/σ– ένας επιπλέον λόγος για τη μη αποχώρηση από την Κυβέρνηση είναι η ύπαρξη κινδύνων ασφαλείας και ο φόβος περιθωριοποίησης της χώρας σε διεθνές επίπεδο εάν οι διαπραγματεύσεις έχουν αρνητική κατάληξη, κάτι για το οποίο το VMRO-DPMNE προετοιμάζεται ήδη.

Στην επετειακή ομιλία – απολογισμό του Ν. Γκρούεβσκι αντέδρασαν και τα κόμματα της αντιπολίτευσης: Το SDSM σχολίασε ότι ο Ν. Γκρούεβσκι έχει καταληφθεί από το αίσθημα της εξουσίας και έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα ενώ τα τέσσερα χρόνια της διακυβέρνησής του δεν είναι τίποτε άλλο από «ένα τεράστιο πορτοκαλί ψέμα». Στον Π/Θ Ν. Γκρούεβσκι απομένουν λίγες ακόμη μέρες κυβερνητικής θητείας και εξουσίας, είναι προφανές ότι το DUI δεν υποστήριξε την ομιλία του, δήλωσε επίσης ο βουλευτής του SDSM, Ζόραν Ζάεβ, και πρόσθεσε: «Είναι πια μόνος ο κ. Γκρούεβσκι. Το διέκρινε κανείς εύκολα στη φωνή του που έτρεμε». Σύμφωνα με το σλάβο-μακεδονικό LDP, ο λόγος του Π/Θ ήταν κενός περιεχομένου και νοήματος. Τέλος, το αντιπολιτευόμενο αλβανικό DPA κάλεσε τον Άλι Αχμέτι να επιδείξει θάρρος και να παρουσιάσει ο ίδιος την αντί-αλβανική ατζέντα της Κυβέρνησης Γκρούεβσκι.
Δραγουμάνος

Ο Βελλεροφόντης κυνηγάει πυρηνικούς τρομοκράτες.Ελληνική πατέντα με τηλεκατευθυνόμενο ελικόπτερο

Η ομάδα ελλήνων και ΝΑΤΟϊκών ειδικών κατά τη δοκιμή του τηλεκατευθυνόμενου μίνι ελικοπτέρου στη Σούδα

Το εμπορικό πλοίο που ήταν ύποπτο για τη μεταφορά ραδιενεργών υλικών για όπλα μαζικής καταστροφής, σε «πυρηνικούς τρομοκράτες», έχει εντοπιστεί από την ομάδα θαλάσσιας ασφάλειας του ΝΑΤΟ κάπου στον Ινδικό Ωκεανό.Στον Βελλεροφόντη, ένα εξαιρετικά μίνι τηλεκατευθυνόμενο ελικόπτερο με όλα τα αναγκαία κομφόρ, ανατίθεται η τελευταία απόπειρα ανίχνευσης από αέρος.

Ελληνικό δεν είναι μόνο το δανεισμένο από τη μυθολογία όνομα του αναβάτη του φτερωτού αλόγου Πήγασος, αλλά ολόκληρη η πατέντα. Οπως και Ελληνας είναι ο χειριστής του! Το παραπάνω σενάριο δεν απέχει σχεδόν καθόλου από την πραγματικότητα: μόλις λίγες εβδομάδες πριν, ο Βελλεροφόντης πέρασε με επιτυχία το πείραμα-τεστ εντοπισμού επικίνδυνων- και καλά κρυμμένων- ραδιενεργών υλικών επί πλοίων στον κόλπο της Σούδας. Κριτές του αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ από τις ΗΠΑ και του Συμμαχικού Κέντρου Ναυτικής Αποτροπής από τη Σούδα, καθώς και καθηγητές του Πανεπιστημίου του Μοντερέι της Καλιφόρνιας και της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων. Τα στοιχεία από τη μικροκάμερα και τον αισθητήρα ραδιενέργειας, καθώς και το ακριβές στίγμα του ύποπτου πλοίου έφθαναν σε πραγματικό χρόνο όχι μόνο στην παρακείμενη ομάδα ελέγχου, αλλά μέσω δορυφόρου και σε ειδικό εργαστήριο στις ΗΠΑ. Αυτό κρίθηκε αναγκαίο για την αξιολόγηση της επικινδυνότητας του ύποπτου φορτίου, αφού ακόμα και η ακτινοβολία μερικών τόνων... μπανάνας μπορεί να σε ξεγελάσει. Πριν γίνει ένα ρεσάλτο κομάντος, που μπορεί να οδηγήσει σε αιματοκύλισμα, πρέπει να υπάρχει η ακριβής ταυτότητα της ακτινοβολίας.

Πριν από μερικές ημέρες στο Γενικό Επιτελείο Ναυτικού έφθασε και με πιο επίσημο τρόπο η αναγνώριση ότι τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από το πείραμα δίνουν προοπτική επιχειρησιακής αξιοποίησης της ελληνικής «πατέντας» από το ΝΑΤΟ και άλλους διεθνείς οργανισμούς, στο πλαίσιο ελέγχων και με άλλα μέσα.

Ξεκίνημα το 2006
Η δημιουργία του Βελλεροφόντη ωστόσο πάει μερικά χρόνια πίσω: ήταν το 2006 όταν συνεργάστηκε δημιουργικά το πάθος ενός χομπίστα τηλεκατευθυνόμενων, υπαξιωματικού των βατραχανθρώπων, με τον επικεφαλής του Εργαστηρίου Τηλεπικοινωνιών της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων κ. Κούκο και μερικούς σπουδαστές της σχολής. Χρησιμοποίησαν ένα τηλεκατευθυνόμενο και βενζινοκίνητο ελικοπτεράκι μόλις 4 κιλών και με άνοιγμα φτερών 1,85 μέτρων. Στο εργαστήρι πρόσθεσαν μικροκάμερες και άρχισαν τα πειράματα για αξιοποίησή του ως μίνι κατασκοπευτικού. Το πρόγραμμα δεν προχώρησε τότε και ξαφνικά, πέρσι το φθινόπωρο, η μερική αποτυχία ενός διεθνούς πειράματος του καθηγητή του Πανεπιστημίου του Μοντερέι κ. Αlex Βordefsky, όσον αφορά το σκέλος της τηλεκατεύθυνσης, έδωσε την ευκαιρία να... βγει από το ντουλάπι ο Βελλεροφόντης. Οταν το έμαθαν στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και στο ΓΕΝ, ανέσυραν τον Βελλεροφόντη και πρότειναν συνεργασία μέσω του ΝΑΤΟϊκού Κέντρου Εκπαίδευσης Ναυτικής Αποτροπής της Σούδας. Στον «διεθνή», πλέον, Βελλεροφόντη προστέθηκαν από το Εργαστήριο ανιχνευτής ακτινοβολίας και GΡS.

Πέτυχε το πείραμα
Κατά τη 45λεπτη πτήση και με ταχύτητα 98 χιλιόμετρα ανά ώρα, το ελικοπτεράκι- με χειριστή τον ανθυποπλοίαρχο κ. Καραναγνώστη- εντόπισε τις διατεθείσες από το Πολυτεχνείο Κρήτης πηγές ραδιενέργειας που είχαν αποκρυβεί σε ένα φουσκωτό και στο εκπαιδευτικό πλοίο «Αρης». Η εικόνα του video, η θέση GΡS και τα δεδομένα του ανιχνευτή ακτινοβολίας στέλνονταν real-time ταυτόχρονα στο ΝΑΤΟϊκό Κέντρο της Σούδας και σε εργαστήριο στο Μοντερέι στις ΗΠΑ. Σχεδόν realtime ήρθε στο ΓΕΝ και η επιβεβαίωση της επιτυχίας του πειράματος, ανοίγοντας προοπτικές... διεθνούς καριέρας για τον Βελλεροφόντη.
Τα Νέα

Σημαντική συνέντευξη Β.Μαρκεζίνη στη "Ναυτεμπορική"

Μία συνέντευξη του Βασίλη Μαρκεζίνη, του μοναδικού σύγχρονου ακαδημαϊκού Έλληνα με ολοκληρωμένη γεωπολιτική άποψη και προτάσεις ρεαλιστικές και καινοτόμες, είναι πάντα ενδιαφέρουσα. Την παραχώρησε στην "Ναυτεμπορική", απ'όπου και αναδημοσιεύουμε το σχετικό κείμενο: Κύριε Μαρκεζίνη, πιστεύετε ότι πέρασαν τα χειρότερα της οικονομικής κρίσης; Οχι ακόμη. Στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς, οι Ευρωπαίοι μιλούσαν απαξιωτικά για την Ελλάδα και σήμερα παριστάνουν τους υπεραισιόδοξους. Και στις δύο περιπτώσεις, ενήργησαν με εγωκεντρικά πολιτικά κίνητρα, αλλά και στις δύο περιπτώσεις έσφαλαν. Στην Ελλάδα, δεν έχουμε φτάσει στο τελευταίο σκαλοπάτι. Ούτε όμως η Ευρώπη ή οι ΗΠΑ έφτασαν. Το σύστημα δεν εξυγιάνθηκε έπειτα από την τραπεζική κρίση. Δεν αυξήθηκαν οι δανεισμοί προς τις επιχειρήσεις. Δεν επετεύχθη μια ισορροπημένη τοποθέτηση μεταξύ κρατικού παρεμβατισμού και φιλελευθεροποίησης της αγοράς. H αύξηση του ΑΕΠ παραμένει χαμηλή. Στην καλύτερη περίπτωση, θα χαρακτηρίζαμε τη σημερινή κατάσταση του κόσμου μας ως αβέβαιη και επισφαλή. Ποιος, κατά τη γνώμη σας, ευθύνεται κυρίως για την ελληνική κρίση; Για να κατανοήσουμε τη σημερινή ελληνική κρίση, πρέπει να εστιάσουμε κυρίως στην τελευταία περίοδο της προηγούμενης διακυβέρνησης. Σε όλα τα πολιτικά, οικονομικά, εξωτερικά αλλά και ηθικά ζητήματα, τα τελευταία χρόνια της κυβέρνησης Καραμανλή χαρακτηρίστηκαν από υπεκφυγές, αναποφασιστικότητα, εσωτερικές τριβές, έλλειψη ηγεσίας και διαρκή φημολογία περί ενδοκομματικών προσπαθειών διαδοχής του πρωθυπουργού. Ισως η ιστορία θα «αναδείξει» την κυβέρνηση Καραμανλή ως μία από τις πλέον «ατυχείς» της μεταπολεμικής περιόδου, αν και είναι αλήθεια ότι οι παραλλαγές γύρω από το θέμα της «κυβερνητικής συνεργασίας», στα τέλη της δεκαετίας του '80. τη συναγωνίζονται επάξια από πλευράς αναποτελεσματικότητας… Δηλαδή ο κύριος Παπανδρέου είναι άμοιρος ευθυνών; Οχι, δεν είναι. Επιτρέψτε μου όμως να διευκρινίσω τι εννοώ. Τα προαναφερθέντα ελαττώματα της κυβέρνησης Καραμανλή δίνουν μόνο μερική άφεση αμαρτιών στην κυβέρνηση Παπανδρέου για την ανεύθυνη προεκλογική εκστρατεία της. Ο νέος πρωθυπουργός, άπαξ και ανήλθε στην εξουσία, άργησε πάρα πολύ να εκτιμήσει την έκταση και το βάθος της οικονομικής κρίσης. Επιπλέον, ήταν και παραμένει εμφανής η αδυναμία του να κάνει τους υπουργούς του να ακολουθήσουν μία ενιαία, συμφωνημένη γραμμή. Οταν, τελικά, ο κ. Παπανδρέου αναγκάστηκε να δράσει λόγω εξωτερικών πιέσεων, οι προσπάθειές του επικεντρώθηκαν στη μείωση του ελλείμματος και όχι στην προώθηση της ανάπτυξης. Το δίλημμα αυτό, θεωρητικά, απασχόλησε όλες τις χώρες που αντιμετώπισαν αυτού του είδους τις δυσχέρειες. Στην Ελλάδα, όμως, η έλλειψη κυβερνητικής συνοχής και η πλήρης αποδιοργάνωση του κράτους -στην οποία συνέβαλαν πολλές προηγούμενες κυβερνήσεις (και των δύο κομμάτων) με τους υπέρμετρους διορισμούς φίλων και συγγενών σε κρατικές θέσεις- επιδείνωσαν την κατάσταση. Τι έχει κάνει η κυβέρνηση από αυτή την άποψη; Στα πράγματα που θεωρώ ιδιαίτερα «δυσάρεστα» συγκαταλέγεται και το γεγονός ότι η ευθύνη της κυβέρνησης εκτείνεται και στην «επεμβατική πολιτική» που ασκεί σε σημαντικό αριθμό των επονομαζόμενων «σοβαρών» ΜΜΕ. Τα συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης, ιδίως τα έντυπα, βρίσκονται σήμερα σε τόσο άσχημη οικονομική κατάσταση, ώστε η επιβίωσή τους εξαρτάται άμεσα από τη συνεχή και πολύπλευρη στήριξη της κυβέρνησης. Και λαμβάνουν πράγματι τη στήριξή της, δημοσιεύοντας ως αντάλλαγμα «ρόδινα» ρεπορτάζ περί προόδου, χωρίς να προειδοποιούν το λαό ότι δεν έχει έλθει ακόμη η χειρότερη φάση της κρίσης. Ελάχιστοι δημοσιογράφοι, φέρ' ειπείν, έχουν τονίσει επαρκώς ότι μεγάλο μέρος της μείωσης των δαπανών πραγματοποιείται υπό τη μορφή της μη πληρωμής των οικονομικών υποχρεώσεων του Δημοσίου (όπως είναι π.χ. η καταβολή του εφάπαξ, το κόστος πληρωμής προμηθειών σε νοσοκομεία ή η πληρωμή διά μέσου ομολόγων κ.λπ.). Πρέπει να δοθεί μέγιστη προσοχή σε αυτό το γεγονός διότι: (α) η -πραγματική ή πλασματική- έμφαση στις περικοπές έχει οδηγήσει σε ύφεση και αυτή με τη σειρά της σε μειωμένα φορολογικά έσοδα. (β) Τα πιο επώδυνα μέτρα (που πρόκειται να επακολουθήσουν -και, σημειωτέον, δεν είναι νέα μέτρα, αλλά αναπόσπαστα τμήματα ήδη συμφωνηθέντων στο μνημόνιο-) έχουν συσκοτιστεί ή ακόμη και συγκαλυφθεί. (γ) Η επίλυση της κρίσης δεν συνδέεται μόνο με την εξάλειψη του ελλείμματος: συνδέεται άμεσα με τη δομική αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας και την «ενεργοποίηση» των κρατικών οργάνων, που βρίσκονται εδώ και καιρό σε κατάσταση αδράνειας (π.χ. δεν έχουν ακόμη πληρωθεί θέσεις ανώτερων φορολογικών υπαλλήλων, με αποτέλεσμα να μην μπορούν ακόμη να εισπραχθούν φορολογικά χρέη). Τέλος, δεν χρειάζεται να αναφέρω ότι η ανεργία θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο στη χώρα μας, ιδίως όταν η εργασιακή νομοθεσία (αναγκαστεί να) γίνει ακόμη πιο ευέλικτη για να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα. Ποια είναι, συνεπώς, η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζουμε σήμερα; Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η αναδόμηση του ελληνικού κράτους, μεταξύ των βασικών προϋποθέσεων της οποίας θα ανέφερα: Πρώτον, τη μείωση των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα και ειδικά στις ΔΕΚΟ (πράγμα δύσκολο, ασφαλώς, μιας και οι ΔΕΚΟ αποτελούν προπύργιο κομματικών διορισμών). Δεύτερον, την αλλαγή της διαδεδομένης δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας που ευνοεί την απάτη, την οκνηρία και την έλλειψη περηφάνιας για το εργασιακό καθήκον. Τρίτον, την αντιμετώπιση της αναπόφευκτης ανόδου της ανεργίας. Ασφαλώς, όλα αυτά συνιστούν στόχους δυσεπίτευκτους, αλλά τα καθήκοντα της κυβέρνησης δεν σταματούν εκεί: η κυβέρνηση οφείλει να πραγματοποιήσει την αναγκαία μεταρρύθμιση κατά έναν τρόπο που θα είναι και θα θεωρείται δίκαιος, ιδίως σε ό,τι αφορά τα πιο αδύναμα τμήματα της κοινωνίας. Κρίνετε πως έχει ήδη αρχίσει να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Και, εάν όχι, πώς θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα; Σημαντικές αλλαγές, αναμφισβήτητα, έχουν γίνει, αλλά δεν έχουν ολοκληρωθεί. Εξακολουθούν, βλέπετε, να επικρατούν φαινόμενα όπως: (α) Υπέρογκες δαπάνες στις ΔΕΚΟ. (β) Προνομιακή μεταχείριση συγκεκριμένων επαγγελματικών κλάδων και θεσμών, όπως λ.χ. συμβαίνει στο Κοινοβούλιο που, στην ουσία, έχει παραμείνει ανέγγιχτο από τα μέτρα. (γ) Μνημειώδους κρατικής γραφειοκρατίας, αν όχι και αδράνειας. (δ) Πλήρης ατιμωρησία των πολιτικών που εξώθησαν τη χώρα στην οικονομική και ηθική κατάπτωση. (ε) Μια αναίσχυντη αλλά και αδιανόητη προσπάθεια ορισμένων ΜΜΕ να επαναφέρουν στο προσκήνιο τους πολιτικούς που ευθύνονται για την κρίση. Τα τελευταία δύο ζητήματα (δ και ε) συνιστούν προβλήματα «πολιτικής» αλλά και «ηθικής» τάξεως. Εάν όμως θέλεις να πείσεις το λαό να κάνει περισσότερες οικονομικές θυσίες, πρέπει συγχρόνως να τον πείσεις ότι οι κύριοι ένοχοι για την κρίση δεν βρίσκονται πλέον στο «απυρόβλητο» Τι πρέπει, δηλαδή, να κάνει η κυβέρνηση; Πρέπει να θέσει σε προτεραιότητα την ανάπτυξη. Και για να επιδιώξει επιτυχώς αυτόν το στόχο: (α) Πρέπει να απλοποιήσει τη διαδικασία προσέλκυσης ξένων επενδύσεων. (β) Πρέπει να στραφεί συγκεκριμένα προς την Ινδία και την Απω Ανατολή, ενθαρρύνοντας τους επενδυτές τους να συμμετάσχουν σε προσεκτικά επιλεγμένες ιδιωτικοποιήσεις (αποφεύγοντας, ταυτοχρόνως, πάση θυσία τις διάφορες ύποπτες τράπεζες της Νέας Υόρκης, καθώς και τους διεθνείς κερδοσκόπους που κυκλώνουν σαν γεράκια τις κερδοφόρες επιχειρήσεις ή οργανισμούς της χώρας μας). (γ) Πρέπει να αλλάξει τη νοοτροπία του δημόσιου τομέα και των εταιρειών, εμπνέοντάς τους γνήσιο ενδιαφέρον και φροντίδα για τους υπαλλήλους. Οπως έχουν επισημάνει μερικοί από τους κορυφαίους παγκοσμίως Ινδούς και Απωανατολίτες διευθύνοντες συμβούλους, το γνωστό μότο «προτεραιότητα στον πελάτη» θα πρέπει σήμερα να γίνει: «προτεραιότητα στους υπαλλήλους». Διότι, εάν δώσεις κίνητρα στους υπαλλήλους σου, εάν τους εμπνεύσεις περηφάνια για τη δουλειά τους και συνεργαστείς μαζί τους στο πλαίσιο της αναπτυξιακής προσπάθειας, τότε όχι μόνο θα έλθουν μεγαλύτερες πωλήσεις και ανάπτυξη, αλλά και οι «πελάτες», με τη σειρά τους, θα μείνουν ικανοποιημένοι. (δ) Πρέπει να καταμερίσει τα οικονομικά βάρη με πιο δίκαιο τρόπο και να πείσει τους εύπορους ότι είναι αναγκαίο προσωρινά να επωμιστούν μεγαλύτερο μέρος του φορτίου που τους αναλογεί, για να επανέλθουν, μια μέρα, σε ένα αποδεκτό ύψος κερδών. (ε) Πρέπει να ενθαρρύνει την κερδοφορία (καταδικάζοντας όμως την απληστία) στον εταιρικό τομέα. (στ) Πρέπει να «καθαρίσει» τις σάπιες πολιτικές ελίτ, δικάζοντας πραγματικά (και όχι μόνο σε επίπεδο ακατάπαυστης παραφιλολογίας…) εκείνους μόνον τους πολιτικούς που πρέπει να δικαστούν και να αποκηρύξει τις κατάφωρα υποκριτικές προσπάθειες που καταβάλλουν συγκεκριμένοι πολιτικοί (και οι δημοσιογράφοι φίλοι τους) για να μας πείσουν ότι έχουν πλέον «διορθωθεί» ή «αλλάξει» και ότι, ως εκ τούτου, δικαιούνται ξανά τις ψήφους μας. Τι σας ανησυχεί περισσότερο σήμερα; Το γεγονός ότι, σε περίπτωση που η κυβέρνηση δεν λάβει αυτά τα μέτρα, ο λαός θα αναζητήσει τη λύση στους δρόμους. Μέχρι τώρα η κυβέρνηση έχει χειριστεί επιδέξια τη λαϊκή δυσαρέσκεια, χάρη στη βοήθεια πειθήνιων ΜΜΕ, αλλά και του μεγαλύτερου μέρους του συνδικαλιστικού κινήματος, το οποίο τελεί υπό τον έλεγχό της. Η αποδοκιμασία, λοιπόν, περιορίζεται σε λίγους σχετικά πολιτικούς, όταν κάνουν δημόσιες εμφανίσεις. Η περιορισμένη όμως αυτή αντίδραση δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα. Αναπόφευκτα, η επιδείνωση της κατάστασης θα ανοίξει το δρόμο για όλα εκείνα τα μικρά τμήματα της κοινωνίας που θέλουν να δουν τη «δημόσια κάθαρση» να προσλαμβάνει βίαιη μορφή. Εύχομαι, ειλικρινά, να μη δούμε μια τέτοια εξέλιξη, η οποία, όπως μας διδάσκει η ιστορία, πάντα συνοδεύεται από τεράστιο κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό κόστος. Από την άλλη πλευρά, όμως, οφείλω να ομολογήσω ότι κατανοώ την απογοήτευση που αισθάνονται πολλοί Ελληνες απέναντι στους άπληστους και υπερόπτες εκείνους πολιτικούς που ευθύνονται για τη σημερινή κρίση. Είναι λοιπόν αναγκαίο οι μεσαίες τάξεις -οι αστοί, οι «νοικοκυραίοι»- να εγκαταλείψουν πια τον κυνισμό, την αταραξία και τη μοιρολατρία τους, να δουν επιτέλους τη σοβαρότητα της κατάστασης και να αλλάξουν εκ βάθρων τον ελληνικό πολιτικό κόσμο με τρόπο ομαλό και μελετημένο, προτού η ίδια αλλαγή εκδηλωθεί με βιαιότητα. Και ας σημειωθεί ότι τα πράγματα θα αλλάξουν, μόνον εάν απομακρυνθούν από την πολιτική σκηνή πολλά μέλη της «παλαιάς φρουράς», και όχι εάν αναλάβει την εξουσία της χώρας μια «οικουμενική κυβέρνηση» ή «κυβέρνηση συνεργασίας» όπως θέλουν να μας πείσουν οι περισσότεροι από τους «αποτυχημένους» πολιτικούς μας. Διότι οι εν λόγω πολιτικοί, που εδώ και τρεις γενεές εχθρεύονται ο ένας τον άλλον, δεν μπορούν αίφνης -ως διά μαγείας!- να γίνουν αποτελεσματικοί συνεργάτες και φίλοι. Διόλου, λοιπόν, δεν ευσταθούν τα επιχειρήματα περί του αντιθέτου, διότι, απλούστατα, συγκαλύπτουν το γεγονός ότι αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης απέβη τελείως ατελέσφορο στην Ελλάδα. Γενικότερα, και λαμβανομένης υπόψη της ειδικότητάς σας στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, θα θέλατε να προσθέσετε ένα τελευταίο σχόλιο και για αυτόν τον τομέα; Σας ευχαριστώ που μου δίνετε τη δυνατότητα να επισημάνω το φόβο μου για ένα γενικότερο θέμα που συνδέεται άμεσα με τα προηγούμενα: την ενδεχόμενη απεμπόληση των εθνικών συμφερόντων μας. Τα οικονομικά άπτονται αυτού του ζητήματος από δύο απόψεις. Πρώτον, επειδή η οικονομική κρίση του 2008 - 2009 συγκαλύφθηκε και δεν αντιμετωπίστηκε εγκαίρως από την προηγούμενη κυβέρνηση και ο κίνδυνος είναι σήμερα ότι το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και με τα εξωτερικά προβλήματα της χώρας: συγκαλύπτονται αντί να συζητιούνται ανοικτά. Δεύτερον, η σχέση μεταξύ οικονομίας και εξωτερικής πολιτικής είναι σήμερα ακόμη πιο δυσοίωνη, μιας και η κυβέρνηση χρησιμοποιεί συνεχώς την πρώτη για να μας προετοιμάσει -αυτή τουλάχιστον είναι η δική μου εντύπωση- για μια «υποχώρηση» στον εξωτερικό τομέα. Εάν όντως η πρόθεσή της είναι να βασιστεί στις οικονομικές δυσκολίες για να περάσει αμφιλεγόμενες λύσεις -έστω και εντέχνως συγκαλυμμένες-, τότε διαφωνώ διαρρήδην. Προς επίρρωση της άποψής μου, θα αναφέρω τις διαφορετικές σκέψεις ενός μεγάλου ξένου ηγέτη, ο οποίος βίωσε το ίδιο υπαρξιακό πρόβλημα και το ξεπέρασε. Αναφέρομαι στον Κεμάλ Ατατούρκ, που υποστήριζε ότι μια αποφασιστική εξωτερική πολιτική είναι εφικτή μόνον «όταν έχει κανείς πίσω του μια ενωμένη χώρα, ένα οργανωμένο κράτος και ένα όραμα». Επίσης, για να παραθέσω έναν ακόμη Τούρκο πολιτικό, τον οποίο θαυμάζω ως συγγραφέα αλλά διαφωνώ μαζί του πολιτικά -αναφέρομαι στον κ. Νταβούτογλου-, «ο ανθρώπινος παράγων είναι η σημαντικότερη από όλες τις ''μεταβλητές'' της εξωτερικής πολιτικής». Τα στοιχεία που τονίζουν οι γείτονες είναι ακριβώς αυτά που μας λείπουν. Με θλίβει βαθιά να το λέω, αλλά, μιας και το πιστεύω, δεν μπορώ να κρύψω τη γνώμη μου. Η χώρα μας, λοιπόν, πρέπει να βρει νέους ηγέτες, ηγέτες με όραμα, ηγέτες με θάρρος να ασκήσουν ελληνική εξωτερική πολιτική. Αυτό δεν είναι εύκολο και απαιτεί αρκετό χρόνο, αλλά η συνέχιση του σημερινού status quo είναι, κατά τη γνώμη μου, αδύνατη. Τα τονίζω όλα αυτά, όχι επειδή έχω έστω και την παραμικρή προσωπική φιλοδοξία για πολιτικούς ρόλους, αλλά γιατί η χώρα μας περπατά σε μια στενωπό χωρίς διαφαινόμενο τέλος. Η σημερινή απαισιοδοξία μου για την υπόλοιπη διαδρομή οφείλεται στο ότι, εάν δεν βρεθούν πολιτικοί αυτού του είδους, ο κίνδυνος η τρέχουσα κρίση να καταλήξει στους δρόμους δεν είναι απλώς πραγματικός, αλλά και ιδιαίτερα τρομακτικός. Η χώρα μας βρίσκεται στο σταυροδρόμι της ιστορίας της. Και ωστόσο, πολλοί από τους πολιτικούς μας ασχολούνται κυρίως με τα επικοινωνιακά τεχνάσματα ή βασίζονται σε ξένους για να τους οργανώσουν την κυβέρνηση ή να χαράξουν την εξωτερική πολιτική της χώρας μας. Αυτό είναι συνταγή για αποτυχία και ο ελληνικός λαός πρέπει να το καταλάβει. Το μήνυμα μπορεί να πονάει, αλλά η αρρώστια είναι βαριά και δεν θεραπεύεται με το να κρύβουμε την αλήθεια ως προς το είδος της αναγκαίας θεραπείας. Εξωτερική πολιτική Το νέο βιβλίο του καθηγητή Βασίλη Μαρκεζίνη, με τον τίτλο «Μια Νέα Εξωτερική Πολιτική για την Ελλάδα - Στα πλαίσια της βαθμιαίας ανεξαρτητοποίησης της Ευρώπης από τις ΗΠΑ», θα κυκλοφορήσει από τις «Εκδόσεις Λιβάνη» και θα παρουσιαστεί την Τρίτη 19 Οκτωβρίου στις 7 μ.μ., σε εκδήλωση στο ξενοδοχείο της «Μεγάλης Βρετανίας».

Turkey est omnis divisa in partes tres...

Το τρέιλερ της ταινίας „The Wolf Trap Valley“ παρουσιάστηκε στην τουρκική ιστοσελίδα Yazete.com.

Στην ταινία απεικονίζεται η Τουρκία του 2023, χωρισμένη με επιπλέον νέα πολιτικά διαμερίσματα – ένα μέρος αρμενικό, ένα κουρδικό, ένα μέρος του μεγάλου Ισραήλ με τμήματα της επικράτειας της Συρίας και ένα μέρος (ευρωπαϊκο) ελληνικό, η Κωσταντινούπολη και η Τραπεζούντα.

Εν αντιθέσει, το τελευταίο κομμάτι της ταινίας παρουσιάζει ολόκληρη την υφήλιο υπό την τουρκική σημαία.

Ορισμένα πράγματα γράφονται, ακριβώς για να (μην) γίνουν. Αποκαλυπτικό;

Δείτε το βίντεο εδώ.

fox2

Η σημασία της «κατάργησης» του τουρκικού casus belli

Αλλαγή της στάσης της Τουρκία στο ζήτημα της επέκτασης των χωρικών υδάτων της Ελλάδας στα 12 μίλια.

Σε ελληνικά και τουρκικά μέσα αρχίζει να διαδίδεται η φήμη ότι η τουρκική κυβέρνηση επεξεργάζεται την πιθανότητα άρσης του casus belli.

Η αλλαγή της στάσης φαίνεται να προκύπτει ως υπο-παράγωγο της γενικότερης αλλαγή πολιτικής που διαφαίνεται από το περιεχόμενο της νέας «Ερυθράς Βίβλου» ή «Βιβλίου των Κόκκινων Γραμμών» (όπως αναφέρεται στα ελληνικά μέσα) όπου η Ελλάδα ως απειλή υποβαθμίζεται σημαντικά.

Όπως αναφέρεται και σε άρθρο του περιοδικού «ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ» η «Ερυθρά Βίβλος» είναι ένα επίσημο έγγραφο του τουρκικού κράτους που καθορίζει ρητά τις βασικές γραμμές της πολιτικής εθνικής ασφάλειας της Τουρκίας και υποχρεώνει την εκάστοτε κυβέρνηση να ακολουθεί πολιτικές που στηρίζονται απαρέγκλιτα στις γραμμές του πρωτοκόλλου. Συνεπώς, οι αλλαγές που παρατηρούνται στο έγγραφο καταδεικνύουν και ευρύτερες αλλαγές πολιτικής αλλά και στρατηγικής στόχευσης της γείτονος.

Η διαφοροποίηση που εμφανίζεται στη νεότερη έκδοση της «Ερυθράς Βίβλου» είναι στην πραγματικότητα η εναρμόνιση της διάγνωσης απειλών και της διαμόρφωσης στόχων της Τουρκίας μετά τη σημαντική ανατροπή της κατανομής στρατιωτικών δυνατοτήτων σε περιφερειακό επίπεδο αλλά και της αλλαγής φιλοσοφίας εξωτερικής πολιτικής που η κυβέρνηση Ερντογάν επιδιώκει να ακολουθήσει ύστερα και από την ανάθεση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών στον καθηγητή Νταβούτογλου.
Μετά από την εξοπλιστική απραξία των τελευταίων ετών αλλά και την κάκιστη οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, οι γείτονες φαίνεται ότι αντιλαμβάνονται πως η ελληνική στρατιωτική δυνατότητα και επιρροή υποχωρεί «απελευθερώνοντας» έτσι την Τουρκία από έναν σημαντικό εξωτερικό στρατιωτικό και πολιτικό παράγοντα.

Σε κάθε περίπτωση, είναι προφανές ότι, εδώ και δεκαετίες, η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να αποτελεί πρωτεύουσα απειλή για την τουρκική ασφάλεια εφόσον έχει σε διακηρυκτικό αλλά και ουσιαστικό-πολιτικό επίπεδο περιορίσει του δυνητικούς της στρατηγικούς στόχους μέσα από ένα αυστηρό δόγμα αντιποίνων το οποίο αποκλείει (ορθώς) την πιθανότητα οποιουδήποτε προληπτικού πλήγματος ή πολιτικής έγερσης των καθορισμένων από τις διεθνείς συνθήκες ζητημάτων.

Από αυτή την άποψη καθίσταται εμφανές το ότι η χώρα μας παρέμεινε μέχρι πρότινος σημαντική απειλή για την Τουρκία κυρίως λόγω του ανασχετικού της ρόλου στην επέκταση (κι όχι στη διατήρηση) των τουρκικών κεκτημένων και λιγότερο εξαιτίας οποιασδήποτε πραγματικής απειλής της τουρκικής εδαφικής και οικονομικής ασφάλειας.

Εξάλλου, όπως διαφαίνεται  και από τη νέα «Ερυθρά Βίβλο» οι προτεραιότητες της Τουρκίας τώρα επανακαθορίζονται και η προσοχή κατευθύνεται προς ανατολάς, όπου ένα πυρηνικοποιημένο Ιράν θα δράσει μετά βεβαιότητας καταλυτικά στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή (και παγκοσμίως), γεγονός που η Τουρκία θα εκμεταλλευτεί αφενός για τη ανάληψη ενός νέου διαμεσολαβητικού ρόλου (εάν δεν έχει απαξιωθεί πλήρως ως σύμμαχος της Δύσης) και αφετέρου, για τη μελλοντική απόκτηση πυρηνικών δυνατοτήτων που εδώ και δεκαετίες εξάλλου έχει επιδιώξει να εξασφαλίσει.
Defencepoint