«ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΝΕ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ;»

ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 33 ΧΡΟΝΙΑ

Tου ΝΕΟΚΛΗ ΣΑΡΡΗ

Τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης το ερώτημα που κυριαρχούσε επίμονα στους πολιτικούς (με πρώτο τον Κωνσταντίνο Καραμανλή) ήταν το «πού το πάνε οι Τούρκοι».
Οι επάλληλες μεταβάσεις μου στην Τουρκία το 1976, το 1977 και το 1980, που γίνονταν με γνώση και κατόπιν συνεννόησης με την ελληνική κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα, είχαν ακριβώς ως σκοπό την εύρεση μιας λογικής και όχι υποθετικής απάντησης στο παραπάνω ερώτημα. Η κατάσταση στην Άγκυρα το 1976, δηλαδή δύο χρόνια μετά την εισβολή στην Κύπρο, ήταν συγκεχυμένη. Στην κυβέρνηση βρισκόταν ένας συνασπισμός των δεξιών και ακροδεξιών κομμάτων που παρέπαιαν, ενώ καραδοκούσε να καταλάβει την εξουσία ο «πορθητής της Κύπρου» Ετζεβίτ, τρίτος κατά σειρά ηγέτης του ιστορικού Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, μετά τον Ατατούρκ και τον Ίνονου.



Oι επαφές μου εκτός από τον ίδιο τον Ετζεβίτ και με πρωτοκλασάτα στελέχη του Ρ.Λ.Κ., με τα οποία με συνέδεε στενή φιλία, δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασαν. Αντίθετα με έβαλαν σε βαθιές σκέψεις. Ιδιαίτερα αποκαλυπτικός ήταν ο Τουράν Γκιουνές, που είχε διατελέσει και υπουργός των Εξωτερικών στην κυβέρνηση συνασπισμού που είχε πραγματοποιήσει την εισβολή. Θα πρέπει στο σημείο αυτό να κάνω μια μικρή αναδρομή προκειμένου να δώσω το στίγμα της φιλικής ατμόσφαιρας στην οποία διεξήχθησαν οι πολύωρες συζητήσεις (κυρίως στο δικηγορικό-πολιτικό του γραφείο, παρόντος και του Ορχάν Μπιργκίτ, υπουργού Τύπου στην κυβέρνηση που ανέφερα).

Το φθινόπωρο του 1970 κατόπιν συστάσεως των υπηρεσιών του υπουργείου των Εξωτερικών είχα συμμετάσχει στην υπό την ηγεσία του Πέτρου Μολυβιάτη ελληνική αντιπροσωπεία στις διαπραγματεύσεις με την τουρκική πλευρά για τη σύνταξη σειράς συμφωνιών προς επαναχάραξη της ελληνοτουρκικής μεθορίου στον Έβρο σύμφωνα προς τις διατάξεις της συνθήκης της Λωζάννης (η κοίτη του ποταμού είχε αλλάξει από το 1926 που είχε γίνει η οριοθέτηση, γεγονός που καθιστούσε αναγκαία την επαναχάραξη). Οι Τούρκοι, σε αντίθεση προς τα διεθνώς κρατούντα, κατά τα οποία οι διεθνείς συνθήκες συντάσσονται σε μια διεθνή γλώσσα και το κάθε συμβαλλόμενο μέρος κυρώνει και δημοσιεύει στην επίσημη Εφημερίδα της Κυβερνήσεως το πρωτότυπο κείμενο με τη μετάφρασή του (με αποτέλεσμα αν υπάρξει διαφωνία κατά την εκτέλεση της συμφωνίας ανατρέχουν στο πρωτότυπο), επέβαλαν τη σύνταξη των συμφωνιών στις δύο γλώσσες, τα ελληνικά και τα τουρκικά... Συνόδευσα δε τον Μολυβιάτη με αυτό το καθήκον, του διερμηνέα και μεταφραστή ταυτόχρονα των κειμένων. Για μένα η συμμετοχή σ' αυτήν την επιτροπή και ιδιαίτερα η μετάβασή μου στην Τουρκία ήταν χρήσιμη. Πρώτον γιατί είχα την ευκαιρία να έχω μια συγκλονιστική συνάντηση με τον Πατριάρχη Αθηναγόρα, του οποίου υπήρξα πολιτικός σύμβουλος. Συγκλονιστική δεδομένου ότι ήταν κλινήρης και πολύ άρρωστος (άλλωστε πέθανε σε λίγους μήνες) και πραγματοποιήθηκε μια Κυριακή πρωί με σχεδόν έρημο το Πατριαρχείο. Τα διαμειφθέντα, που δεν αφορούν άμεσα το θέμα μας, μπορούν να συνοψισθούν σε μία λέξη: η πλήρης απογοήτευση από τη στάση της Τουρκίας (αυτό που αποκαλεί «σταύρωση» ο νυν Πατριάρχης) και των ΗΠΑ, που τον είχαν εγκαταλείψει, αφού βέβαια τον είχαν χρησιμοποιήσει. «Μία μία πέφτουν οι κολώνες, θα πέσει και ο τρούλος», είπε εννοώντας την αριθμητική αποψίλωση του ποιμνίου του. Δεύτερον γιατί σ' αυτήν την περίφημη επιτροπή συνδέθηκα με τους πλωτάρχες που στελέχωσαν και οργάνωσαν το κίνημα του Ναυτικού (δύο φορές, το 1968 και το 1973) ενάντια στη δικτατορία των συνταγματαρχών. Και τρίτον γιατί είχα την ευκαιρία να συναντήσω παλαιούς μου πολιτικούς φίλους και συναγωνιστές από την εποχή των φοιτητικών μου αγώνων στην Τουρκία.

Λήγοντος του 1970 η κατάσταση στην Άγκυρα ήταν φριχτή. Συνεχιζόταν το πραξικόπημα της 12ης Μαρτίου του ίδιου χρόνου, όταν οι δεξιοί αξιωματικοί εντελώς συμπτωματικά πρόλαβαν τους «αριστερούς», επιβάλλοντας ένα παράξενο καθεστώς. Διατήρησαν το Κοινοβούλιο (τότε υπήρχε Βουλή των Αντιπροσώπων και Γερουσία), αλλά του υπαγόρευσαν «συνταγματικές μεταρρυθμίσεις» που ουσιαστικά έθεταν εκποδών το δημοκρατικό Σύνταγμα του 1961 (για το οποίο είχαμε και είχα κι εγώ αγωνιστεί). Κατά τα άλλα τα στρατοδικεία εργάζονταν νυχθημερόν σκορπίζοντας τον θάνατο με τις αγχόνες που έστηναν κάθε τόσο. Στην τότε «κοινοβουλευτική» κυβέρνηση είχε λάβει μέρος και ο φίλος Ισμαήλ Αράρ, τον οποίο και συνάντησα ως υπουργό Δικαιοσύνης (και με τον οποίο προηγουμένως διατηρούσα και αλληλογραφία δεδομένου ότι ήταν μανιώδης βιβλιόφιλος και φιλίστωρ, αμφότεροι δε ήμασταν μέλη της επιτροπής μελέτης και σύνταξης της ιστορίας του Ρ.Λ.Κ. -δηλαδή της κεμαλικής μεταπολίτευσης και όσων ακολούθησαν- τα δύο άλλα μέλη ήταν ο καθηγητής Ταρίκ Ζαφέρ Τούναγια, στον οποίο ήδη έχω αναφερθεί, και ο Νιχάτ Σαμή Όζερντιμ, τέως διευθυντής της Κεντρικής Βιβλιοθήκης στην Άγκυρα. Αυτά όταν ήμουν 20-21 ετών!).

Ο Ορχάν Μπιρκίτ, που συνάντησα, με παρακάλεσε να μείνω κάποια μέρα μετά τη λήξη των διαπραγματεύσεων και την υπογραφή των συμφωνιών (οι οποίες κυρώθηκαν από τη Βουλή των Ελλήνων το 1975) προκειμένου να συναντήσω τον Ετζεβίτ και το επιτελείο του, δηλαδή τους στενούς του συνεργάτες. Γευματίσαμε με τους Ετζεβίτ, Μπιργκίτ, Γκιουνές και Νεντίμ Οκτέμ (ο οποίος είχε διατελέσει υπουργός Παιδείας) στο εστιατόριο της Εθνοσυνέλευσης, ενώ αρκετοί βουλευτές φίλοι ή γνώριμοί μου έρχονταν προς το μέρος μας να με χαιρετήσουν. Στους δαιδαλώδεις διαδρόμους συναντήσαμε τον Ίνονου υποβασταζόμενο από τον Σαντή Κοτσάς (αντιπρόεδρο στην τότε κυβέρνηση), απόστρατο στρατιωτικό και σύνδεσμο των πραξικοπηματιών. Χαιρέτησα τον Ίνονου -και υπήρξε η τελευταία φορά που τον έβλεπα- οπότε ο Μποργκίτ μού είπε στο αυτί δείχνοντας τον συνοδό του: «Αυτός είναι ο δικός μας ο Παττακός!».

Γευματίζοντας και συζητώντας με τον Ετζεβίτ

Στη συζήτηση που επακολούθησε διαπίστωσα ότι παρά το κυνήγι μαγισσών η κατάσταση τουλάχιστον για το Ρ.Λ.Κ. ήταν καλύτερη απ' ό,τι ήταν εκείνη που είχα γνωρίσει επί διακυβέρνησης Μεντερές, περίοδο που κάθε πολιτική κίνηση αστυνομοκρατούνταν. Ο Ετζεβίτ έπλεξε το εγκώμιο της Διδώς Σωτηρίου για τα «Ματωμένα Χώματα» (στην τουρκική μετάφραση του έργου έχει γίνει «παράλειψη» κάποιων σελίδων ή περιγραφών!), ενώ οι παριστάμενοι μεταξύ άλλων εξέφρασαν την απορία, γνωρίζοντας την ιδιοσυστασία μου, πώς δεν είχα ακόμη συλληφθεί από τη χούντα. Η αναφορά αυτή ερμηνεύεται με την παρακάτω διευκρίνισή τους: «Είμαστε έτοιμοι αν σε συλλάμβαναν να ζητήσουμε να σε πάρουμε όπως έκαμε η Γαλλία με τον Θεοδωράκη, η Γερμανία με τον Μαγκάκη και η Αγγλία με τη Λαίδη Φλέμιγκ». Τους κοίταζα με ανοιχτό στόμα ευχαριστώντας τους ευγενικά (μη λέγοντάς τους ότι θα προτιμούσα να μείνω ισόβια μέσα από το να δεχθώ για ευνόητους λόγους την προσφορά τους). Η αναφορά εδώ αυτής της λεπτομέρειας περισσότερο από τη στάση τους έναντι του ατόμου μου ερμηνεύει τη στάση της Τουρκίας έναντι του κόσμου (και κυρίως της Ελλάδας) ως μια μεγάλης δύναμης, στάση η οποία τους έκανε να παρορούν τη δική τους χούντα, κατά πολύ σκληρότερη από τη χούντα των συνταγματαρχών!

Ερώτησα πόθεν προήλθαν οι τροπολογίες στο Σύνταγμα του 1961 και έλαβα την ακόλουθη αποστομωτική απάντηση: «Μας έρχονται πολυγραφημένες από το Επιτελείο και εμείς τις ψηφίζουμε!». Παρατήρησα ότι υπάρχουν εκπληκτικές ομοιότητες μεταξύ των τροπολογιών αυτών και του Συντάγματος του Παπαδόπουλου και συμφωνήσαμε να μου στείλουν τα πρακτικά του Κοινοβουλίου και εγώ το Σύνταγμα της ελληνικής χούντας.

Ύστερα από κάποιους μήνες ο Γκιουνές με τη γυναίκα του ήλθαν στην Αθήνα φιλοξενούμενοι του συμμαθητή του Γκιουνές, που ήταν εμπορικός ακόλουθος στην εδώ πρεσβεία. Μου έφερε τα πρακτικά λέγοντάς μου ότι είχα δίκιο και πως πρότυπο για αμφότερα τα Συντάγματα αλλά και για τον περί Τύπου νόμο ήταν το Σύνταγμα και η νομοθεσία… του Θιέου στο Νότιο Βιετνάμ! Συνεπώς υπήρχε και υπέρτερη συνταγματική αρχή. Επειδή οι ίδιες αντιδημοκρατικές διατάξεις είχαν περιληφθεί στο ελληνικό Σύνταγμα του 1975, έγραψα τρία άρθρα με το μέχρι τότε ψευδώνυμό μου «Κ. Βοσπορίτης» στην «Αυγή», τα οποία κατά τη συζήτηση έθεσε υπ' όψιν της εθνικής αντιπροσωπείας ο Ηλίας Ηλιού, με αποτέλεσμα να επακολουθήσει μεταξύ αυτού και του Κ. Καραμανλή ζωηρός διαξιφισμός για το ποιος κρύβεται πίσω απ' αυτό το ψευδώνυμο.

Κάναμε συχνή παρέα με το ζεύγος Γκιουνές όσο αυτό παρεπιδημούσε στην Αθήνα. Παρά λίγο μάλιστα να συναντήσουμε τον Γεώργιο Μαύρο όπως του είχα προτείνει. Φαίνεται πως ρώτησε στην πρεσβεία και αρνήθηκε με τη δικαιολογία ότι θα έμπλεκα εγώ με τη χούντα. Μια νύχτα ύστερα από μια εξαίρετη έξοδο (ο Γκιουνές ήταν άνθρωπος της διασκέδασης και του γλεντιού) μαζευτήκαμε στο σπίτι της ποιήτριας Βενετίας Καπετανάκη στη Φιλοθέη, και ενώ οι γυναίκες συζητούσαν αποσυρθήκαμε οι δύο μας και τα βάλαμε κάτω, «πόσους βουλευτές διαθέτουμε», ποιοι είναι «με μας» για την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας κ.λπ., κάνοντας υπολογισμούς με χαρτί και μολύβι. Ο Γκιουνές, αφού είχε τελειώσει η συζήτηση (στην οποία έμαθα ότι δεν θα ψήφιζαν τον Ίνονου όχι μόνο για Πρόεδρο, αλλά αν επέμενε να μη θέλει τον Ετζεβίτ για γενικό γραμματέα του κόμματος και να απειλεί με παραίτηση -όπως έκαμε κατά το παρελθόν σε ανάλογες περιπτώσεις- θα δέχονταν την παραίτησή του και θα εξέλεγαν στη θέση του ως Πρόεδρο τον Ετζεβίτ), φαίνεται πως αναλογίστηκε ότι ήμουν Έλληνας και όλα τα συναφή και είπε το περίφημο «ο Σαρρής είναι τούρκος πολιτικός άνδρας», κάτι που δεν παρέλειπε έκτοτε να επαναλαμβάνει στις συνεντεύξεις που έδινε σε έλληνες δημοσιογράφους.

Οι Έλληνες και τι πρέπει να χωνέψουν

Κάτω από αυτήν την προϊστορία λοιπόν συζητήσαμε εφ' όλης της ύλης. Πέραν των όσων επίσημα μου δήλωσε σε συνέντευξη που δημοσιεύθηκε στην «Ελευθεροτυπία», κατ' ιδίαν μού διευκρίνισε τα ακόλουθα:

Πρώτον: Ναι, το Αιγαίο από την αρχαιότητα είναι ελληνικό ή από πλευράς διεθνούς δικαίου μπορεί να έχει σε κάποια σημεία δίκαιο η Ελλάδα και να μην έχει η Τουρκία. Αυτά είναι λεπτομέρειες που δεν μετράνε. Γιατί η Τουρκία είναι μια τεράστια χώρα και όπως όλα τα κράτη έτσι και οι Μεγάλες Δυνάμεις έχουν ποικίλα συμφέροντα σ' αυτήν, τα οποία δεν είναι επ' ουδενί διατεθειμένες να θυσιάσουν χάριν της Ελλάδος.

Το καλύτερο είναι να «τα βρούμε» οι δυο μας, δίχως τη μεσολάβηση τρίτων. Βεβαίως και τα νησιά διαθέτουν υφαλοκρηπίδα, αλλά δεν θα πρέπει ανάλογη προς την έκταση και τον πληθυσμό της να έχει και η Τουρκία; Η διαφορά άλλωστε δεν είναι νομικής φύσεως (δηλαδή που αφορά το δίκαιο), αλλά πολιτικής (δηλαδή ισχύος και μεγέθους χώρας και πληθυσμού). Σε κάποια χρόνια Ελλάδα και Τουρκία θα είναι μέλη της Ε.Ο.Κ. (μετέπειτα Ε.Ε.), οπότε θα υπάρχει δυνατότητα εγκατάστασης των Τούρκων στα νησιά του Αιγαίου και των Ελλήνων στην Τουρκία (δεδομένης της γήρανσης του πληθυσμού της Ελλάδος και του ακριβώς αντιθέτου της Τουρκίας όπως και της περιρρέουσας ατμόσφαιρας σε αμφότερες τις χώρες, μπορεί να προδικάσει κανείς προς ποια χώρα θα υπάρξει μεταναστευτικό ρεύμα).

Δεύτερον: Στην Κύπρο η λύση έχει ήδη δοθεί. Θα διαβιώνουν οι μεν στον νότο και οι δε στον βορρά. Αυτό θα συνεχιστεί στο διηνεκές. Είναι πολύ δύσκολη αν όχι ανέφικτη η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από τη Μεγαλόνησο. Γι' αυτό ήταν λάθος από μέρους της ελληνικής πλευράς που στη Γενεύη απέρριψε τις τουρκικές προτάσεις τόσο για διπεριφερειακή, όσο και για πολυπεριφερειακή ομοσπονδία. Στο σημείο αυτό θα ήταν χρήσιμη η δική μου (κατά τον Γκιουνές και τους υπόλοιπους Τούρκους που ανέφερα) παρουσία εκεί προκειμένου να έπειθα την ελληνική πλευρά για το τελεσίδικο του τουρκικού εγχειρήματος. Έτσι και αλλιώς στο τέλος θα γίνει αποδεκτή η τουρκική λύση, κι αν δεχόταν η ελληνική πλευρά τις τουρκικές προτάσεις θα αποφεύγονταν τόσοι θάνατοι (δηλαδή όσοι δολοφονήθηκαν κατά την επιχείρηση του «Αττίλα» ή τη δεύτερη φάση της εισβολής). Κατά τους Γκιουνές και Μπιργκίτ (αλλά και τον Ετζεβίτ) κατανοούν τη στάση του Καραμανλή, που γνώριζε το μη αναστρέψιμο της κατάστασης, αλλά μόλις είχε αναλάβει τα ηνία της εξουσίας και κινδύνευε να εκτεθεί στα μάτια της ελληνικής κοινής γνώμης. (Δηλαδή κατά την άποψη αυτή οι νεκροί στην Κύπρο είναι τα εξιλαστήρια θύματα της «επανόδου της Δημοκρατίας» στην Ελλάδα, δεδομένου ότι δολοφονήθηκαν όταν ήδη είχε καταρρεύσει η χούντα). Σε ερώτησή μου πώς θα ζουν χωριστά Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι στην περίπτωση που μελλοντικά γίνει και η Κύπρος μέλος της Ε.Ο.Κ., έλαβα την ακόλουθη απάντηση: «Θα υπάρξει μια εξαίρεση για την Κύπρο». Είναι εκπληκτικό αλλά αυτό ελέχθη το 1976 και κοντά τρεις δεκαετίες μετά βεβαιώνεται με το επάρατο Σχέδιο Ανάν ή όποιο άλλο ανάλογο σχέδιο.

Τρίτον: Όπως μου έλεγε και ο παριστάμενος στη συζήτηση Μπιργκίτ «οι δικοί μας (εννοώντας τους ψηφοφόρους του Ρ.Λ.Κ.) μας λένε να κλείσουμε τα ζητήματα με την Ελλάδα στη βάση της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί στην Κύπρο, αλλά και με έναν συμβιβασμό στο Αιγαίο που θα εξασφαλίζει μια συνεργασία ανάμεσα τις δύο χώρες» (δηλαδή συγκυριαρχία και συνδιαχείριση). Το πρόβλημα είναι πώς θα πεισθεί η ελληνική κοινή γνώμη ώστε να μη φέρει εμπόδια στην πολιτική βούληση που θα κινηθεί προς την εκτεθείσα κατεύθυνση. Σε ερώτησή μου αν αυτό σημαίνει να το «χάψει η ελληνική κοινή γνώμη» (yutmak), έλαβα την ακόλουθη απάντηση συνοδευόμενη από γέλιο: «Ε, όχι και έτσι, απλώς να το χωνέψουν» - hazmetmek).

Παρότι δεν έχει άμεση σχέση με το κυρίως θέμα μας, κρίνω σκόπιμο να αναφέρω και μια αιφνίδια εκμυστήρευση του Κιαμράν Ινάν, κουρδικής καταγωγής αλλά φανατικού τούρκου διπλωμάτη καριέρας και στη συνέχεια πολιτικού της Δεξιάς και υπουργού, ο οποίος κάποτε είχε θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία του Κόμματος της Δικαιοσύνης ως αντίπαλος του Ντεμιρέλ, που συνοδευόταν από την ελβετίδα γυναίκα του φέρουσα μαντίλα, την οποία συνέστησε ως «ακραιφνή μουσουλμάνα Τουρκάλα». Το πρόσωπο αυτό μου συνέστησε ο καθηγητής Τούναγια, προκειμένου να πάρω μια ιδέα για τις απόψεις και του άλλου μεγάλου κόμματος που βρισκόταν στην εξουσία. Ο Ινάν μιλούσε ακατάσχετα επί ώρα πολλή. Σε μια στιγμή ξεχάστηκε και μου λέγει «φοβάμαι, Σαρρή, φοβάμαι πολύ». Παραξενεύτηκα. «Τι φοβάστε;». Η απάντηση ήταν άμεση: «Θα μας διαλύσουν»! Όταν στη συνέχεια τον ερώτησα «ποιος θα σας διαλύσει;», πίστευα ότι θα μου απαντούσε «οι σοβιετικοί, οι κομμουνιστές» ή κάτι παρόμοιο. Και μου είπε εκείνο το αμίμητο: «Οι Αμερικανοί!», διευκρινίζοντας ότι «γινόμαστε μεγάλη δύναμη».

Όταν τα έλεγε αυτά ο Ινάν, η Σοβιετική Ένωση ήταν ακμαία και δεν είχε ανατεθεί στην Τουρκία από τις ΗΠΑ ο ρόλος του «μεγάλου αδελφού» για μια περιοχή που εκτείνεται από την Αδριατική ως τη δυτική Κίνα. Τον ενοχλούσε ιδιαίτερα το εμπάργκο που είχαν επιβάλει οι Αμερικανοί στην Τουρκία, το οποίο εκλάμβανε ως προοίμιο μιας ελληνικής επιθετικής πολιτικής κατευθυνόμενης από τις ΗΠΑ.

Ο πολύς Νταβούτογλου, που οραματίζεται μια «στρατηγική σε βάθος» για την Τουρκία, που θα την καταστήσει παγκόσμια υπερδύναμη, τότε ήταν στην τελευταία τάξη του Λυκείου αρρένων της Κωνσταντινούπολης και ετοιμαζόταν να δώσει εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου.

Παλλαϊκό το αίτημα για καταβολή των γερμανικών επανορθώσεων

Φουντώνει το αίτημα για την καταβολή των γερμανικών επανορθώσεων που μας χρωστάνε και ανέρχονται σε 7,1 δισ. δολάρια, αγοραστικής αξίας 1938, και το αναγκαστικό δάνειο 3,5 δισ. δολάρια.

Η απαίτηση να πληρώσει η Γερμανία και στην Ελλάδα, τις καταστροφές που προκάλεσαν και τα ερείπια που άφησαν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής όπως έκαναν η Ιταλία και η Βουλγαρία, που κατέβαλαν έστω ένα μέρος των επανορθώσεων που όφειλαν, παίρνει διαστάσεις μετά την κοινή δήλωση 66 αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης, ανάμεσα στους οποίους είναι ο Μανώλης Γλέζος, η Βούλα Δαμιανάκου, ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Γ. Α. Μαγκάκης, ο Ευάγγελος Μαχαίρας, ο Τάκης Μπενάς, ο Βασίλης Μπακατσέλος, ο Χρήστος Πασαλάρης, ο Απόστολος Σάντας και ο Λευτέρης Μαυροειδής. Κανονικά θα έπρεπε να είχαμε προχωρήσει σε κατασχέσεις, αφού πενήντα χρόνια τώρα δεν έχουν καταβληθεί, όπως κάνει κάθε τράπεζα, κάθε πολίτης, όταν κάποιος δεν του πληρώνει αυτά που χρωστάει. Κι όχι μόνο δεν καταβάλλει τις πολεμικές αποζημιώσεις, αλλά από πάνω, τούτες τις μέρες, μας βγάζει και γλώσσα, λέγοντας ότι μας τρέφει... Ότι ο Γερμανός δεν μπορεί να πληρώσει τις σπατάλες που κάνει ο Έλληνας! Όταν εμείς ενισχύουμε οικονομικά τους Γερμανούς και δίνουμε δουλειά στους γερμανούς εργαζόμενους με την αγορά γερμανικών προϊόντων, αλλά και εξοπλισμών. Ακόμη και τώρα, όπως έγραφε την περασμένη Κυριακή στο «Βήμα» ο Γιώργος Ρωμαίος, μας ζητάει η Γερμανία να βοηθήσουμε για να σωθεί η Γιουροφάιτερ. Να αγοράσουμε μερικά πολεμικά αεροσκάφη. Δηλαδή να... δώσουμε για να τους σώσουμε τέσσερα δισεκατομμύρια ευρώ, που αποτελεί το 3% του ελλείμματος. Αλλά να 'ταν μόνο αυτό. Και στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, η γερμανική εταιρεία Thyssen που τα πήρε αντί να φέρει δουλειές και χρήμα, τελικά, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε ο Τάσος Τέλογλου στην «Καθημερινή» την προηγούμενη Κυριακή, «το ελληνικό Δημόσιο έχει καταβάλει στη γερμανική πλευρά περισσότερα απ' ό,τι έλαβε από την άλλη πλευρά»! Νταβατζήδες μας δηλαδή έχουν γίνει οι Γερμανοί. Και έχει το θράσος ο γερμανός υπουργός Οικονομικών να απαιτεί από το ελληνικό Δημόσιο να καταβάλει 400 εκατ. στον γερμανικό όμιλο, τη στιγμή που δεν έχει «παραλάβει» το παραμικρό από τα τέσσερα υποβρύχια που ανέλαβαν να κατασκευάσουν και τα τρία να εκσυγχρονίσουν! Όταν ήδη έχουμε δώσει 2,7 δισ. ευρώ προκαταβολή ως τώρα! Είναι ευκαιρία η κυβέρνηση να θέσει το θέμα κι αν το Βερολίνο δεν έχει ρευστό, υπάρχει η λύση να αφαιρέσουν το ποσό των επανορθώσεων από τα δάνεια που της χρωστάει σήμερα η Ελλάδα, όπως πολύ εύστοχα πρότειναν οι 66 αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης. Και οι μαρτυρικές πόλεις Επί τάπητος θέτει το θέμα και το Δίκτυο Μαρτυρικών Πόλεων και Χωριών της Ελλάδας «Μαρτυρικά Ολοκαυτώματα», που σε ανακοίνωσή του τονίζει: «Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν παραγράφονται. Επανορθώνονται. Και οι οφειλές της Γερμανίας προς την Ελλάδα πρέπει να εξοφληθούν στο ακέραιο. Σε κάθε περίπτωση, το δικό μας μήνυμα είναι ένα και αδιαπραγμάτευτο: ο ελληνικός λαός δεν παραγράφει την Ιστορία του». Ερώτηση στη Βουλή Την υπόθεση των γερμανικών επανορθώσεων έφερε στη Βουλή ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Κυριάκος Βελόπουλος, ο οποίος με ερώτησή του προς την υπουργό Οικονομίας ζητά να μάθει αν θα ζητήσει η χώρα μας αποζημιώσεις από τη Γερμανία για τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους και πότε θα γίνει αυτό, αν γίνει. Το Παρόν

υπουργείο Εξω(φρεν)ικών

Με αρκετή έκπληξη έγιναν δεκτοί από τα ΜΜΕ οι πατριωτικοί τόνοι από τον αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών Δ. Δρούτσα κατά την επίσκεψή του στο Αγαθονήσι. Πολύ πιο λογικό το ερώτημα που έθεσε φίλος, γνώστης των καταστάσεων, ο οποίος απόρησε για τη σκοπιμότητα της παρουσίας υπουργού... Εξωτερικών στο ακριτικό νησί, ενώ μάλλον επιβαλλόταν η παρουσία υπουργού Άμυνας…

Εξάλλου, μετά τους ηρωικούς τόνους, θα πρέπει να αποδειχθεί ότι υπάρχει και αντίστοιχη πολιτική. Ώστε να διαψευσθεί ο «κανόνας» που λέει «όποιον φωνάζει μην τον φοβάσαι». Και πέραν των δηλώσεων, μην ξεχνάτε ότι στο πρώτο crash test τον Δεκέμβριο η Τουρκία πέρασε χωρίς γρατσουνιά την περίφημη αξιολόγησή της από την ΕΕ, με τις ευχές και της ελληνικής πλευράς. Όσο για τώρα, ο κύριος Δρούτσας προετοιμάζει τις βαλίτσες του την Παρασκευή για την «Ιστανμπούλ» ώστε να τιμήσει τα εγκαίνια της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης». Λες και δεν έφθανε ο υπουργός Πολιτισμού Π. Γερουλάνος, έπρεπε να πάει και εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών. Με τρόπο ώστε η εξωτερική πολιτική να εμφανίζεται ότι κάνει τα στραβά μάτια στην εξαφάνιση της πολιτιστικής κληρονομιάς αιώνων, ότι δεν ξέρει τίποτα για τα μνημεία εκείνα τα οποία έχει αρπάξει το τουρκικό κράτος. Και να κάνει ότι δεν κατάλαβε το γάζωμα του ελληνικού εναέριου χώρου ανήμερα τα Χριστούγεννα και των Φώτων. Δεν τρέχει τίποτα. Ο κ. Δρούτσας θα είναι εκεί να τιμά την «ευρωπαϊκή Τουρκία», μην και παρεξηγηθεί ο κ. Νταβούτογλου… Αγωνία επικρατεί σε όσους γνωρίζουν τι εστί Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και κυρίως τι απαιτείται για να κερδίσεις μια υπόθεση... Τις επόμενες ημέρες πρέπει η Ελλάδα να έχει υποβάλει το δικό της υπόμνημα με τις δικές της θέσεις σχετικά με την προσφυγή των Σκοπίων. Αντί λοιπόν η χώρα μας να έχει επιστρατεύσει μερικά από τα μεγαλύτερα διεθνή νομικά γραφεία, ειδικευμένα σε υποθέσεις που παραπέμπονται στη Χάγη, περιορίζεται στα κείμενα που ετοιμάζουν ο Γ. Σαββαΐδης και η κ. Τελαλιάν από την Ειδική Νομική Υπηρεσία. Άριστοι τεχνοκράτες και οι δύο. Αλλά, δυστυχώς, ο χειρισμός της υπόθεσης με τα Σκόπια απαιτεί «πολιτικό κριτήριο» το οποίο δεν διαθέτει η ελληνική ομάδα. Και εκτός πολιτικού κριτηρίου, αυτό που λείπει από την ελληνική ομάδα είναι κάτι εξίσου σημαντικό: η εμπειρία… Τα πράγματα θα είναι μάλλον δύσκολα. Εκτός εάν κάποιοι επιθυμούν πράγματι να φάει ένα χαστούκι η χώρα, οπότε θα νομιμοποιηθεί μια.. «μικρή υποχώρηση» από την κόκκινη γραμμή, θα έρθει ένας δυσάρεστος αλλά «αναγκαίος» συμβιβασμός και οι ευθύνες μια χαρά θα επιρριφθούν στον κ. Σαββαΐδη και στην κ. Τελαλιάν… (Ας τα πούμε όλα αυτά, «σενάρια επιστημονικής φαντασίας».) Παράπονα μαθαίνουμε ότι είχε ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Δ. Δρούτσας από τους διπλωμάτες και την ΕΔΥ, επειδή θεωρεί ότι διαπράττουν το έγκλημα να ομιλούν εκτός των άλλων και με... δημοσιογράφους και με εκπρόσωπους των μέσων ενημέρωσης. Για τα όσα αρνητικά συμβαίνουν πάντως στον κόσμο μας και στην εξωτερική πολιτική, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν ευθύνεται η σχέση διπλωματών με δημοσιογράφους. Και ας μη φορτώνουν στους διπλωμάτες ή στους δημοσιογράφους τις δικές τους στραβοτιμονιές, γιατί αυτό λειτουργεί μάλλον ανάδρομα, όπως απέδειξε η περίπτωση της κ. Μπακογιάννη, με κορυφαία παραδείγματα την υπόθεση Καραβέλα και τα μυστικά παζάρια με τον κ. Μιλοσόσκι. Σε πείσμα όλων των τελευταίων και καταϊδρωμένων δημοσιευμάτων, χωρίς να το καυχηθούμε, σας είχαμε πολύ –αλλά πολύ– νωρίς και εγκαίρως ενημερώσει ότι αρχές του 2010 ο κ. Παπανδρέου θα εγκατέλειπε το υπουργείο Εξωτερικών και ο διάδοχός του δεν θα ήταν ο Χρ. Ροζάκης ή κάποιο άλλο κορυφαίο στέλεχος του Κινήματος ή επιφανής ακαδημαϊκός, αλλά ο κ. Δ. Δρούτσας. Αν κρίνει κανείς από τη μηδαμινή παρουσία του κ. Παπανδρέου στο υπουργείο Εξωτερικών και την ασήμαντη διεθνή παρουσία με την ιδιότητα αυτή, μάλλον αποδεικνύεται ότι ο κ. Παπανδρέου ανέλαβε τη θέση του υπουργού Εξωτερικών όχι για να προωθήσει την εξωτερική πολιτική, αλλά για να καταστήσει σταδιακά αποδεκτή και να νομιμοποιήσει την ανάδειξη σε μια από τις κορυφαίες κυβερνητικές θέσεις του –μη έχοντος σχέση με το κόμμα και την πολιτική– στενού συνεργάτη του, κ. Δρούτσα... Πιθανόν να αναρωτηθήκατε τι γύρευε στο Βελιγράδι πρωτοχρονιάτικα ο κ. Παπανδρέου. Μα είχε προσκληθεί να μιλήσει στην υπηρεσιακή συνάντηση των σέρβων διπλωματών… Θα μου πείτε: Δεν θα έπρεπε να είχε προηγηθεί η παρουσία του έστω και για συμβολικούς λόγους στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών του οποίου προΐσταται; Ή να έχει καλέσει σε υπηρεσιακή σύσκεψη τους βασικούς συντελεστές διαμόρφωσης και άσκησης εξωτερικής πολιτικής; Πάντως με το Βελιγράδι παραμένουν οι ισχυροί «δεσμοί», που οικοδομήθηκαν όταν το επιτελείο του κ. Παπανδρέου συμμετείχε ενεργά στην επιχείρηση απομάκρυνσης του Σ. Μιλόσεβιτς από την εξουσία. Ο Άλεξ Ρόντος είχε διαδραματίσει κρίσιμο ρόλο τότε, καθώς πηγαινοερχόταν στο Βελιγράδι οδηγώντας σε κατάσταση υστερίας τους έλληνες διπλωμάτες που υπηρετούσαν στις αρμόδιες Διευθύνσεις. Ο κ. Ρόντος ποτέ δεν έκρυψε εξάλλου ότι παραμένει στενός φίλος και σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου και ότι συνδεόταν επαγγελματικά, προσφέροντάς του συμβουλές, και με τον Πρόεδρο της Σερβίας Μ. Τάντιτς. *** Το... θάβουν σιγά σιγά Ψάχναμε και ξαναψάχναμε στις ανταποκρίσεις από το Βελιγράδι να ακούσουμε την «κόκκινη γραμμή» για το Σκοπιανό από τον κ. Παπανδρέου, αλλά τη βρίσκαμε όλο... «μισή». Επαναλαμβάνουμε: Το βασικό στοιχείο της ελληνικής κόκκινης γραμμής είναι το δεύτερο σκέλος, δηλαδή η erga omnes χρήση της νέας ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό… Και το erga omnes όλο και λιγότερο το ακούμε και, ακόμη χειρότερα, όλο και πιο σπάνια ερμηνεύεται από τους κυβερνώντες. Διότι υπενθυμίζουμε ότι ακόμη και η κ. Μπακογιάννη ομιλούσε για erga omnes λύση... Αλλά το έναντι όλων και για όλες τις χρήσεις χανόταν στη μετάφραση… *** Πόσοι θα βολευτούν; Ποια... οικογένεια, που έχει το όνομα (αλλά δυστυχώς όχι τη χάρη), φιλοδοξεί να θεσπίσει κληρονομικές θέσεις στο υπουργείο Εξωτερικών; Ο ξάδελφος που, αφού πέρασε για λίγους μήνες σε πολύ κομβική Διεύθυνση, όπου την παρουσία του μάλλον δεν θα τη θυμάται κανείς, τώρα, αφού κατάφερε να καβατζάρει καλό πόστο σε μεγάλη κοινοτική χώρα, θέλει να βολέψει τον εξάδελφο, που επιστρέφει από βορειοευρωπαϊκή χώρα στη θέση που τώρα εγκαταλείπει. Έτσι φυσικά «ρίχνει» το άλλο μέλος τη οικογένειας, αλλά τι να γίνει... Δεν μπορεί, επί ΠΑΣΟΚ μάλιστα, να τακτοποιηθούν και οι τρεις εκπρόσωποι οικογένειας που το όνομά της παραπέμπει στην καθαρή και αρχοντική Δεξιά που «δεν θέλει οουυυ»… Το Παρόν

Στην Μόσχα για ανασύσταση του στρατηγικού άξονα

Στη Μόσχα πρόκειται να ταξιδεύσει στα τέλη Ιανουαρίου (ή αρχές Φεβρουαρίου) ο υπουργός Εθνικής Άμυνας σε μία ιδιαίτερα σημαντική εθνική αποστολή που στόχο έχει την αποκατάσταση του στρατηγικού άξονα Αθήνας-Μόσχας, ο οποίος κλονίστηκε κρίσιμα μετά τον πόλεμο στην Γεωργία και την αντιρωσική πολιτική που ακολούθησε έκτοτε η προηγούμενη κυβέρνηση δια της υπουργού Εξωτερικών Ντόρας Μπακογιάννη. Η επίσκεψη του υπουργού Εθνικής Άμυνας θα προλειάνει το έδαφος για την επίσκεψη του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου στην ρωσική πρωτεύουσα στα μέσα Φεβρουαρίου, κατά την οποία η ελληνική πλευρά ελπίζει να επιτευχθούν ορισμένοι βασικοί στόχοι στην ελληνορωσική συνεργασία ή τουλάχιστον να τεθούν οι βάσεις για την επίτευξή τους. Στη Μόσχα, ο Ε.Βενιζέλος πέρα από τον υπουργό Άμυνας Ανατόλι Σερντούκοφ, θα συναντηθεί πιθανότατα και με τον Ρώσο πρωθυπουργό Βλάντιμιρ Πούτιν, ενώ ο πρωθυπουργός Γ.Παπανδρέου θα έχει συναντήσεις, με τον πρόεδρο Ν.Μεντβέντεφ, τον πρωθυπουργό Β.Πούτιν και τον υπουργο Εξωτερικών Σ.Λαβρόφ Οι στόχοι της Αθήνας πέρα από την ενεργειακά ζητήματα τα οποία ακόμα «αιωρούνται» (το σχέδιο του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη κινδυνεύει άμεσα από την βουλγαρική υπονόμευση και από την προθυμία της Τουρκίας να φιλοξενήσει το έργο στο έδαφός της), έχουν να κάνουν με την απ’ευθείας ελληνορωσική πολιτική και οικονομική συνεργασία. Κατ’αρχήν φαίνεται ότι η Αθήνα έχει αποφύγει τα χειρότερα στο Κυπριακό σε ότι αφορά την θέση της Ρωσίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας, αλλά και σε ότι αφορά την γενικότερη αντιμετπώπιση του θέματος. Η Ρωσία έχει αποκλείσει αναγνώριση του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους, τόσο με δηλώσεις του εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών, όσο και με δηλώσεις του ίδιου του υπουργού Σεργκέϊ Λαβρόφ. Από εκεί και πέρα υπάρχει σειρά πολιτικών-θρησκευτικών ζητημάτων, αλλά πάνω απ’όλα υπάρχει η οικονομική συνεργασία που απασχολεί την Αθήνα: Η Ρωσία τα τελευταία χρόνια είναι από τους μεγαλύτερους πελάτες των ελληνικών κρατικών ομολόγων. Πέρσι ο τότε πρεσβευτής της Ρωσίας στην Αθήνα Αντρέϊ Βντόβιν, με αποκλειστική δήλωσή του στο defencenet.gr είχε προχωρήσει σε δήλωση πρόθεσης στήριξης της ελληνικής οικονομίας από την Ρωσία «με κάθε τρόπο». Τα ρωσικά κεφάλαια με κεντρική εντολή από την Μόσχα μέσω δυτικών τραπεζών, πολλές φορές έχουν υπερκαλύψει «δύσκολες» δημοπρασίες του ελληνικού δημοσίου. Αυτό κυβέρνηση θέλει να συνεχιστεί και μάλιστα με αυξημένο ενδιαφέρον. Στο θέμα των γεωργικών προϊόντων η Ρωσία αποτελεί την μεγαλύτερη αγορά για τους Έλληνες παραγωγούς, εκτός Ε.Ε. Μία αρχική συμφωνία που έχει γίνει για την απορρόφηση παραγωγής δύο ετών κομπόστας ροδάκινου από νομούς της Βόρειας Ελλάδας το περασμένο καλοκαίρι, η ελληνική πλευρά θέλει να επεκταθεί. Αυτή την στιγμή υπάρχουν αδιάθετες τεράστιες ποσότητες κομπόστας ροδάκινου και η ρωσική δείχνει να είναι η μοναδική αγορά που μπορεί να απορροφήσει αυτές τις ποσότητες. Το ίδιο ισχύει και για τα εσπεριδοειδή, τα καρπούζια κλπ. Πάντως η Ρωσία έχει ιδιαίτερα αυστηρή νομοθεσία σε ότι αφορά την υγιεινή των τροφίμων και κατ’αυτό τον τρόπο απορρίφθηκε τον περασένο Σεπτέμβριο ελληνικό φορτίο φρούτων και λαχανικών... Έπειτα έρχεται ο τουρισμός. Πέρσι η Ρωσία (με την έννοια ότι είναι κεντρικά κατευθυνόμενο το τουριστικό ρεύμα ειδικά εκείνο που συνδέεται με κρατικά ταμεία) έσωσε τον τουρισμό σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Ειδικά η Κρήτη έγινε χώρος φιλοξενίας ενός τεράστιου κύματος Ρώσων συνταξιούχων οι οποίοι εστάλησαν «πακέτο» στο νησί μετά από συμφωνία του τότε υπουργού Τουρισμού, Χ.Μαρκόπουλου με τους Ρώσους ομολόγους του. Το ίδιο ίσχυσε και για την Χαλκιδική την Πιερία και άλλες περιοχές. Όπου οι Έλληνες καταστηματάρχες με-ευχάριστη-έκπληξη διαπίστωσαν ότι οι Ρώσοι τουρίστες μοιάζουν πολύ σε ότι αφορά τις υπερκαταναλωτικές τους συνήθειες με τους Έλληνες και βρίσκονται μακριά από τις «άκρως περιορισμένες» καταναλωτικές συνήθειες των δυτικών τουριστών, κυρίως Βρετανών, Γάλλων κλπ. Ένας άλλος τομέας όπου η ελληνική πλευρά ελπίζει αύξηση της εισροής ρωσικών κεφαλαίων είναι ο τομέας του τουρισμού όπου η Ρώσοι μπορούν εύκολα να ταξιδεύουν στη Τουρκία χωρίς να απαιτείται η χρονοβόρος και με το σχετικό κόστος άδεια εισόδου που απαιτεί η χώρα μας για τους Ρώσους τουρίστες. Κατ’αυτό τον τρόπο τα ξενοδοχεία που κτίζονται με ρωσικά κεφάλαια εύκολα γεμίζουν με Ρώσους τουρίστες. Εδώ φτάνουμε και στα «αγκάθια» των ελληνορωσικών σχέσεων. Πέρα από το ζήτημα της βίζας, είναι μία σειρά διοικητικών-θρησκευτικών ζητημάτων του Αγίου Όρους, ανέγερσης ρωσικών εκκλησιών και γενικότερα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τον ανταγωνισμό του Πατριαρχείου Μόσχας και Κωνσταντινούπολης. Και αν ο προηγούμενος Αρχιεπίσκοπος, ο μακαριστός Χριστόδουλος, ήταν ιδιαίτερα «θερμός» προς την Μόσχα και «παγωμένος» έναντι του Πατριαρχείου, ο νυν Αρχιεπίσκοπος είναι το ακριβώς αντίθετο. Ένα άλλο ζήτημα που η Μόσχα θεωρεί «αγκάθι» είναι η υποστήριξη που παρείχε η προηγούμενη κυβέρνηση δια της Ντόρας Μπακογιάννη και του Κωστή Χατζιδάκη στην δημιουργία θαλάσσιας οδού μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου. Η σύμπραξη Μυτιληναίου-Βαρδινογιάννη (τα πρώτα φορτία ήρθαν στις 8 Δεκεμβρίου και τα δεύτερα έρχονται στα τέλη Ιανουαρίου) και το περιεχόμενό της παρακολουθείται πολύ στενά από την Μόσχα που δηλώνει ότι «Δεν κατανοεί πως ένας συνεταίρος μας στον South Stream όπως η Ελλάδα ευνοεί την διακίνηση και παροχή ανταγωνιστικών, προς τον συνεταιρισμό μας, φορτίων φυσικού αερίου». Βέβαια εδώ υπάρχει και ο αμερικανικός παράγων, ο οποίος αν και λιγότερο πιεστικά απ’ότι στο παρελθόν, επιμένει να πλαγιοκοπεί τα ρωσικά ενεργειακά σχέδια μέσα εναλλακτικών σχεδίων για αγωγούς, θαλάσσια μεταφορά υγροποιημένου αερίου κλπ. Πάντως η αντιπαλότητα Μυτιληναίου-Ρώσων, έχει τις ρίζες της και σε άλλες κινήσεις του επιχειρηματία που έχουν γίνει στο χώρο των Βαλκανίων. Επίσης η Μόσχα κατηγορεί την Αθήνα ότι δεν πιέζει αρκετά μέσω της Ε.Ε. την Βουλγαρία για να επιταχύνει τους αγωγούς... Σε ότι αφορά την στρατιωτική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών, κορυφαία ζητήματα στην ατζέντα είναι το ΤΟΜΑ BMP-3HEL (η καθυστέρησή του έχει απειλήσει να τινάξει στον άερα το σύνολο των σχέσεων των δύο χωρών), η-μετά από δέκα χρόνια- επιχειρησιακή ένταξη των S-300PMU1 , η υπογραφή follow-on-support για S-300 και ΖUBR, η προμήθεια βλημάτων για τα Tor-M1, το νέο πρόγραμμα SHORADS που θα αντικαταστήσουν τα OSA Ι/IΙ στο οποίο η Ρωσία θα προσφέρει την τελευταία έκδοση του Tor-M2. Οπωσδήποτε θα γίνει συζήτηση και για τα αεροσκάφη Be-200 Beriev, είτε σε ρόλο πυροσβεστικών είτε σε ρόλο θαλάσσιας επιτήρησης από το Λιμενικό. Το καλοκαίρι του 2010 θα δοκιμαστεί για πρώτη φορά η ικανότητα της νέας κυβέρνησης στο κεφάλαιο «πυρκαγιές» εκεί δηλαδή που είχε αποτύχει παταγωδώς η προηγούμενη και αυτό το crash-test θα είναι κρίσιμο. Τα ταξίδια Γ.Παπανδρέου και Ε.Βενιζέλου στην Μόσχα έρχονται μετά από ένα δεκαοκτάμηνο κακών ελληνορωσικών σχέσεων, όπου δόθηκε ζωτικός πολιτικοδιπλωματικός χώρος στην Άγκυρα,όχι απλώς να συσφίγξει τις σχέσεις της με την Άγκυρα, αλλά να προβάλλει τον εαυτό της ως «αξιόπιστο παίκτη» σε σχέση με τους «αδύναμους κρίκους» της Ελλάδας και της Βουλγαρίας. Η τωρινή επίσκεψη Ερντογάν στη Μόσχα γίνεται με την συνοδεία του μισού υπουργικού συμβουλίου του και πλήθους επιχειρηματιών. Η Ελλάδα πέρα από την «ορθόδοξη αδελφοσύνη» των δύο λαών θα πρέπει να μιλήσει με σαφήνεια και αξιοπιστία για μπίζνες και γεωστρατηγική... defencenet

Σε καθεστώς μειωμένης εθνικής κυραρχίας εισήλθε από χθες και επίσημα η χώρα, καθώς για πρώτη φορά μετά την τριπλή Κατοχή 1941-1944, ξένοι αξιωματούχοι εισήλθαν στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, απαίτησαν-και η απαίτησή τους έγινε άμεσα δεκτή-την λεπτομερή παρουσίαση σε αυτούς των νυν και μελλοντικών εξοπλιστικών προγραμμάτων της χώρας, της Νέας Δομής Δυνάμεων, των στρατοπέδων και των στρατιωτικών οχυρών κλπ και όλα αυτά υπό τον μανδύα των ελεγκτών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής! Στα βήματα των προγόνων του της περιόδου 1941-1944 ο διευθυντής Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων της Επιτροπής, Γερμανός, Γιούργκεν Κρέγκερ, μαζί με τον τμηματάρχη αρμόδιο για τις ελληνικές υποθέσεις, τον Πορτογάλο Ζοάο Ναγκουέρε επσκέφθηκαν χθες το ΥΠΕΘΑ και υπέβαλαν σε εξαντλητική ανάκριση τα επιτελεία των δύο υπουργών Άμυνας, οι οποίοι προφανώς για να αποφύγουν το όνειδος, είχαν αποχωρήσει όταν την πύλη της Μεσογείων διάβαιναν, οι ξένοι ελεγκτές του Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΠΣΑ) που έχει υποβάλλει η κυβέρνηση. Ουδέποτε μετακατοχικά η χώρα έζησε μεγαλύτερο εξευτελισμό από αυτό που συνέβη χθες όταν άφωνοι οι σύμβουλοι των υπουργών άκουσαν τον Γερμανό αξιματούχο να απορρίπτει τα όσα σχέδια μείωσης του λειτουργικού κόστους παρουσιάστηκαν, το προσχέδιο του νέου νόμου περί προμηθειών, κλπ. Και να ζητά να του παρουσιαστεί ολόκληρη η επικαιροποίηση του ΕΜΠΑΕ, αναλυτικά με κάθε λεπτομέρεια για το κάθε πρόγραμμα, αλλά και το προσχέδιο για το ΕΜΠΑΕ 2011-2015! Ζήτησε λεπτομέρειες για τα κονδύλια που έχουν προβλεφθεί και μάλιστα έκανε παρατηρήσεις «Γιατί δεν προβλέπονται μεταχειρισμένα συστήματα» (προφανώς εννοεί αυτά που η χώρα του η Γερμανία έχει στις χωματερές για πούλημα σε τρτοκοσμικές χώρες)! Τα στελέχη του υπουργείου «πάγωσαν», αλλά αναγκάστηκαν να δώσουν όλα τα στοιχεία, καθώς είχαν λάβει σαφείς εντολές να παρασχεθεί στους ελεγκτές ότι τους ζητηθεί! Εκτός από τα εξοπλιστικά ο Γερμανός απαίτησε να κλείσουν τα στρατόπεδα που προβλέπεται να μειωθούν το συντομότερο δυνατό και ότι πρέπει να υπάρξει μείωση λειτουργικού κόστους κυρίως στα καύσιμα, κατά 12%, και να μειωθούν οι προβλεπόμενες προσλήψεις ΕΠΟΠ. Το εντυπωσιακό είναι ότι απαίτησαν να έχουν λόγο και στη Νέα Δομή Δυνάμεων! Θεωρεί η Ε.Ε. ότι η Δομή Δυνάμεων είναι ιδιαίτερα υψηλή και θα πρέπει να μειωθεί! Εδώ πλέον υπάρχει κρίσιμο πολιτικό ζήτημα ως προς την πολτική λογική με την οποία επέτρεψαν στους ελεγκτές της Ε.Ε. να έχουν πρόσβαση στα απόρρητα στοιχεία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το θέμα είναι κατ’εξοχήν πολιτικό. Οι αρμόδιοι υπουργοί Ε.Βενιζέλος και Π.Μπεγλίτης, πρέπει να πάρουν θέση, ειδάλλως η εθνική ευθύνη βαραινει και αυτούς. defencenet

Casus belli

Από Factorx

Το Νομοσχέδιο του ΠΑΣΟΚ για την απόκτηση Ελληνικής Ιθαγένειας, δεν έχει καμία σχέση με την ενσωμάτωση των μεταναστών.

Παντού αλλού, στις υπόλοιπες εθνικές κοινωνίες της Ευρώπης, κεντροδεξιά και κεντροαριστερά κόμματα, προσπαθούν να ενισχύσουν την αίσθηση εθνικής ταυτότητας, ώστε να ενσωματώσουν σε αυτήν τα παιδιά των μεταναστών…

Το ΠΑΣΟΚ πιστεύει ακόμα στην πολύ-πολιτισμικότητα δηλαδή, όχι στην ενσωμάτωση των ξένων, αλλά στην αναπαραγωγή της «διαφορετικότητάς» τους!

Δεν θέλει να τους κάνει να νιώσουν «Έλληνες» (ιδιαίτερα τα παιδιά τους), ώστε να μπορέσουν να γίνουν αποδεκτοί ως Έλληνες από τους υπόλοιπους. Αλλά να τους αναπαράγει ως διαφορετικούς. Κι έτσι να τους διατηρήσει ως γκέτο μέσα στην υπόλοιπη κοινωνία…

Η πολύ-πολιτισμικότητα ξεκινάει με την αναπαραγωγή των γκέτο, δηλαδή με την άρνηση κάθε προοπτικής ενσωμάτωσης των μεταναστών.

Στη συνέχεια τους δίνει πολιτικά δικαιώματα, όχι για να τους αφομοιώσει στην εθνική κοινότητα, αλλά για τον ακριβώς αντίθετο λόγο: Για να διαλύσει την εθνική κοινότητα!

Και γι’ αυτό η «μεταρρύθμιση του ΠΑΣΟΚ πηγαίνει αντίστροφα απ’ ότι η πρακτική ενσωμάτωσης των περισσοτέρων άλλων δυτικών χωρών με πείρα στο μεταναστευτικό.

– Στις ΗΠΑ, που είναι μεταναστευτικό έθνος, τα παιδιά των μεταναστών παίρνουν αυτόματα την αμερικανική ιθαγένεια, αλλά μόνον αν οι γονείς τους είναι νόμιμοι στις ΗΠΑ.

Η νομιμοποίηση της παραμονής των μεταναστών («πράσινη κάρτα»), είναι μια σύνθετη διαδικασία που τηρείται απαρέγκλιτα. Και στη συνέχεια η πολιτογράφησή τους (μετά από χρόνια) γίνεται όχι αυτόματα, αλλά κατόπιν εξετάσεων όπου βαθμολογείται η γνώση των γλώσσας και της ιστορίας των ΗΠΑ, καθώς και η στάθμιση των ψυχολογικής τους ένταξης.

Σε ό,τι αφορά τα παιδιά των νομίμων μεταναστών που γεννώνται στις ΗΠΑ, η ένταξή τους γίνεται από το σχολικό σύστημα, που μεταδίδει από τα πρώτα βήματα τις αξίες της αμερικανικής ταυτότητας, πίστη σε αμερικανικά ιδεώδη, τον καθημερινό όρκο στη σημαία κλπ.

Η ένταξη στην αμερικανική κοινωνία δεν είναι γραφειοκρατική διαδικασία πολιτογράφησης, είναι σύνθετη διαδικασία ψυχολογικής ενσωμάτωσης. Και η πολιτογράφηση είναι το «επιστέγασμά» της, όχι η αφετηρία της…

– Στη Γαλλία ακολουθούν πλέον το ίδιο μοντέλο: Και δημιουργούν ολόκληρο υπουργείο «εθνικής ταυτότητας και μετανάστευσης». Δηλαδή θεωρούν την ενσωμάτωση των μεταναστών – κι ιδιαίτερα των παιδιών τους – επιστέγασμα εμπέδωσης της γαλλικής εθνικής ταυτότητας!

– Στη Βρετανία το Εργατικό Κόμμα απέρριψε την πολύ-πολιτισμικότητα και προωθεί ήδη την ενσωμάτωση όλων στην κοινή ταυτότητα της «βρετανικότητας».

Στην Ελλάδα, αντίθετα, απορρίπτουμε την Ελληνικότητα! Κι όποιος την επικαλείται τον θεωρούν «εθνικιστή»…

Στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε καταργώντας τον εθνικό χαρακτήρα της Ελληνικής Παιδείας. Στη συνέχεια έφτιαξε ένα νομοσχέδιο που μοιράζει εύκολα δικαιώματα στους μετανάστες και τα παιδιά τους, χωρίς τις προϋποθέσεις που θεσπίζονται παντού αλλού. Μετατρέπει την «κατάληξη» (πολιτογράφηση) σε «αφετηρία». Ευτελίζει την ιδιότητα του πολίτη, αφού θα μπορεί να την αποκτήσει καθένας πολύ εύκολα…

Το ΠΑΣΟΚ ψάχνει ψηφοφόρους για τις επόμενες εκλογές δεν προσπαθεί να ενσωματώσει τους μετανάστες ή τα παιδιά τους.

Ψαρεύει εφήμερα «ψηφαλάκια», δεν διευρύνει την κοινωνική βάση της ελληνικής δημοκρατίας.

Πολιτογραφεί αφισοκολλητές, δεν δημιουργεί πολίτες.

Αρκεί οι αγράμματοι «φωταδιστές» μας να ξαναδιαβάσουν τον περίφημο λόγο του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ στην Ουάσιγκτων (28 Αυγούστου 1963), που έμεινε στην Ιστορία από την επωδό του: «Έχω ένα όνειρο» (I have a dream).

Θα διαπιστώσουν ότι ο αιδεσιμώτατος Κίνγκ μιλούσε για μια ενιαία και ενωμένη (integrated and united) κοινωνία, όπου όλοι θα είναι «παιδιά του ίδιου Θεού υπό την ίδια στέγη». Μιλούσε για ενσωμάτωση των μειονοτήτων, όχι για πανσπερμία γκέτο. Μιλούσε για ομοιογενή κοινωνία, όχι για «πολυ-πολιτισμικότητα»…

Πρόκειται για ένα εξαιρετικό ρητορικό μήνυμα εμπνευσμένο από τη Βίβλο (σχεδόν ολόκληρο αποτελεί βαπτιστική προσευχή, με συνεχείς παραπομπές σε ψαλμούς και λόγια «μειζόνων» και «ελασσόνων» προφητών, όπως του Ησαϊα, του Ιερεμία και του Αμώς), από τις εθνικές παραδόσεις των ΗΠΑ (ο λόγος ήταν για τα 100 χρόνια από την περίφημη ομιλία του Αβραάμ Λίνκολν, μετά τη μάχη του Γκέτισμπεργκ, που έκρινε τον Αμερικανικό Εμφύλιο) και από το Σύνταγμα των ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ διακηρύσσει την απέχθεια του προς τις εθνικές παραδόσεις, την αποστροφή τους προς τις θρησκευτικές παραδόσεις και την άγνοια του για το Σύνταγμα: Το ακροτελεύτειο άρθρο του οποίου εναποθέτει «την τήρησή «του στον πατριωτισμό των Ελλήνων» (τότε το περίφημο 114).

Το νομοσχέδιο του ΠΑΣΟΚ δεν θέλει να ενσωματώσει τους μετανάστες ή τα παιδιά τους στην Πατρίδα. Αν αυτό έκανε όχι μόνο θα το δεχόμασταν, αλλά θα το χειροκροτούσαμε! Θέλει να διαλύσει την Πατρίδα.

Τους νόμιμους μετανάστες και τα παιδιά τους, τους αγαπάμε και τους θέλουμε δίπλα μας. Θέλουμε να έχουν την ευκαιρία, να νιώσουν Έλληνες να γίνουν Έλληνες, να τους νιώσουμε κι εμείς δίπλα μας ως Έλληνες.

Όμως, όσους θέλουν να διαλύσουν ό,τι κρατά τον τόπο αυτό όρθιο, κι ότι κάνει το λαό αυτό περήφανο, δεν θα τους αφήσουμε σε χλωρό κλαδί.

Άντε γιατί το παράκαναν.

Υποκινούν ένα Πόλεμο κατά της Ελληνικής κοινωνίας.

Θα τη βρουν απέναντί τους να κραυγάζει, ξανά, 1-1-4!

Ν..Ζ

Πολιτική μηδενικών προβλημάτων με όρους

Τακτικές κινήσεις στο Κυπριακό με σφραγίδα του Τούρκου ΥΠΕΞ Αχμέτ Νταβούτογλου

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

ΟΤούρκος Υπουργός Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου, στο βιβλίο του ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΒΑΘΟΣ, το οποίο εκδόθηκε το 2001, ανέφερε, μεταξύ πολλών άλλων, πως «ακόμη και αν δεν υπήρχε κανένας μουσουλμάνος Τούρκος στην Κύπρο, η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να έχει ένα κυπριακό ζήτημα. Καμία χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη απέναντι σε ένα τέτοιο νησί, που βρίσκεται μέσα στην καρδιά του ίδιου του ζωτικού της χώρου (…)».

Με την πολιτική των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονές της, που αναπτύσσει μέσα από διπλωματικές πρωτοβουλίες η Τουρκία, εννοεί πως αυτή μπορεί να εφαρμοσθεί μόνο με όρους που καθορίζουν οι ευρύτεροι σχεδιασμοί της Άγκυρας στην περιοχή. Κι αυτό αφορά και την επίλυση του Κυπριακού. Σύμφωνα με τον Νταβούτογλου, «την Κύπρο δεν μπορεί να αγνοήσει καμία περιφερειακή ή παγκόσμια δύναμη που κάνει στρατηγικούς υπολογισμούς στη Μέση Ανατολή, την Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο, το Σουέζ, την Ερυθρά Θάλασσα και στον Κόλπο. Η Κύπρος βρίσκεται σε τόσο ιδανική απόσταση απ’ όλες αυτές τις περιοχές, που έχει την ιδιότητα μιας παραμέτρου που (μπορεί να) επηρεάζει καθεμία απ’ αυτές ευθέως. Η Τουρκία, το στρατηγικό πλεονέκτημα που απέκτησε τη δεκαετία του 1970 πάνω σε αυτήν την παράμετρο, πρέπει να το αξιοποιήσει όχι ως στοιχείο μιας αμυντικής κυπριακής πολιτικής με στόχο τη διαφύλαξη του statusquo, αλλά ως ένα θεμελιώδες στήριγμα μιας διπλωματικής φύσεως επιθετικής θαλάσσιας στρατηγικής».

Αυτή η λογική και πολιτική προσέγγιση αφήνει τα αποτυπώματά της στο Κυπριακό και στην εν εξελίξει διαδικασία των απευθείας διαπραγματεύσεων για λύση. Άλλωστε, ο Νταβούτογλου είναι ο σχεδιαστής της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής του νεοθωμανισμού. Δεν είναι βέβαια αφελής να πιστεύει ότι μπορεί να οραματίζεται την αναγέννηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οραματίζεται ένα περιφερειακό σύστημα στο κέντρο του οποίου και σε ρόλο ηγεμόνα θα είναι η χώρα του. Άλλωστε από τις αρχές της δεκαετίας που διανύουμε οι σχέσεις με τους γείτονες της Τουρκίας έχουν αλλάξει δραματικά όπως και ρόλος της που αναδεικνύεται μέσα από πρωτοβουλίες.

Σε ό,τι αφορά την τακτική στο Κυπριακό, ενδεικτικές είναι οι αποφάσεις που έχουν ληφθεί στο τουρκικό ΥΠΕΞ και αφορούν θέσεις και επιδιώξεις ενόψει της νέας φάσης του Κυπριακού. Σύμφωνα με τα όσα μεταδόθηκαν το πλαίσιο των κινήσεων αποτελείται από οκτώ σημεία:

Να αναζητηθούν διπλωματικές πρωτοβουλίες για επίσπευση συμφωνίας στο Κυπριακό.

Θα απαιτηθεί να αναληφθεί πιο ενεργός ρόλος από πλευράς ΗΠΑ και ΟΗΕ (επιδιαιτησία).

Είναι σημαντικό στο αμέσως επόμενο διάστημα να διορισθεί ειδικός αντιπρόσωπος των ΗΠΑ για το Κυπριακό, αλλά και να αναληφθεί πιο δυναμικός ρόλος από τον Αλεξάντερ Ντάουνερ( και πάλι παραπέμπει στην επιδιαιτησία).

Οι «προεδρικές εκλογές» του 2010 αποτελούν ένα φυσικό χρονοδιάγραμμα για τις συνομιλίες. Οπότε η διαδικασία των συνομιλιών δεν μπορεί να είναι ανοικτή, όπως δηλώνει ο Δ. Χριστόφιας.

Αυτή η περίοδος δεν μπορεί να συνεχιστεί χωρίς να αποφέρει κανένα αποτέλεσμα. Αυτή η διαδικασία θα καταλήξει οπωσδήποτε σε αποτέλεσμα. Είτε θα καταλήξουν θετικά οι συνομιλίες, είτε η διχοτόμηση θα εδραιωθεί με την εξεύρεση μιας άλλης φόρμουλας διευθέτησης.

Η Τουρκία στηρίζει σθεναρά την προ οπτική επίλυσης, αλλά δεν μπορεί με κανένα τρόπο να αναγκασθεί να ανοίξει τα λιμάνια και τα αεροδρόμιά της.

Η Τουρκία θα επαναλαμβάνει με κάθε ευκαι ρία την ισχυρή θέλησή της για λύση. Σε αυτό το πλαίσιο επαναφέρεται εν ισχύι η πρότασή της για ταυτόχρονη άρση της «απομόνωσης» και άνοιγμα των τουρκικών λιμανιών.

Το αποτέλεσμα στις «προεδρικές εκλογές» όποιο και αν είναι αυτό- θα έχει την επίδρασή του. Το αποτέλεσμα πρέπει να γίνει σεβαστό από όλους.

Λύση το2010 στα δικά της μέτρα στοχεύει η τουρκική κυβέρνηση

ΑΓΚΥΡΑ

Είναι προφανές ότι η Άγκυρα όταν δηλώνει πώς επιδιώκει λύση του Κυπριακού το εννοεί. Όμως εννοεί ταυτόχρονα ότι η λύση θα είναι στα μέτρα της, με τους δικούς της όρους.
Η Τουρκία θα προσπαθήσει να ξεπεράσει το εμπόδιο του Κυπριακού ενόψει, έχοντας δυο επιλογές ενώπιόν της. Πρώτο, να προχωρήσει σε λύση του Κυπριακού εντός του 2010. Λύση, όμως, με τους δικούς της όρους. Δηλαδή η διευθέτηση να της επιτρέψει να έχει επιρροή και στρατηγικό έλεγχο του νησιού. Δεύτερο, να οδηγηθεί σε αδιέξοδο η εν εξελίξει διαδικασία των διαπραγματεύσεων και την ευθύνη να τη φορτωθεί η Λευκωσία. Η Τουρκία επιχειρεί να στρέψει την πίεση προς τη Λευκωσία, ροκανίζοντας- ουσιαστικά αυτό πράττει εδώ και μήνες στο παρασκήνιο- τα «πιστοποιητικά» καλής θέλησης που είχε εξασφαλίσει η Κυπριακή Κυβέρνηση στο Κυπριακό.

Στα πλαίσια αυτά προβάλλει την άρνηση της ε/κ πλευράς για καθορισμό χρονοδιαγραμμάτων και για αναβαθμισμένη εμπλοκή των Ηνωμένων Εθνών.
Σε ό,τι αφορά τις θέσεις που κατατίθενται από πλευράς Άγκυρας και Ταλάτ στις διαπραγματεύσεις, είναι πρόδηλο ότι επιδιώκεται μια συνομοσπονδιακή λύση και σε καμία περίπτωση λύση δυο κρατών, καθώς κάτι τέτοιο δεν θα τους επέτρεπε τον στρατηγικό έλεγχο του νησιού.

Έξι κωδικοποιημένες θέσεις-κλειδί

Νέος συνεταιρισμός, ανόθευτη διζωνικότητα, εγγυήσεις, πρωτογενές δίκαιο

Ο ΑΧΜΕΤΝταβούτογλου όταν είχε επισκεφθεί τα κατεχόμενα την 1η Σεπτεμβρίου 2009, είπε πως η λύση πρέπει να είναι εναρμονισμένη «στο πλαίσιο των θεμελιωδών παραμέτρων που υιοθετούμε, ερειδόμενη στον ισότιμο συνεταιρισμό δύο ιδρυτικών κρατών, στη διζωνικότητα και στην πολιτική ισότητα». Η Τουρκία επιμένει ως γνωστό στις εγγυήσεις και βρίσκει πρόσφορο έδαφος, ενώ σε ό,τι αφορά την πτυχή της διακυβέρνησης, που είναι και το θέμα που έχει συζητηθεί ουσιαστικά στις απευθείας διαπραγματεύσεις, είναι σαφές πως προτάσσονται στοιχεία διαχωρισμού, χαλαρής σχέσης μεταξύ των λεγόμενων συνιστώντων κρατών, προβάλλοντας τη θέση ότι τα κρατίδια θα έχουν περισσότερες εξουσίες και η κεντρική κυβέρνηση, τις απαραίτητες δυνατές για να λειτουργήσει η χώρα σε διεθνές επίπεδο. Παρόλο που και στο θέμα των εξωτερικών σχέσεων ζητούν όπως συνάπτουν εξωτερικές σχέσεις ως κρατίδιο με βάση και τις αρμοδιότητες που θα έχει.

Οι επιδιώξεις της τουρκικής πλευράς στις διαπραγματεύσεις κωδικοποιούνται ως εξής:


α) Να καταστεί ενδεχόμενη λύση τμήμα του πρωτογενούς Δικαίου της Ε.Ε. για να κατοχυρωθούν παρεκκλίσεις από το κοινοτικό κεκτημένο.

β) Να διατηρηθεί «ανόθευτη» η διζωνικότητα. Κοντολογίς, καθαρή διευθέτηση «γεωγραφικών συνόρων» και περιορισμός του αριθμού των Ε/κ που θα ζουν στο τ/κ συνιστών κρατίδιο.

γ) Να κατανεμηθούν ισότιμα οι εξουσίες.

δ) Ο συνεταιρισμός να είναι «νέος» (η τ/κ πλευρά θα είναι ικανοποιημένη με μία «ενδιάμεση λύση» μιας «ασαφούς διατύπωσης», η οποία όπως είπε πρόσφατα ο Ταλάτ, θα επιτρέπει στην ίδια να αντιλαμβάνεται έναν «νέο συνεταιρισμό» και στην ε/κ πλευρά να αντιλαμβάνεται τη «συνέχιση της Κυπριακής Δημοκρατίας».

ε) Το περιουσιακό να λυθεί με αποζημιώσεις, παρά την αναγνώριση εκ μέρους της τ/κ πλευράς των «δικαιωμάτων στην ιδιοκτησία». ζ) Να συνεχιστεί το καθεστώς των εγγυήσεων και ζωντανό το «δικαίωμα έμπρακτης και ενεργού επέμβασης» της Τουρκίας.
Φιλελεύθερος

«Η Ε.Ε. χάνει την Τουρκία»

ΜΠΙΡΑΝΤ

«Η Ε.Ε. πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η προοπτική της ένταξης δεν είναι τόσο θελκτική για την Τουρκία, όσο ήταν πριν από μερικά χρόνια και ότι αν συνεχίσει να συνδέει την επίλυση του Κυπριακού με την ένταξη της Τουρκίας στους κόλπους της, τότε όχι μόνο θα χάσει την Τουρκία, αλλά και την ευκαιρία για επανένωση της Κύπρου», γράφει σε απειλητικό άρθρο του, στην αγγλόφωνη «Χουριέτ», ο γνωστός Τούρκος δημοσιογράφος Αλί Μπιράντ.

Υποστηρίζει, επίσης, ότι «η Ευρώπη δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι οι παλιές ισορροπίες δεν υπάρχουν πλέον και ότι η Τουρκία έχει τη θέση της στο νέο κόσμο που έχει διαμορφωθεί. Μέχρι πρότινος, η Δύση και τα δυτικά ΜΜΕ είχαν δημιουργήσει μια συνάρτηση μεταξύ της επίλυσης του Κυπριακού και της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. Για χρόνια έχει παγιωθεί η εξίσωση «κάντε εσείς αυτό και εμείς θα σας παράσχουμε ό,τι επιθυμείτε για την Ε.Ε.». «Η συνάρτηση αυτή», προσθέτει με παράπονο ο Μπιράντ, «δεν ισχύει από το 2004, όταν η Τουρκία έσπασε ένα τεράστιο ταμπού αποδεχόμενη το σχέδιο Ανάν, ενώ οι Ελληνοκύπριοι το απέρριψαν και παρόλα αυτά έγιναν δεκτοί στην Ε.Ε. Αν η Ε.Ε. συνεχίζει να σκέπτεται με αυτούς τους όρους, τότε θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι όχι μόνο χάνει την Τουρκία, αλλά και την ευκαιρία επίλυσης του Κυπριακού».

Σημερινή

ΥΠΑΛΛΗΛΟΥ ΤΕΛΩΝΕΙΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟΥ

«Πόλεμος» ξέσπασε στο Καστελλόριζο με αφορμή την εισαγωγή από την Τουρκία φρούτων και λαχανικών. Η υπάλληλος του Τελωνείου «απειλεί» να επιβάλει χρηματικό πρόστιμο, σε όσους μεταφέρουν από Τουρκία ντομάτες και αγγούρια, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι του νησιού και το δημοτικό συμβούλιο να ζητούν την απομάκρυνσή της.

Mε επιστολή του στις 14 Δεκεμβρίου του 2009 προς το υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών, ο δήμαρχος του νησιού Παύλος Πανηγύρης, καταγγέλλει την υπάλληλο του Τελωνείου για απρεπή συμπεριφορά και ζητά την απομάκρυνσή της, διότι όπως αναφέρει είναι «επιεικώς επικίνδυνη και δεν την θέλει το νησί».

Μάλιστα, αναφέρει ότι «ενώ δημιουργεί προβλήματα στους κατοίκους που εισάγουν από την Τουρκία φρούτα και λαχανικά, πράττει και αυτή το ίδιο, δηλαδή ψωνίζει και τρώει από την Τουρκία».

Με δεύτερη επιστολή στις 4 Ιανουαρίου 2010, ο δήμαρχος επανέρχεται καταγγέλλοντας εκ νέου την συμπεριφορά της υπαλλήλου, ζητώντας παράλληλα να μεταβεί στο νησί υπάλληλος του υπουργείου Οικονομικών, προκειμένου να ερευνήσει τις καταγγελίες, που αναφέρονται και στις δύο επιστολές, τονίζοντας ότι δεν κάνουν λαθρεμπόριο, αλλά μεταφέρουν οπωροκηπευτικά για να φάνε.

Οι επιστολές που στάλθηκαν στο υπουργείο Οικονομικών διαβιβάστηκαν χθες προς την εφημερίδα μας από τον δήμαρχο του νησιού Παύλο Πανηγύρη, προκειμένου να τις δημοσιοποιήσουμε.

Όπως αναφέρει στην επιστολή του προς την εφημερίδα μας ο κ. Πανηγύρης, η υπάλληλος του Τελωνείου απειλεί με επιβολή πρόστιμου, ύψους 750 ευρώ, τους κατοίκους του νησιού, που για προσωπική τους χρήση μεταφέρουν από την Τουρκία ντομάτες και αγγούρια.

Αναλυτικά, η επιστολή του δημάρχου προς την εφημερίδα μας έχει ως εξής:
«Κύριε Διευθυντά, σας παρακαλούμε να δημοσιεύσετε επιστολές καταγγελίας προς τον υπουργό Οικονομικών κατά της υπαλλήλου του Τελωνείου Μεγίστης, η οποία απειλεί με πρόστιμο 750 ευρώ, για ντομάτες και αγγούρια που μεταφέρουν από την Τουρκία οι κάτοικοι για προσωπική τους χρήση, ενώ και η ίδια ψωνίζει από την Τουρκία, όπως μου καταγγέλλουν κάτοικοι του νησιού».

Η πρώτη επιστολή
Στις 14 Δεκεμβρίου του 2009 ο δήμαρχος Καστελλορίζου Παύλος Πανηγύρης, με επιστολή του προς το υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών γνωστοποιεί το πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί στο νησί με την υπάλληλο του Τελωνείου, η συμπεριφορά της οποίας σύμφωνα με την επιστολή, είναι απρεπής και προσβλητική.

Αναλυτικά, η πρώτη επιστολή είναι η εξής:
«Κύριε Υπουργέ, οι κάτοικοι του Καστελλορίζου και το δημοτικό συμβούλιο είμαστε ανάστατοι για την απρεπή και προσβλητική συμπεριφορά της υπαλλήλου του Τελωνείου.
Εδώ και μερικούς μήνες υπηρετεί στη θέση του τελωνείου Μεγίστης και τα έχει βάλει με τους κατοίκους, βρίζοντάς τους και λέγοντάς τους κλέφτες οικοπέδων, κερδοσκόπους, επεμβαίνει σε οικογενειακά, προσβάλλει δημοτικούς συμβούλους λέγοντάς τους αγράμματους και πώς εκλέγονται και πώς ανέχεστε τέτοιον δήμαρχο, δηλαδή εμένα.

Ζητούμε την άμεση απομάκρυνσή της, διότι είναι επιεικώς επικίνδυνη και δεν την θέλει το νησί. Τέτοιοι υπάλληλοι μόνο κακό κάνουν στην υπηρεσία, με αυτή την συμπεριφορά και είναι ενάντια σε αυτά που λέει ο υπαλληλικός κώδικας.

Σας πληροφορούμε ότι δημιουργεί προβλήματα στους κατοίκους που φέρνουν μικρό – είδη (φρούτα, λαχανικά για ατομική τους χρήση), ενώ και αυτή πράττει το ίδιο, δηλαδή ψωνίζει και τρώει από την Τουρκία.

Για όλους τους παραπάνω λόγους ζητούμε την άμεση μετάθεσή της».
Ο δήμαρχος του νησιού Παύλος Πανηγύρης επανήλθε στο θέμα της υπαλλήλου του Τελωνείου, με νεότερη επιστολή του προς το υπουργείο Οικονομικών στις 4 Ιανουαρίου 2010, καταγγέλλοντας ακόμη περισσότερο την υπάλληλο. Αναλυτικά, η δεύτερη επιστολή είναι η εξής:

«Κύριε υπουργέ, στη συνέχεια του εγγράφου μας με αριθμό πρωτοκόλλου 5101/14-12-2009 σχετικά με την απρεπή και προσβλητική συμπεριφορά της προς τους κατοίκους του νησιού μας από την υπάλληλο του τελωνείου Μεγίστης, σας πληροφορώ ότι η υπάλληλός σας συνεχίζει να συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο, δημιουργώντας πολλά προβλήματα στους κατοίκους του νησιού μας.

Ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες οι κάτοικοι του ακριτικού Καστελλορίζου αντιμετωπίζουν αρκετά προβλήματα επιβίωσης. Σήμερα έχουμε πρόβλημα με την κ. Τελώνισσα που ερχόμενη στο νησί θέλει να μας βάλει όλους στη θέση μας, εμπλέκεται στα προσωπικά μας προβλήματα, μας κατηγορεί και απειλεί ότι θα μας φτιάξει και ότι θα μου κάνει μήνυση διότι την συκοφάντησα στην υπηρεσία της.

Ζητούμε να στείλετε υπάλληλό σας να ερευνήσει για όλα αυτά που γράφω στην καταγγελία μου μετά από συνεχείς διαμαρτυρίες των κατοίκων. Στο πρώτο δημοτικό συμβούλιο, κατΆ απαίτηση του κόσμου, θα γίνει και λαϊκή συνέλευση να ζητηθεί η μετάθεσή της για αυτή τη συμπεριφορά της.

Μέχρι χθες δεν είχαμε κανένα πρόβλημα με τους προηγούμενους υπαλλήλους σας. Εξάλλου δεν κάνουμε λαθρεμπόριο, απλά μεταφέρουμε για να φάμε οπωροκηπευτικά.

http://infognomonpolitics.blogspot.com

ΑΠΛΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ .

Εμείς θέλουμε να είμαστε Έλληνες στην Ενωμένη Ευρώπη και όχι απλά Ευρωπαίοι, διότι Ευρωπαίοι ήμασταν, πριν ακόμη η υπόλοιπη Ευρώπη συνειδητοποιήσει την ταυτότητά της.


Ενημερώνουμε όλους τους Έλληνες και τους Αποδήμους αδελφούς μας , ότι θα πρέπει κάτι να κάνουμε με σκοπό για την προάσπιση της εθνικής μας ταυτότητας διότι η παγκοσμιοποίηση δείχνει πλέον καθαρά τα δόντια της, αποσκοπώντας να κατασπαράξει. Και κατά την άποψη μας η πρόληψη για αυτή την Εθνική πανωλεθρία είναι η ενότητα και συνοχή μας ως Έθνους, όχι μόνο στο Ελληνικό Κράτος, αλλά και στον Οικουμενικό Ελληνισμό (Διασπορά) καθώς και η ενημέρωση όλων των Ελλήνων και Απόδημων.

Και αυτό διότι η επιχειρούμενη από μας διαγραφή τόσων αιώνων ιστορίας και της μεγαλειώδους ελληνορθόδοξης πολιτισμικής διάρκειάς μας, αυτοί που κινούν τα νήματα της παγκοσμιοποίησης δεν θα μας τη συγχωρήσουν ποτέ! Όλοι δεν θα ξεχάσουν τον βάναυσο τρόπο, με τον οποίο τέθηκε από την πλευρά του Κράτους το θέμα της αναγραφής ή όχι του θρησκεύματος στις νέες ταυτότητες, και μετέβαλε ένα φαινομενικά αδιάφορο θέμα σε εθνικό πρόβλημα, και για τον Ορθόδοξο Λαό μας σε ομολογία Πίστεως και τώρα η παγκοσμιοποίηση κινείτε εναντίον της εθνικής μας ταυτότητας. Και ενημερώνουμε όλους ότι δεν είναι ένα απλό στοιχείο της ατομικής μας ταυτότητας η αναγραφή ή όχι του θρησκεύματος, αλλά αδιαφιλονίκητο συστατικό της συλλογικής εθνικής ταυτότητάς μας.

Και όλα αυτά την στιγμή όπου η παγκοσμιοποίηση μέσα από το προβλήματα της οικονομικής καταστροφής που ξεκίνησε και μέσα από τις προκαθορισμένες κινήσεις εναντίον της ελληνικής οικονομίας κάτι που συμβαίνει και σε άλλα ακόμα ευρωπαϊκά κράτη , δεν επιτρέπει Ευρωπαϊκούς ελεγκτικούς μηχανισμούς με σκοπό να οδηγήσει σε οικονομική καταστροφή.

Ενώ άλλο θέμα για το οποίο ενημερώνουμε τους εκπροσώπους της παγκοσμιοποίηση είναι το ότι το μόνο που διατηρεί τον Έλληνα ως Έλληνα στην Ενωμένη Ευρώπη είναι η Ορθοδοξία και ο ζυμωμένος με αυτήν Ελληνικός πολιτισμός του, μέσα στον οποίο αναπτύσσονται και ζουν και οι Έλληνες, που έχουν οποιαδήποτε άλλη πίστη. Εμείς θέλουμε να είμαστε Έλληνες στην Ενωμένη Ευρώπη και όχι απλά Ευρωπαίοι, διότι Ευρωπαίοι ήμασταν, πριν ακόμη η υπόλοιπη Ευρώπη συνειδητοποιήσει την ταυτότητά της. Αν χαθεί -καί εκεί μας κατευθύνουν- η ελληνορθόδοξη ταυτότητά μας, τότε οι μόνοι που θα διεκδικούν τελικά το ελληνικό όνομα, θα είναι οι Σκοπιανοί ως «Μακεδόνες», απόγονοι -δήθεν- των αρχαίων Ελλήνων!

Πριν όμως ενημερώσουμε όλους των Έλληνες και Απόδημους για το θέμα της προάσπισης της εθνικής μας ταυτότητας κάτι που θα γίνει με το άρθρο του Κωνσταντίνου Χολέβα που είναι Πολιτικό Επιστήμων με τίτλο «ΑΠΛΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ» της 16-8-2008, .

Ακούμε συχνά ορισμένους συμπολίτες μας να διακηρύττουν ότι οι έννοιες του Έθνους, της Πατρίδας, της θρησκευτικής κληρονομιάς , της πολιτιστικής ταυτότητας κ.τ.ο. είναι «ξεπερασμένες». Ως δικαιολογία άλλοι μεν επικαλούνται μία νεφελώδη παγκοσμιοποίηση, άλλοι θυμίζουν την συμμετοχή μας στην Ευρ. Ένωση και άλλοι αναμασούν παρωχημένα συνθήματα ενός μαρξίζοντος διεθνισμού.

Και τους λέμε ότι η παγκοσμιοποίηση αποτελεί αντικείμενο συζήτησης σε διάφορους κύκλους της ζωής - πολιτικούς, επιστημονικούς, κοινωνικούς, οικονομικούς. Συνήθως οι επιθέσεις κατά της παγκοσμιοποίησης δεν έχουν σχέση με την οικονομία. Αντιθέτως, είναι κοινωνικές, ηθικές και, πάνω από όλα, πολιτιστικές. Συνοπτικά, το βασικό επιχείρημα έχει ως εξής: Η εξάλειψη των εθνικών συνόρων και η καθιέρωση ενός κόσμου με αλληλοσυνδεόμενες οικονομίες-αγορές θα αποτελέσουν θανάσιμο πλήγμα στις περιφερειακές και εθνικές κουλτούρες, στις παραδόσεις, στα ήθη, στα έθιμα και στους μύθους που συνθέτουν την πολιτιστική ταυτότητα της κάθε χώρας ή περιοχής.


Η διεθνής, όμως, πραγματικότητα, άλλα μάς διδάσκει και διαψεύδει τους αρνητές της εθνικής ταυτότητας, της εθνικής κυριαρχίας και της εθνικής αξιοπρέπειας. Και στην Ευρώπη και εκτός Ευρώπης οι λαοί που σέβονται τον εαυτό τους ρυθμίζουν την εσωτερική και εξωτερική τους πολιτική με γνώμονα την αξία του Έθνους και της εθνικής ταυτότητος . Ας θυμηθούμε ορισμένα πρόσφατα γεγονότα.

Η τελετή ενάρξεως των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου μάς οδηγεί σε λίαν ενδιαφέροντα συμπεράσματα. 40 χρόνια μετά από την Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο κατά των θρησκευτικών παραδόσεων της Κίνας, βλέπουμε τους Κινέζους να εξαφανίζουν κάθε αναφορά στον Μάο Τσε Τουγκ και αντιθέτως να αναφέρονται τιμητικά στην θρησκευτική κληρονομιά της χώρας τους. Ο Μάο έλειπε τελείως από την τελετή. Αντιθέτως ήταν παρούσα η Πατρίδα, την οποία ύμνησαν από την αρχή της τελετής με το τραγούδι που τραγούδησε -ως γνωστόν με την φωνή άλλου κοριτσιού- η μικρή συμπαθής Κινέζα. Ο Κομφούκιος, τον οποίο προσπάθησε να γκρεμίσει ο Μάο, είναι και αυτός παρών στην πολιτιστική ζωή της Κίνας. Η Κινεζική κυβέρνηση έχει ιδρύσει το Ινστιτούτο «Κομφούκιος» με σκοπό την διάδοση της κινεζικής γλώσσας στο εξωτερικό. Στόχος του Ινστιτούτου είναι να δημιουργήσει πολλά παραρτήματα σε όλο τον Κόσμο και να γίνει κάτι αντίστοιχο με το Βρετανικό Συμβούλιο και το Ινστιτούτο Γκαίτε. Συμπέρασμα: Οι έννοιες της Πατρίδας και της θρησκευτικής κληρονομιάς παραμένουν σταθερές, ενώ ο Μάο που ενέπνευσε πολυάριθμους «επαναστάτες» ανά την Υφήλιο πέρασε στα αζήτητα!

Ερχόμαστε τώρα στην Ευρώπη: Όπως μάς πληροφορεί η γαλλική εφημερίδα LE FIGARO (13-8-2008), με την τροποποίηση του γαλλικού Συντάγματος, η οποία ενεκρίθη από την Βουλή και την Γερουσία στις 21-7-2008, θεσπίσθηκε ειδική διάταξη για την κρατική στήριξη και προστασία της παγκοσμίου γαλλοφωνίας. Η Γαλλία αναλαμβάνει να διατηρεί ειδικούς πολιτιστικούς δεσμούς και να καλλιεργεί την συνεργασία και την αλληλεγγύη με χώρες, οι οποίες χρησιμοποιούν την γαλλική γλώσσα. Οι Γάλλοι θεωρούν την γλώσσα τους θεμελιώδες στοιχείο πολιτιστικής ταυτότητας και επιπλέον την αξιοποιούν για να διαφημίσουν διεθνώς τον πολιτισμό τους και να αναπτύξουν την διπλωματία τους.

Την ίδια ώρα βλέπουμε στην Ελλάδα και στην Κύπρο να υποβαθμίζεται η γλωσσική παιδεία των νέων μας και παρατηρούμε θλιβερά ελλείμματα ελληνογνωσίας από δημοσιογράφους του γραπτού και ηλεκτρονικού Τύπου.

Η υποστήριξη της γαλλοφωνίας δεν έχει μόνο πολιτιστική διάσταση. Φαίνεται ότι έχει και πολιτικές προεκτάσεις. Μία κατ’εξοχήν γαλλόφωνη εθνική ομάδα είναι οι Βαλλόνοι του Βελγίου, οι οποίοι βρίσκονται σε συνεχή διαμάχη με τους Φλαμανδούς (Ολλανδόφωνους). Ο βελγικός συνεταιρισμός κλονίζεται συθέμελα και ήδη αρχίζουν να γίνονται δημόσιες συζητήσεις για την πιθανότητα διασπάσεως του Βελγίου σε δύο κράτη. (Ερώτημα: Και οι Βρυξέλλες που φιλοξενούν τους ευρωενωσιακούς θεσμούς τί θα γίνουν; Ίσως πόλη –κράτος με ειδικό καθεστώς;). Και πάλι καταφεύγουμε στην LE FIGARO (29-7-2008) για να πληροφορηθούμε ότι σε πρόσφατη δημοσκόπηση το 49% των Βαλλόνων δήλωσαν ότι αν διαλυθεί η Βελγική Ομοσπονδία θέλουν να ενωθούν με τη Γαλλία.

Χρήσιμο μάθημα για τους οπαδούς των Ομοσπονδιακών κατασκευασμάτων και ειδικά για τους κ.κ. Χριστόφια και Ταλάτ: Η εθνική ταυτότητα και το εθνικό συναίσθημα πολλές φορές είναι τόσο ισχυρά που απειλούν να κλονίσουν τα δυαδικά η πολυεθνικά ομοσπονδιακά κράτη. Παρά τις αφελείς δοξασίες των πάσης φύσεως διεθνιστών, η αξία του Έθνους, της ιστορικής συνείδησης, της πολιτιστικής ταυτότητας παραμένουν οι ισχυρότεροι παράγοντες των διεθνών σχέσεων.

Και επειδή βρισκόμαστε στην Ευρώπη ας έλθουμε λίγο πιο κοντά στα σύνορά μας. Στις 13 Αυγούστου τ.έ. η Σλοβενία ανακοίνωσε ότι δεν πρόκειται να επιτρέψει την ένταξη της Κροατίας στην Ε.Ε. αν η κυβέρνηση του Ζάγκρεμπ δεν αποδεχθεί ορισμένες συνοριακές ρυθμίσεις υπέρ των Σλοβένων. Ναι, αγαπητοί φίλοι. Η Ευρώπη, την οποία επικαλούνται ως πρόσχημα οι οπαδοί του εθνομηδενισμού και των υποχωρήσεων, βρίθει παραδειγμάτων εθνοκεντρικής εξωτερικής πολιτικής. Η Σλοβενία, αν και συνυπήρξε με τους Κροάτες εντός της Αυστρουγγαρίας και εντός της Γιουγκοσλαβίας, απειλεί να αφήσει εκτός Ευρ. Ενώσεως τους γείτονες εξ αιτίας μιας μικρής συνοριακής διαφοράς.

Άρα κάλλιστα και πολύ ... ευρωπαϊκά πράττει η ελληνική κυβέρνηση που απειλεί να αφήσει τα Σκόπια εκτός Ε.Ε. και ΝΑΤΟ λόγω ονόματος και ιστορικών πλαστογραφιών. Και ακόμη καλύτερα θα πράξει η επίσημη διπλωματία μας αν επιδείξει την ίδια πυγμή προς την Τουρκία.

Αυτά τα λίγα παραδείγματα ήσαν τελείως ενδεικτικά. Θα βρείτε πολλά άλλα αν μελετήσετε την διεθνή επικαιρότητα. Τελικά καταλήγω να πιστεύω ότι μόνο στην Ελλάδα προβάλλονται με τόση ένταση οι απόψεις που αποδομούν τις αξίες του Έθνους, της ιστορικής συνέχεις και της Ορθόδοξης θρησκευτικής μας κληρονομιάς. Είμαι βέβαιος ότι οι αποδομητές αποτελούν απλώς μία θορυβώδη μειοψηφία και ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων ανά την Οικουμένη συνεχίζει να σέβεται τις εδραίες αξίες που μας βοήθησαν να αντισταθούμε στην ... παγκοσμιοποίηση των Ρωμαίων, των Σταυροφόρων, των Οθωμανών και των διαφόρων ολοκληρωτισμών.

16-8-2008
Κωνσταντίνος Χολέβας
Πολιτικός Επιστήμων